ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ

Είχα γράψει πριν από δυο μήνες ένα κείμενο για την Τήλο με αφορμή τους γάμους ομοφύλων, όπου έγραφα για μια παλιά και ξεχασμένη ιστορία για το καράβι της. Τις τελευταίες μέρες έσκασε ένα σκάνδαλο με πρωταγωνιστή τον τότε Υπουργό Ναυτιλίας Αριστοτέλη Παυλίδη, που δίνει άλλη διάσταση σε εκείνη την ιστορία.

Η υπόθεση, όπως την περιγράφει η Ελευθεροτυπία, έχει ως εξής.

Το 2005, βγήκαν κάποια χρήματα για την επιδότηση της άγονης γραμμής που συμπεριελάμβανε και την Τήλο. Φυσικά η ναυτιλιακή της Τήλου που εκτελούσε είδη τα δρομολόγια ενδιαφέρθηκε. Ο υπουργός όμως ήθελε να δώσει αυτά τα χρήματα σε συγκεκριμένο «γαλάζιο» εφοπλιστή, ο οποίος όμως δεν είχε καν πλοίο για να δρομολογήσει! Έτσι περίμενε επί τρείς μήνες μέχρι να αγοράσει ο εφοπλιστής ένα σαπάκι 33 χρονών, και να του δώσει την δουλειά. Η επιδότηση μόνο τον πρώτο χρόνο υπερκάλυπτε την αξία αγοράς του πλοίου! Ο δήμαρχος Τήλου, που διέθετε πολύ καλύτερο πλοίο, άμεσα δρομολογήσημο και με μικρότερο κόστος, φυσικά αντέδρασε. Έστειλε επιστολές όπου μπορούσε, ακόμη και στον ίδιο τον πρωθυπουργό, αλλά όλοι εκτός από τον εισαγγελέα Δωδεκανήσου, τον έγραψαν κανονικά! Ο εισαγγελέας προχώρησε την υπόθεση η οποία έφτασε τελικά στην βουλή, η οποία την αγνόησε εντελώς. Η κυβέρνηση για να εκδικηθεί τον δήμαρχο, έστειλε τον επιθεωρητή του υπουργείου Οικονομικών στην Τήλο με αποστολή να τον ‘σκίσει’. Βρήκε πάτημα στο γράμμα του νόμου που λέει ότι ο Δήμος δεν μπορεί να έχει στην κατοχή του μετοχές ιδιωτικής εταιρίας, και καταλόγισε τα χρήματα που δόθηκαν για την αγορά του πλοίου στον δήμαρχο, τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου και τους υπαλλήλους του δήμου προχωρώντας σε εντολές κατάσχεσης της περιουσίας τους! Την συνέχεια της ιστορίας στην Τήλο την περιγράφω στο παλιό post.

Τι συμπεράσματα βγάζω από αυτή την ιστορία;

Έχουμε μια κυβέρνηση που εφαρμόζει τακτικές μαζικών αντιποίνων που θυμίζουν Γ Ράιχ, εναντίων όποιου τολμήσει να σταθεί εμπόδιο στην διαδικασία πλιατσικολόγησης του δημόσιου χρήματος. Δεν διστάζει να οδηγήσει σε ερήμωση ένα νησί προκειμένου να βγάλουν οι δικοί της ακόμη περισσότερα χρήματα. Χρησιμοποιεί κάθε μέσο προκειμένου να συντρίψει οποιονδήποτε προσπαθεί να κάνει κάτι καλό για τον τόπο του.

Έχουμε μια αντιπολίτευση που δεν αντιδρά. Δεν στηρίζει ούτε καν τους δικούς της ανθρώπους (ο δήμαρχος Τήλου είναι μέλος του ΠΑΣΟΚ και εκλέγεται με την υποστήριξη του) όταν κάνουν κάτι καλό, ενώ δεν διστάζει να τους καλύψει στις λαμογιές τους. Το πέρασμα της υπόθεσης από την βουλή, χωρίς να υποστηριχτεί από κανέναν βρομάει από χιλιόμετρα, η θέση του ΠΑΣΟΚ ότι δεν το αντιλήφθηκαν είναι τουλάχιστον ύποπτη, με δεδομένο ότι είχαν ενημερωθεί για την υπόθεση από τον δήμαρχο και το ΠΑΣΟΚ Δωδεκανήσου. Είναι είτε συνένοχοι, είτε ανίκανοι.

Ξαναδιαβάζοντας αυτά που έγραψα βλέπω ότι το κείμενο είναι γεμάτα θαυμαστικά. Δεν μπορώ να μην είμαι οργισμένος με αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, δεν μπορώ να τα αποδεχτώ ως φυσιολογικά. Αρνούμαι να μπω στην λογική του «έτσι είναι αυτά», ο μόνος λόγος που είναι έτσι, είναι γιατί τα αποδεχόμαστε να είναι έτσι.

UPDATE

Μόλις είδα στις ειδήσεις ότι τελικά η έρευνα στα αρχεία της βουλής έδηξε ότι η υπόθεση ουδέποτε έφτασε εκεί και ότι κώλυσε στον Αριο Πάγο. Αυτά αλλάζει κάπως τα δεδομένα, αλλά η ουσία του post παραμένει. Το κράτος χρησιμοποιεί τους μηχανισμούς του για να εκδικηθεί όποιον το ενοχλεί, δεν νοιάζεται για το καλό του τόπου αλλά μόνο για το οικονομικό συμφέρον των ανθρώπων του και η αντιπολίτευση δεν έκανε τίποτα τότε για να υπερασπιστεί τον δήμαρχο και το νησί.

ΓΕΩΡΓΙΑ

Πέτυχα τυχαία αυτή την εικόνα στο net, και αυτόματα σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να αναφέρεται στον πόλεμο στη Γεωργία, αν και έχει ζωγραφιστεί πολύ πριν.

Στην Γεωργία βρέθηκα τυχαία πριν από 2 χρόνια περίπου. Είχα πάει ταξίδι στον Πόντο και από την Τραπεζούντα σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε να περάσουμε με το αυτοκίνητο στο Βατούμι που είναι μόλις 10 χιλιόμετρα από τα σύνορα. Πήγαμε αυθημερόν, καταφέραμε να φτάσουμε κατά τις δυο το μεσημέρι μετά από απίστευτη ταλαιπωρία στα σύνορα και επιστρέψαμε κατά τις 11 το βράδυ. Έχω πάει και σε άλλες χώρες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «τριτοκοσμικές» αλλά η Γεωργία (όσο την είδα) τις ξεπερνάει. Στα σύνορα με την Τουρκία η εικόνα ήταν τραγική. Υπερφορτωμένα, άθλια αυτοκίνητα Γεωργιανών περίμεναν με τις ώρες για να περάσουν από τον τελωνιακό έλεγχο, όπου από τους περίπου 10 υπαλλήλους μόνο ο ένας (ο πιο πιτσιρικάς) εργαζόταν. Κάτι σαν το Ελληνικό δημόσιο, αλλά στο πιο ξεδιάντροπο, καθώς εκεί κανένας από τους ταλαίπωρους πολίτες δεν τολμούσε να διαμαρτυρηθεί, ούτε και οι υπάλληλοι προσπαθούσαν να κρυφτούν. Φυσικά κανένας δεν μιλούσε Αγγλικά ή Γερμανικά, μας δώσανε να συμπληρώσουμε ένα έντυπο στα γεωργιανά και τελικά καταφέραμε να συνεννοηθούμε μόνο όταν εμφανίστηκε από την ουρά ένας νεαρός που είχε δουλέψει δυο χρόνια στην Κατερίνη και μιλούσε λίγα ελληνικά. Είδαμε διάφορα περίεργα τις 3 ώρες που περιμέναμε στο τελωνείο. Ένας «πλούσιος» Τούρκος πέρασε δωροδοκώντας τον πιτσιρικά τελωνιακό με κάτι που μας φάνηκε σαν πακέτο με γαριδάκια, μια κοπέλα στις τουαλέτες ανανέωνε κάθε λίγο την κολλητική ταινία με την οποία είχε κολλήσει στην κοιλιά της ένα δέμα, ένας άντρας κουβαλούσε στην πλάτη του μια ολόκληρη τραπεζαρία (τραπέζι και τέσσερεις καρέκλες) και διάφορα άλλα όμορφα.

Στο Βατούμι η εικόνα ήταν η κλασική της ανατολικής Ευρώπης. Στα περίχωρα παράγκες με λαμαρίνες για στέγη, άνθρωποι φτωχοί με κάρα και τραγιάσκες, εικόνα εγκατάλειψης του δημόσιου χώρου, κατεστραμμένοι δρόμοι, βρομιά και απόλυτη αναρχία στην κυκλοφορία των λίγων αυτοκινήτων. Στο κέντρο ένα πανέμορφο πάρκο, μια περιποιημένη παραλία, κτήρια αναπαλαιωμένα, άνθρωποι καλοντυμένοι, πετύχαμε μάλιστα στο πολιτιστικό κέντρο της πόλης μια εκδήλωση με έναν Ιταλό ζωγράφο.

Αντιμετωπίσαμε σοβαρό πρόβλημα να αλλάξουμε χρήματα. Είχαμε ευρώ και τουρκικές λίρες, αλλά δεχόταν να αλλάξουν μόνο δολάρια. Μπήκαμε σε ένα κτήριο που έγραφε κάτι σε Bank, αλλά ένας αστυνομικός που βρισκόταν μέσα (που ήταν και ο μοναδικός που είδαμε όσο μείναμε) μας είπε ότι ήταν κάτι σαν την κεντρική τράπεζα του κράτους και δεν κάνει συναλλαγές με πολίτες. Τελικά βρήκαμε ένα ψιλικατζίδικο που μας άλλαξε πενήντα ευρώ, τα οποία αποδείχτηκαν αρκετά για να φάμε τέσσερα άτομα σε ένα κυριλέ εστιατόριο, να φουλάρουμε βενζίνη το αμάξι και να κρατήσουμε ο καθένας από ένα χαρτονόμισμα για αναμνηστικό.

Όσο τρώγαμε, ακριβώς μπροστά στο εστιατόριο ήταν ένα αρχαίο Landa παραφορτωμένο με κούτες με σοκολάτες και γκοφρέτες και ο οδηγός του προσπαθούσε να φύγει, αλλά το αμάξι δεν συνεργαζόταν. Έπαθε τουλάχιστον τρεις διαφορετικές βλάβες, στην αρχή είχε λάστιχο που το άλλαξε, μετά δεν έπαιρνε μπροστά από μπαταρία και το έβαλε με καλώδια και τέλος δεν έπαιρνε ταχύτητα στο κιβώτιο. Δεν ξέρω αν τα κατάφερε να το φτιάξει, όταν φύγαμε προσπαθούσε ακόμα, αλλά έβλεπες στο πρόσωπο του την απελπισία που τον είχε κυριεύσει. Όσο τον παρακολουθούσαμε το διασκεδάζαμε και γελούσαμε, αλλά μετά σκέφτηκα ότι πιθανότατα αυτό το αμάξι που έπρεπε να είχε αποσυρθεί πριν από είκοσι χρόνια, να ήταν το σημαντικότερο (αν όχι το μόνο) περιουσιακό στοιχείο αυτού του ανθρώπου και το εργαλείο με το οποίο έβγαζε το ψωμί της οικογένειας του. Παρακολουθούσαμε στην ουσία την εξέλιξη ενός προσωπικού δράματος, του αγώνα για επιβίωση ενός ανθρώπου σε ένα εχθρικό περιβάλλον, την προσπάθεια του να κρατηθεί από ένα σάπιο μηχάνημα για να κερδίσει την ζωή του. Όπως ακριβώς και η χώρα του.

ΧΑΜΗΛΕΣ ΠΤΗΣΕΙΣ

Τις τελευταίες μέρες έχω κολλήσει με ένα σίριαλ που ονομάζεται The Flight of the Concords. Το θέμα του είναι ένα ροκ συγκρότημα από δύο Νεοζηλανδούς που ζουν στη Νέα Υόρκη και προσπαθούν να κάνουν καριέρα. Είναι όμως τόσο χάλια, που δεν καταφέρνουν τίποτα. Στην πραγματικότητα είναι αριστουργηματικά χάλια. Οι στοίχοι των τραγουδιών τους είναι τόσο άθλιοι, που χρειάζεται πραγματικό ταλέντο για να τους γράψει κάποιος. Και οι δημιουργοί του σήριαλ έχουν πραγματικό ταλέντο. Οι πρωταγωνιστές και σεναριογράφοι, είναι πραγματικό συγκρότημα από την Νέα Ζηλανδία με το όνομα Flight of the Concords και τα πραγματικά τους ονόματα στους ρόλους, αλλά είναι stand up comedians και υποδύονται τις περσόνες των ρόλων. Κάτι σαν τον Borat. Για να πάρετε μια ιδέα ένα τραγουδάκι

Η αισθητική του σίριαλ πατάει πάνω στην χνάρια του Βρετανικού Office και στην παράδοση του Saturday night live και ανήκει σε ένα νέο στιλ κωμωδίας που ανθεί τα τελευταία χρόνια, κυρίως από ανεξάρτητους παραγωγούς. Οι ήρωες είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, φάτσες που δεν έχουν βγει από τα καλούπια των κέρινων ομοιωμάτων του Χόλιγουντ, οι διάλογοι είναι όπως μιλάνε οι πραγματικοί άνθρωποι (οι λίγο παραπάνω ανόητοι από τον μέσο όρο), τα σκηνικά και τα κουστούμια μοιάζουν να προέρχονται από τον πραγματικό κόσμο και όχι από τον μαγικό κόσμο της Ονειροχώρας. Το Χόλιγουντ έχει την ικανότητα, ακόμη και όταν δείχνει έναν βόθρο, να τον δείχνει κάπως γκλάμουρους, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι «πόσο να στοίχισε αυτή η κουράδα από πλαστικό;»

Αν ψάξουμε την αιτία που αυτή η νέα αισθητική έχει απήχηση στην σύγχρονη εποχή, ίσως δούμε ότι συνδέεται με την εμφάνιση και άνθηση της Reality TV τύπου Big Brother και την εξοικείωση του κοινού με την εικόνα της πραγματικότητας στο θέαμα. Τέλος πάντων, το παρααναλύσαμε το θέμα και δεν χρειάζεται. Η ουσία είναι ότι είναι ένα διασκεδαστικό, κωμικό σίριαλ που με κάνει να γελάω με ένα χιούμορ που δεν έχω ξανασυναντήσει όμοιο του μέχρι τώρα και αυτό είναι αρκετό για εμένα.

Αν ενδιαφέρεστε να το δείτε θα αντιμετωπίσετε πρόβλημα. Δεν προβάλλεται στην ελληνική TV, δεν υπάρχει στα video club, δεν υπάρχουν ούτε ελληνικοί υπότιτλοι. Αν δεν θέλετε να καταφύγετε σε «παράνομες» μεθόδους, θα πρέπει να το παραγγείλετε από το εξωτερικό.

‘ΠΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΜΕ ΕΝΑ ΓΙΟΥΚΑΛΙΛΙ’

Το γιουκαλίλι είναι ένα μουσικό όργανο σαν μικρογραφία κιθάρας που έγινε γνωστό ως το εθνικό όργανο της Χαβάης. Η καταγωγή του είναι από την Πορτογαλία και εισήχθη στην Χαβάη μόλις το 1890 από Πορτογάλους άποικους, αλλά ταίριαξε με την μουσική παράδοση της χώρας και σύντομα έγινε χαρακτηριστικό κομμάτι της κουλτούρας της. Θυμίζει λίγο την ιστορία με το «δικό μας» κλαρίνο, ένα όργανο από την κεντρική Ευρώπη, κομμάτι της συμφωνικής ορχήστρας, που έχει συνδεθεί τόσο με το δημοτικό τραγούδι, που συχνά ταυτίζεται στον προφορικό λόγο. Το γιουκαλίλι έχει χρησιμοποιηθεί στην τζαζ και στην φολκ Αμερικάνικη μουσική, αλλά πάντα ήταν ένα παρεξηγημένο όργανο.
Η Ukulele Orchestra of Great Britain είναι αυτό ακριβός που λέει το όνομα της. Μια μπάντα με γιουκαλίλι από την Μεγάλη Βρετανία. Αυτό που δεν λέει το όνομα της είναι ότι είναι καταπληκτικοί. Διασκευάζουν για γιουκαλίλι ροκ κομμάτια, πανκ, κλασική μουσική, τηλεοπτικά και κινηματογραφικά θέματα, με χιούμορ και βαθιά γνώση του μουσικού αντικειμένου. Το αποτέλεσμα είναι απρόσμενα εντυπωσιακό.
Εδώ τραγουδάνε το Smells Like Teen Spirit των Nirvana

Aν ψάξετε στο you tube θα βρείτε video να τραγουδάνε το should I stay or should I go, shaft, the good the bad the ugly και διάφορα άλλα. Γενικά έχουν αρκετή επιτυχία στην Αγγλία και την Αμερική αλλά και σε όλη την Ευρώπη. Συμμετέχουν σε φεστιβάλ, εμφανίζονται σε τηλεοράσεις δίνουν συναυλίες, αλλά στη Ελλάδα δεν τους ξέρει κανένας. Για το τέλος μια συνεργασία τους σε ζωντανή εμφάνιση με τους Kaiser Chiefs να παίζουν το Ruby

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Με την σύγχρονη ελληνική πεζογραφία δεν έχω πολύ καλές σχέσεις. Οι συγγραφείς που παρακολουθώ μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, και καμιά δεκαριά ακόμη που μου έχει αρέσει κάποιο βιβλίο τους. Το πρόβλημα που εντοπίζω είναι κυρίως στην έλλειψη έμπνευσης στις ιστορίες που γράφουν. Οι περισσότεροι γράφουν ιστορίες που θα μπορούσαν στην καλύτερη περίπτωση να είναι ενδιαφέρουσες ως συνοικιακά κουτσομπολιά, κοινότυπες ιστορίες της διπλανής πόρτας. Αυτές θα μπορούσαν να είναι ενδιαφέρουσες μόνο στα χέρια ενός τεχνίτη του λόγου υψηλού επιπέδου, που θα μπορούσε να τους δώσει την επιπλέον διάσταση που χρειάζονται για να γίνουν λογοτεχνία.

Τα τελευταία χρόνια έχω ανακαλύψει έναν νέο συγγραφέα που ξεφεύγει από αυτά τα δεδομένα. Ονομάζεται Λυο Καλοβρινάς. Και τα τρία μυθιστορήματά του που έχω διαβάσει, έχουν πρώτα από όλα ενδιαφέρουσες ιστορίες να αφηγηθούν. Είναι γνωστός κυρίως από το βιβλίο του «Πλαθολόγιο Λέξεων» στο οποίο δημιουργεί δικές του λέξεις και δίνει ξεκαρδιστικούς ορισμούς. Αρκετές από αυτές έχουν περάσει στην καθομιλουμένη και κοσμούν το slag.gr

Χθες τελείωσα το τελευταίο του μυθιστόρημα που λέγεται «Στα Πρόθυρα Γραμματικής Κλήσης». Το θέμα του είναι η γλώσσα και το εύρημα του είναι η κυριολεξία στην έκφραση «η γλώσσα είναι ζωντανή». Πρόκειται για το πιο έξυπνο μυθιστόρημα που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Τολμηρό ως προς τις θέσεις του, απόλυτα σημερινό ως προς την γλώσσα του, καταφέρνει να δομήσει μια ιστορία και δέκα κεντρικούς χαρακτήρες, χωρίς πλεονασμούς στον λόγο (το άλλο μεγάλο ελάττωμα των ελλήνων συγγραφέων) και χωρίς να υπάρχει ούτε μια παράγραφος που να σε κάνει να βαριέσαι. Καταφέρνει ακόμη να εντάξει στην ιστορία και τις λέξει ‘σημαίνον’ και ‘σημαινόμενο’, δυο λέξει που έχουν κατ’ εξακολούθηση βιαστεί από ανθρώπους που ήθελαν απλώς να επιδείξουν την μόρφωση τους, χωρίς να προκαλέσει την οργή ή το γέλιο μου ως αναγνώστη. Και αυτό είναι σπουδαίο επίτευγμα.

Αν θα έπρεπε να βρω κάποιο κουσούρι, θα έλεγα ότι δεν με εντυπωσίασε το τέλος του βιβλίου. Όχι ότι ήταν κακό, άλλα η ευρηματικότητα του συγγραφέα σε όλο το μυθιστόρημα με προδιέθετε για ένα εντυπωσιακό φινάλε, μια ακραία ανατροπή. Ίσως όμως να είναι καλύτερα έτσι, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να θεωρηθεί ως επίδειξη συγγραφικής ευφυΐας από τον συγγραφέα που πραγματικά δεν την έχει ανάγκη, καθώς αποδεικνύει την ευφυΐα του σε όλο το υπόλοιπο βιβλίο.

ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΕΝΟΣ ΝΗΣΙΟΥ

Στην Τήλο βρέθηκα τον Σεπτέμβριο του 1999 ως τουρίστας. Ο ξάδερφος μου μετατέθηκε εκεί και βρήκα την ευκαιρία να επισκεφτώ ένα νησί που δεν γνώριζα καν την ύπαρξη του. Όταν ανακοίνωσε στο σόι ότι μετατέθηκε στην Τήλο, οι μισοί νόμισαν ότι θα πήγαινε στην Δήλο (σχόλια ‘τυχερέ δίπλα στη Μύκονο’) και οι υπόλοιποι στην Πύλο (‘καλά είναι η Πύλος νησί;’). κανένας δεν είχε ιδέα που στο διάολο βρισκόταν αυτό το νησί.

 Στην μια βδομάδα που έμεινα στο νησί, είδα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά αυτό που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση ήταν η περίπτωση του δημάρχου. Βρέθηκε στην Τήλο για να κάνει το αγροτικό του (είναι γιατρός) και αποφάσισε να ζήσει εκεί. Σε ένα μικρονήσι με διακόσιους περίπου μόνιμους κάτοικους, οι περισσότεροι ηλικιωμένοι και αγράμματοι, που ερήμωνε με ταχύτατους ρυθμούς, με υποτυπώδη ακτοπλοϊκή σύνδεση (νομίζω ότι τότε είχε καράβι μια φορά την εβδομάδα), ξεχασμένο από το κράτος και τους ανθρώπους, χωρίς υποδομές, χωρίς μέλλον. Και αποφάσισε να δημιουργήσει ο ίδιος μέλλον για το νησί. Βγήκε δήμαρχος (δεν ξέρω πότε ακριβώς, αλλά όταν πήγα εκεί ήταν είδη κάμποσα χρόνια) και έκανε  ότι χρειαζόταν για να αλλάξει την μοίρα του νησιού. Εγκατέστησε ένα από τα πρώτα (αν όχι το πρώτο) κέντρα τηλεϊατρικής στην Ελλάδα,  φρόντισε να απαγορευτεί το κυνήγι και διατηρήθηκε έτσι το σπάνιο οικοσύστημα του νησιού, δημιούργησε το ‘Πάρκο της Τήλου’ και δούλεψε σκληρά για την ανάπτυξη του νησιού. Εκτός από γιατρός και δήμαρχος είναι και πρόεδρος του αθλητικού σωματίου και τον έχω δει, μέσα στην ίδια μέρα, να σκαρφαλώνει χαράματα για να κάνει έπαρση σημαίας στο κάστρο πάνω από το Μεγάλο Χωριό, να δέχεται ασθενείς στο ιατρείο του νησιού, να οδηγεί το απορριμματοφόρο και να κάνει τον παρκαδόρο στο μπαράκι στο Μικρό Χωριό το βράδυ. Η κίνηση ματ όμως για την ανάπτυξη ήταν η δημιουργία ναυτιλιακής εταιρίας με κύριο μέτοχο τον Δήμο και η αγορά πλοίου που συνέδεσε την Τήλο με τον κόσμο. Καθημερινά και γρήγορα δρομολόγια για Ρόδο έκαναν την Τήλο προσβάσιμη στους τουρίστες (υπήρχαν ακόμη και ημερήσιες εκδρομές από την Ρόδο) αλλά και την διαβίωση των μόνιμων κατοίκων πολύ πιο ανθρώπινη, καθώς είχαν την πλέον την δυνατότητα να πηγαίνουν στον «πολιτισμό» όποτε ήθελαν ή χρειαζόταν. Αυτή ήταν και η κίνηση που άλλαξε την μοίρα του νησιού. Ο πληθυσμός τριπλασιάστηκε μέσα σε λίγα χρόνια, το δημοτικό σχολείο ενώ πήγαινε για κλείσιμο, έχει 60 μαθητές, η τουριστική σεζόν αυξήθηκε από τον ένα μήνα στους πέντε και οι κλίνες από 150 σε 1500. Ο ΕΟΤ υπολογίζει το κέρδος από την αύξηση της κίνησης σε 7 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Όλα αυτά έγιναν όχι απλώς χωρίς την βοήθεια του κράτους αλλά παρά την σθεναρή αντίδραση του. Διαβάστε τι έγραφε τοπική εφημερίδα των Δωδεκανήσου πριν από περίπου ένα χρόνο.

 

 

Τήλος 31/3/2007
Καταλήψεις αποφάσισαν στην Τήλο
Ξεκίνησαν χθες με το λιμάνι, το Λιμεναρχείο, το Ταχυδρομείο και τον Αστυνομικό σταθμό
Στην κατάληψη του αστυνομικού τμήματος της Τήλου, του λιμεναρχείου, του λιμανιού και του ταχυδρομείου, προχώρησαν χθες οι κάτοικοι του νησιού, ενώ σήμερα δεν θα επιτρέψουν να δέσει το πλοίο “Πρωτεύς” που εκτελεί προγραμματισμένο δρομολόγιο, μετά από απόφαση λαϊκής συνέλευσης των κατοίκων, που συγκλήθηκε με θέμα τη λειτουργία του πλοίου «Sea Star». Η απόφαση μάλιστα είναι να παραμένουν υπό κατάληψη για μεγάλο χρονικό διάστημα, αν δεν λυθεί το πρόβλημα.
Πρόκειται για τη γνωστή υπόθεση του πλοίου οι μετοχές του οποίου ανήκουν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους στο δήμο Τήλου. Μετά από επιθεώρηση που έγινε όμως από επιθεωρητή του υπουργείου Οικονομικών, διαπιστώθηκε ότι ο δήμος δεν μπορεί να έχει στην ιδιοκτησία του μετοχές ιδιωτικής εταιρίας. Έτσι, τα χρήματα που δόθηκαν για την αγορά του καταλογίστηκαν στον δήμαρχο και τους δημοτικούς συμβούλους που ψήφισαν την απόφαση για αγορά των μετοχών, όπως και στους δημοτικούς υπαλλήλους που υπέγραψαν τα σχετικά εντάλματα. Μάλιστα, αν δεν επιστρέψουν τα χρήματα που δόθηκαν για αγορά των μετοχών θα γίνει κατάσχεση των περιουσιακών τους στοιχείων. Το Sea Star παραμένει τώρα ακινητοποιημένο και είναι άγνωστο αν κάνει δρομολόγια έστω τους θερινούς μήνες. Αυτό όμως έχει μεγάλο αντίκτυπο στον τουρισμό της Τήλου. Ακόμη και αν το πλοίο κάνει δρομολόγια το καλοκαίρι, αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να το διαβεβαιώσει κανείς. Έτσι, τουριστικοί πράκτορες ακυρώνουν κρατήσεις σε δωμάτια του νησιού, αφού δεν είναι βέβαιη για την ύπαρξη δρομολογίων.
Όπως δήλωσε στη “Ροδιακή” ο δήμαρχος Τήλου, Τάσος Αλιφέρης, το Sea Star αποτελεί εργαλείο ανάπτυξης του νησιού. Η ακινητοποίησή του σημαίνει ότι οι Τηλιακοί θα στερηθούν έσοδα από τον τουρισμό, τα οποία είναι ζωτικά για την παραμονή των κατοίκων στο νησί. Αν δεν υπάρξει τουρισμός, η πλειοψηφία των σημερινών κατοίκων θα το εγκαταλείψει. Τόνισε ακόμη ο κ. Αλιφέρης, ότι αν είναι να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν το νησί, αυτό δεν θα το κάνουν αμαχητί. Γι αυτό και ξεκίνησαν από χθες έναν αγώνα, μήπως και καταφέρουν την τελευταία έστω στιγμή, να αποτρέψουν την ερημοποίηση της Τήλου.

Στο κείμενο που ψηφίστηκε στη λαϊκή συνέλευση, εξιστορείται η εξέλιξη της υπόθεσης από την αγορά του πλοίου, τον Οκτώβριο του 2004, αναφέρεται η ακινητοποίηση του Sea Star τώρα και τονίζεται χαρακτηριστικά το εξής:

«Εμείς οι Τηλιακοί αντιλαμβανόμενοι ότι αυτό δεν είναι απλά ο ενταφιασμός των ονείρων μας για μια ζωή στο ομορφότερο νησί του κόσμου και η οικονομική καταστροφή, αλλά ο εξαναγκασμός μας σε μετανάστευση, νιώθουμε ότι δεν έχουμε δικαίωμα να αφήσουμε να συμβεί αυτό σιωπηλά. Εδώ είναι ακριτική περιοχή και αυτό που συντελείται αναίτια είναι ένα εθνικό έγκλημα. Δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει Έλληνας πολιτικός που εν γνώσει του οδηγεί τις εξελίξεις σ’ αυτό το σημείο και προκειμένου να αναδείξουμε το ζήτημα προβαίνουμε σε όλες εκείνες τις ενέργειες που προσομοιάζουν με την κατάσταση που θα επικρατήσει αν άμεσα δεν βγούμε από το αδιέξοδο.
Πριν λοιπόν αποχωρήσουμε όλοι από το νησί που αγαπάμε αποφασίζουμε ομόφωνα να αναστείλουμε όλες τις κρατικές και άλλες λειτουργίες του νησιού μας γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα είμαστε συνένοχοι ενός εθνικού ατοπήματος».

  

 

Αυτό πέρασε στα ψιλά από τους δημοσιογράφους εκείνη την εποχή, σιγά να μην ασχολούνται με το κάθε νησάκι, εκτός και αν γίνονται σε αυτό γάμοι ομοφυλόφιλων.

Δεν θα γράψω τίποτα για τους γάμους, γράψανε και μίλησαν πολλοί άλλοι, πολύ καλύτερα από όσο θα μπορούσα εγώ. Ακούστηκε ακόμα ότι ο Δήμαρχος το έκανε μόνο και μόνο για να προβάλει το νησί του και όχι γιατί πραγματικά νοιάζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ακόμη και έτσι να είναι (που δεν το νομίζω) μπράβο του. Μου αρκεί ότι νοιάζεται για το τόπο του. Και ότι το κατάφερε.

 

 

Αν έχω βγάλει κάποιο συμπέρασμα από αυτή την ιστορία είναι ότι την μοίρα κάθε τόπου την φτιάχνουν οι άνθρωποι του, και μερικές φορές αρκεί ένας άνθρωπος με όραμα, ιδέες και όρεξη για δουλειά για να την αλλάξει.

 

ΡΕΤΡΟΦΟΥΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

Ρετροφουτουρισμός είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τον τρόπο που έβλεπαν οι καλλιτέχνες το μέλλον, στο παρελθόν. Με απλά λόγια, ένας καλλιτέχνης του 1890, οραματιζόταν, προέβλεπε, ή φοβόταν το μέλλον με έναν τρόπο που καθοριζόταν από την αισθητική, τις εμπειρίες, τα βιώματα, και τα ερεθίσματα που του έδινε η εποχή του, σήμερα όμως αυτός ο τρόπος μοιάζει περίεργος, διαψευσμένος ή και γραφικός. Το έργο του άλλωστε έπρεπε να αφορά το κοινό της εποχής του, να μπορεί να προσληφθεί και να γίνει κατανοητό από τους σύγχρονούς του.
Σκεφτείτε τον Ιούλιο Βερν και το ‘Από την γη στην σελήνη’. Οραματίζεται ένα ταξίδι στην σελήνη (πράγμα που πραγματοποιήθηκε) αλλά το φαντάζεται με ένα σκάφος που είναι βλήμα από κανόνι, μια και οι πύραυλοι δεν είχαν εφευρεθεί, αλλά ούτε καν τους είχε φανταστεί κανένας την εποχή που έγραφε. Φυσικά αυτό δεν μειώνει στο ελάχιστο την αξία του έργου του, αντίθετα το αναδεικνύει σε αυθεντική καλλιτεχνική έκφραση, καθώς αποδεικνύει ότι ο δημιουργός οραματίζεται το μέλλον, έχοντας πάντα το βλέμμα του στην εποχή του, προσλαμβάνοντας τα κορυφαία σημεία της για να φτιάξει την εικόνα του μέλλοντος.

Υπάρχει μια γενικευμένη άποψη ότι η Επιστημονική Φαντασία (και ειδικότερα το μελλοντολογικό κομμάτι της) αφορά το μέλλον και δεν είναι τίποτα παραπάνω από προβλέψεις. Στην πραγματικότητα αφορά, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης, την εποχή που δημιουργείται. Το 1984 του Όργουελ, δεν αφορά σχεδόν καθόλου το 1984 που ζήσαμε, αφορά όμως άμεσα το 1948 που γράφτηκε. Ένα ακόμη πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σειρά ταινιών Alien.

Στην πρώτη ταινία του Ridley Scott, γυρισμένη το 1979, μέσα στον ψυχρό πόλεμο, αλλά πριν η δύση αποκτήσει ουσιαστική εικόνα για το τι υπάρχει πίσω από το «σιδηρούν παραπέτασμα» κυριαρχεί ο φόβος του Ξένου, η εικόνα του Άλλου ως ένα φριχτό τέρας έτοιμου να σε κατασπαράξει και να σε ξεσκίσει για να κυριαρχήσει.

Στην δεύτερη του James Cameron το 1986 επί προεδρίας Ronald Reagan κυριαρχεί η εικόνα των «καλών» που οργανώνουν επιδρομή κομάντος για την σωτηρία ενός κόσμου από τους Κακούς, η επιθετικότητα αντιστρέφεται αλλά δικαιολογείται, ο ιμπεριαλισμός εξαγνίζεται μέσα από το πρίσμα της υπεράσπισης του ελεύθερου κόσμου.

Στην τρίτη του David Fincher το 1992, το ανατολικό μπλοκ έχει καταρρεύσει, ο δυτικός κόσμος έρχεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του, με την σκοτεινή πλευρά του και προσπαθεί μέσα από μεταφυσικές αναζητήσεις να βρει τον δρόμο του.

Η τέταρτη του Jean-Pierre Jeunet του 1997 δεν ταιριάζει με το παράδειγμα μας, νομίζω ότι αφορά αποκλειστικά την προσπάθεια των δημιουργών να βγάλουν ακόμη περισσότερα χρήματα από την ιδέα του Alien, ίσων να δηλώνει την απληστία της εποχής 🙂 .

Μια και το παράδειγμα αναφέρεται στην σχέση δυτικού κόσμου με τον κομμουνισμό, μερικές ρετροφουτουριστικές εικόνες από την Σοβιετική Ένωση της δεκαετίας του 50. Στην Σοβιετική Ένωση υπήρχε μια σημαντικότατη (και ανεξερεύνητη) παραγωγή Επιστημονικής Φαντασίας, συνδεδεμένης στενά με το πολιτικό και κοινωνικό πείραμα που λάμβανε χώρα εκεί.