ΓΕΩΡΓΙΑ

Πέτυχα τυχαία αυτή την εικόνα στο net, και αυτόματα σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να αναφέρεται στον πόλεμο στη Γεωργία, αν και έχει ζωγραφιστεί πολύ πριν.

Στην Γεωργία βρέθηκα τυχαία πριν από 2 χρόνια περίπου. Είχα πάει ταξίδι στον Πόντο και από την Τραπεζούντα σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε να περάσουμε με το αυτοκίνητο στο Βατούμι που είναι μόλις 10 χιλιόμετρα από τα σύνορα. Πήγαμε αυθημερόν, καταφέραμε να φτάσουμε κατά τις δυο το μεσημέρι μετά από απίστευτη ταλαιπωρία στα σύνορα και επιστρέψαμε κατά τις 11 το βράδυ. Έχω πάει και σε άλλες χώρες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «τριτοκοσμικές» αλλά η Γεωργία (όσο την είδα) τις ξεπερνάει. Στα σύνορα με την Τουρκία η εικόνα ήταν τραγική. Υπερφορτωμένα, άθλια αυτοκίνητα Γεωργιανών περίμεναν με τις ώρες για να περάσουν από τον τελωνιακό έλεγχο, όπου από τους περίπου 10 υπαλλήλους μόνο ο ένας (ο πιο πιτσιρικάς) εργαζόταν. Κάτι σαν το Ελληνικό δημόσιο, αλλά στο πιο ξεδιάντροπο, καθώς εκεί κανένας από τους ταλαίπωρους πολίτες δεν τολμούσε να διαμαρτυρηθεί, ούτε και οι υπάλληλοι προσπαθούσαν να κρυφτούν. Φυσικά κανένας δεν μιλούσε Αγγλικά ή Γερμανικά, μας δώσανε να συμπληρώσουμε ένα έντυπο στα γεωργιανά και τελικά καταφέραμε να συνεννοηθούμε μόνο όταν εμφανίστηκε από την ουρά ένας νεαρός που είχε δουλέψει δυο χρόνια στην Κατερίνη και μιλούσε λίγα ελληνικά. Είδαμε διάφορα περίεργα τις 3 ώρες που περιμέναμε στο τελωνείο. Ένας «πλούσιος» Τούρκος πέρασε δωροδοκώντας τον πιτσιρικά τελωνιακό με κάτι που μας φάνηκε σαν πακέτο με γαριδάκια, μια κοπέλα στις τουαλέτες ανανέωνε κάθε λίγο την κολλητική ταινία με την οποία είχε κολλήσει στην κοιλιά της ένα δέμα, ένας άντρας κουβαλούσε στην πλάτη του μια ολόκληρη τραπεζαρία (τραπέζι και τέσσερεις καρέκλες) και διάφορα άλλα όμορφα.

Στο Βατούμι η εικόνα ήταν η κλασική της ανατολικής Ευρώπης. Στα περίχωρα παράγκες με λαμαρίνες για στέγη, άνθρωποι φτωχοί με κάρα και τραγιάσκες, εικόνα εγκατάλειψης του δημόσιου χώρου, κατεστραμμένοι δρόμοι, βρομιά και απόλυτη αναρχία στην κυκλοφορία των λίγων αυτοκινήτων. Στο κέντρο ένα πανέμορφο πάρκο, μια περιποιημένη παραλία, κτήρια αναπαλαιωμένα, άνθρωποι καλοντυμένοι, πετύχαμε μάλιστα στο πολιτιστικό κέντρο της πόλης μια εκδήλωση με έναν Ιταλό ζωγράφο.

Αντιμετωπίσαμε σοβαρό πρόβλημα να αλλάξουμε χρήματα. Είχαμε ευρώ και τουρκικές λίρες, αλλά δεχόταν να αλλάξουν μόνο δολάρια. Μπήκαμε σε ένα κτήριο που έγραφε κάτι σε Bank, αλλά ένας αστυνομικός που βρισκόταν μέσα (που ήταν και ο μοναδικός που είδαμε όσο μείναμε) μας είπε ότι ήταν κάτι σαν την κεντρική τράπεζα του κράτους και δεν κάνει συναλλαγές με πολίτες. Τελικά βρήκαμε ένα ψιλικατζίδικο που μας άλλαξε πενήντα ευρώ, τα οποία αποδείχτηκαν αρκετά για να φάμε τέσσερα άτομα σε ένα κυριλέ εστιατόριο, να φουλάρουμε βενζίνη το αμάξι και να κρατήσουμε ο καθένας από ένα χαρτονόμισμα για αναμνηστικό.

Όσο τρώγαμε, ακριβώς μπροστά στο εστιατόριο ήταν ένα αρχαίο Landa παραφορτωμένο με κούτες με σοκολάτες και γκοφρέτες και ο οδηγός του προσπαθούσε να φύγει, αλλά το αμάξι δεν συνεργαζόταν. Έπαθε τουλάχιστον τρεις διαφορετικές βλάβες, στην αρχή είχε λάστιχο που το άλλαξε, μετά δεν έπαιρνε μπροστά από μπαταρία και το έβαλε με καλώδια και τέλος δεν έπαιρνε ταχύτητα στο κιβώτιο. Δεν ξέρω αν τα κατάφερε να το φτιάξει, όταν φύγαμε προσπαθούσε ακόμα, αλλά έβλεπες στο πρόσωπο του την απελπισία που τον είχε κυριεύσει. Όσο τον παρακολουθούσαμε το διασκεδάζαμε και γελούσαμε, αλλά μετά σκέφτηκα ότι πιθανότατα αυτό το αμάξι που έπρεπε να είχε αποσυρθεί πριν από είκοσι χρόνια, να ήταν το σημαντικότερο (αν όχι το μόνο) περιουσιακό στοιχείο αυτού του ανθρώπου και το εργαλείο με το οποίο έβγαζε το ψωμί της οικογένειας του. Παρακολουθούσαμε στην ουσία την εξέλιξη ενός προσωπικού δράματος, του αγώνα για επιβίωση ενός ανθρώπου σε ένα εχθρικό περιβάλλον, την προσπάθεια του να κρατηθεί από ένα σάπιο μηχάνημα για να κερδίσει την ζωή του. Όπως ακριβώς και η χώρα του.

Advertisements

‘ΠΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΜΕ ΕΝΑ ΓΙΟΥΚΑΛΙΛΙ’

Το γιουκαλίλι είναι ένα μουσικό όργανο σαν μικρογραφία κιθάρας που έγινε γνωστό ως το εθνικό όργανο της Χαβάης. Η καταγωγή του είναι από την Πορτογαλία και εισήχθη στην Χαβάη μόλις το 1890 από Πορτογάλους άποικους, αλλά ταίριαξε με την μουσική παράδοση της χώρας και σύντομα έγινε χαρακτηριστικό κομμάτι της κουλτούρας της. Θυμίζει λίγο την ιστορία με το «δικό μας» κλαρίνο, ένα όργανο από την κεντρική Ευρώπη, κομμάτι της συμφωνικής ορχήστρας, που έχει συνδεθεί τόσο με το δημοτικό τραγούδι, που συχνά ταυτίζεται στον προφορικό λόγο. Το γιουκαλίλι έχει χρησιμοποιηθεί στην τζαζ και στην φολκ Αμερικάνικη μουσική, αλλά πάντα ήταν ένα παρεξηγημένο όργανο.
Η Ukulele Orchestra of Great Britain είναι αυτό ακριβός που λέει το όνομα της. Μια μπάντα με γιουκαλίλι από την Μεγάλη Βρετανία. Αυτό που δεν λέει το όνομα της είναι ότι είναι καταπληκτικοί. Διασκευάζουν για γιουκαλίλι ροκ κομμάτια, πανκ, κλασική μουσική, τηλεοπτικά και κινηματογραφικά θέματα, με χιούμορ και βαθιά γνώση του μουσικού αντικειμένου. Το αποτέλεσμα είναι απρόσμενα εντυπωσιακό.
Εδώ τραγουδάνε το Smells Like Teen Spirit των Nirvana

Aν ψάξετε στο you tube θα βρείτε video να τραγουδάνε το should I stay or should I go, shaft, the good the bad the ugly και διάφορα άλλα. Γενικά έχουν αρκετή επιτυχία στην Αγγλία και την Αμερική αλλά και σε όλη την Ευρώπη. Συμμετέχουν σε φεστιβάλ, εμφανίζονται σε τηλεοράσεις δίνουν συναυλίες, αλλά στη Ελλάδα δεν τους ξέρει κανένας. Για το τέλος μια συνεργασία τους σε ζωντανή εμφάνιση με τους Kaiser Chiefs να παίζουν το Ruby

ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΕΝΟΣ ΝΗΣΙΟΥ

Στην Τήλο βρέθηκα τον Σεπτέμβριο του 1999 ως τουρίστας. Ο ξάδερφος μου μετατέθηκε εκεί και βρήκα την ευκαιρία να επισκεφτώ ένα νησί που δεν γνώριζα καν την ύπαρξη του. Όταν ανακοίνωσε στο σόι ότι μετατέθηκε στην Τήλο, οι μισοί νόμισαν ότι θα πήγαινε στην Δήλο (σχόλια ‘τυχερέ δίπλα στη Μύκονο’) και οι υπόλοιποι στην Πύλο (‘καλά είναι η Πύλος νησί;’). κανένας δεν είχε ιδέα που στο διάολο βρισκόταν αυτό το νησί.

 Στην μια βδομάδα που έμεινα στο νησί, είδα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά αυτό που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση ήταν η περίπτωση του δημάρχου. Βρέθηκε στην Τήλο για να κάνει το αγροτικό του (είναι γιατρός) και αποφάσισε να ζήσει εκεί. Σε ένα μικρονήσι με διακόσιους περίπου μόνιμους κάτοικους, οι περισσότεροι ηλικιωμένοι και αγράμματοι, που ερήμωνε με ταχύτατους ρυθμούς, με υποτυπώδη ακτοπλοϊκή σύνδεση (νομίζω ότι τότε είχε καράβι μια φορά την εβδομάδα), ξεχασμένο από το κράτος και τους ανθρώπους, χωρίς υποδομές, χωρίς μέλλον. Και αποφάσισε να δημιουργήσει ο ίδιος μέλλον για το νησί. Βγήκε δήμαρχος (δεν ξέρω πότε ακριβώς, αλλά όταν πήγα εκεί ήταν είδη κάμποσα χρόνια) και έκανε  ότι χρειαζόταν για να αλλάξει την μοίρα του νησιού. Εγκατέστησε ένα από τα πρώτα (αν όχι το πρώτο) κέντρα τηλεϊατρικής στην Ελλάδα,  φρόντισε να απαγορευτεί το κυνήγι και διατηρήθηκε έτσι το σπάνιο οικοσύστημα του νησιού, δημιούργησε το ‘Πάρκο της Τήλου’ και δούλεψε σκληρά για την ανάπτυξη του νησιού. Εκτός από γιατρός και δήμαρχος είναι και πρόεδρος του αθλητικού σωματίου και τον έχω δει, μέσα στην ίδια μέρα, να σκαρφαλώνει χαράματα για να κάνει έπαρση σημαίας στο κάστρο πάνω από το Μεγάλο Χωριό, να δέχεται ασθενείς στο ιατρείο του νησιού, να οδηγεί το απορριμματοφόρο και να κάνει τον παρκαδόρο στο μπαράκι στο Μικρό Χωριό το βράδυ. Η κίνηση ματ όμως για την ανάπτυξη ήταν η δημιουργία ναυτιλιακής εταιρίας με κύριο μέτοχο τον Δήμο και η αγορά πλοίου που συνέδεσε την Τήλο με τον κόσμο. Καθημερινά και γρήγορα δρομολόγια για Ρόδο έκαναν την Τήλο προσβάσιμη στους τουρίστες (υπήρχαν ακόμη και ημερήσιες εκδρομές από την Ρόδο) αλλά και την διαβίωση των μόνιμων κατοίκων πολύ πιο ανθρώπινη, καθώς είχαν την πλέον την δυνατότητα να πηγαίνουν στον «πολιτισμό» όποτε ήθελαν ή χρειαζόταν. Αυτή ήταν και η κίνηση που άλλαξε την μοίρα του νησιού. Ο πληθυσμός τριπλασιάστηκε μέσα σε λίγα χρόνια, το δημοτικό σχολείο ενώ πήγαινε για κλείσιμο, έχει 60 μαθητές, η τουριστική σεζόν αυξήθηκε από τον ένα μήνα στους πέντε και οι κλίνες από 150 σε 1500. Ο ΕΟΤ υπολογίζει το κέρδος από την αύξηση της κίνησης σε 7 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Όλα αυτά έγιναν όχι απλώς χωρίς την βοήθεια του κράτους αλλά παρά την σθεναρή αντίδραση του. Διαβάστε τι έγραφε τοπική εφημερίδα των Δωδεκανήσου πριν από περίπου ένα χρόνο.

 

 

Τήλος 31/3/2007
Καταλήψεις αποφάσισαν στην Τήλο
Ξεκίνησαν χθες με το λιμάνι, το Λιμεναρχείο, το Ταχυδρομείο και τον Αστυνομικό σταθμό
Στην κατάληψη του αστυνομικού τμήματος της Τήλου, του λιμεναρχείου, του λιμανιού και του ταχυδρομείου, προχώρησαν χθες οι κάτοικοι του νησιού, ενώ σήμερα δεν θα επιτρέψουν να δέσει το πλοίο “Πρωτεύς” που εκτελεί προγραμματισμένο δρομολόγιο, μετά από απόφαση λαϊκής συνέλευσης των κατοίκων, που συγκλήθηκε με θέμα τη λειτουργία του πλοίου «Sea Star». Η απόφαση μάλιστα είναι να παραμένουν υπό κατάληψη για μεγάλο χρονικό διάστημα, αν δεν λυθεί το πρόβλημα.
Πρόκειται για τη γνωστή υπόθεση του πλοίου οι μετοχές του οποίου ανήκουν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους στο δήμο Τήλου. Μετά από επιθεώρηση που έγινε όμως από επιθεωρητή του υπουργείου Οικονομικών, διαπιστώθηκε ότι ο δήμος δεν μπορεί να έχει στην ιδιοκτησία του μετοχές ιδιωτικής εταιρίας. Έτσι, τα χρήματα που δόθηκαν για την αγορά του καταλογίστηκαν στον δήμαρχο και τους δημοτικούς συμβούλους που ψήφισαν την απόφαση για αγορά των μετοχών, όπως και στους δημοτικούς υπαλλήλους που υπέγραψαν τα σχετικά εντάλματα. Μάλιστα, αν δεν επιστρέψουν τα χρήματα που δόθηκαν για αγορά των μετοχών θα γίνει κατάσχεση των περιουσιακών τους στοιχείων. Το Sea Star παραμένει τώρα ακινητοποιημένο και είναι άγνωστο αν κάνει δρομολόγια έστω τους θερινούς μήνες. Αυτό όμως έχει μεγάλο αντίκτυπο στον τουρισμό της Τήλου. Ακόμη και αν το πλοίο κάνει δρομολόγια το καλοκαίρι, αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να το διαβεβαιώσει κανείς. Έτσι, τουριστικοί πράκτορες ακυρώνουν κρατήσεις σε δωμάτια του νησιού, αφού δεν είναι βέβαιη για την ύπαρξη δρομολογίων.
Όπως δήλωσε στη “Ροδιακή” ο δήμαρχος Τήλου, Τάσος Αλιφέρης, το Sea Star αποτελεί εργαλείο ανάπτυξης του νησιού. Η ακινητοποίησή του σημαίνει ότι οι Τηλιακοί θα στερηθούν έσοδα από τον τουρισμό, τα οποία είναι ζωτικά για την παραμονή των κατοίκων στο νησί. Αν δεν υπάρξει τουρισμός, η πλειοψηφία των σημερινών κατοίκων θα το εγκαταλείψει. Τόνισε ακόμη ο κ. Αλιφέρης, ότι αν είναι να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν το νησί, αυτό δεν θα το κάνουν αμαχητί. Γι αυτό και ξεκίνησαν από χθες έναν αγώνα, μήπως και καταφέρουν την τελευταία έστω στιγμή, να αποτρέψουν την ερημοποίηση της Τήλου.

Στο κείμενο που ψηφίστηκε στη λαϊκή συνέλευση, εξιστορείται η εξέλιξη της υπόθεσης από την αγορά του πλοίου, τον Οκτώβριο του 2004, αναφέρεται η ακινητοποίηση του Sea Star τώρα και τονίζεται χαρακτηριστικά το εξής:

«Εμείς οι Τηλιακοί αντιλαμβανόμενοι ότι αυτό δεν είναι απλά ο ενταφιασμός των ονείρων μας για μια ζωή στο ομορφότερο νησί του κόσμου και η οικονομική καταστροφή, αλλά ο εξαναγκασμός μας σε μετανάστευση, νιώθουμε ότι δεν έχουμε δικαίωμα να αφήσουμε να συμβεί αυτό σιωπηλά. Εδώ είναι ακριτική περιοχή και αυτό που συντελείται αναίτια είναι ένα εθνικό έγκλημα. Δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει Έλληνας πολιτικός που εν γνώσει του οδηγεί τις εξελίξεις σ’ αυτό το σημείο και προκειμένου να αναδείξουμε το ζήτημα προβαίνουμε σε όλες εκείνες τις ενέργειες που προσομοιάζουν με την κατάσταση που θα επικρατήσει αν άμεσα δεν βγούμε από το αδιέξοδο.
Πριν λοιπόν αποχωρήσουμε όλοι από το νησί που αγαπάμε αποφασίζουμε ομόφωνα να αναστείλουμε όλες τις κρατικές και άλλες λειτουργίες του νησιού μας γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα είμαστε συνένοχοι ενός εθνικού ατοπήματος».

  

 

Αυτό πέρασε στα ψιλά από τους δημοσιογράφους εκείνη την εποχή, σιγά να μην ασχολούνται με το κάθε νησάκι, εκτός και αν γίνονται σε αυτό γάμοι ομοφυλόφιλων.

Δεν θα γράψω τίποτα για τους γάμους, γράψανε και μίλησαν πολλοί άλλοι, πολύ καλύτερα από όσο θα μπορούσα εγώ. Ακούστηκε ακόμα ότι ο Δήμαρχος το έκανε μόνο και μόνο για να προβάλει το νησί του και όχι γιατί πραγματικά νοιάζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ακόμη και έτσι να είναι (που δεν το νομίζω) μπράβο του. Μου αρκεί ότι νοιάζεται για το τόπο του. Και ότι το κατάφερε.

 

 

Αν έχω βγάλει κάποιο συμπέρασμα από αυτή την ιστορία είναι ότι την μοίρα κάθε τόπου την φτιάχνουν οι άνθρωποι του, και μερικές φορές αρκεί ένας άνθρωπος με όραμα, ιδέες και όρεξη για δουλειά για να την αλλάξει.

 

ΙΔΙΟΓΡΑΦΩΣ

Καινούργιο μπλογκοπαιχνίδι. Λίγο δύσκολο για εμένα. Ο λόγος ιδιογράφως (αυτό γιατί μου το βγάζει λάθος το word; Όλοι έτσι το γράφουν.)

Με προσκάλεσε η Ευη

για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Ο ΝΕΟΣ BLADE RUNNER

Το Blade Runner είναι μια από τις σημαντικότερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας ever. Όμως πρόσφατα απέκτησε και μια άλλη σημασία. Είναι το παρατσούκλι του Oscar Pistorius, ενός Νοτιοαφρικανού δρομέα χωρίς πόδια. Ακούγεται περίεργο, ας το πάρουμε λοιπών από την αρχή.
Ο Oscar Pistorius έχασε και τα δυο πόδια του κάτω από το γόνατο, σε ηλικία 1 έτους, αλλά από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τον αθλητισμό, με αξιοθαύμαστες επιδόσεις. Χρησιμοποιεί αντί για πόδια ελαστικές λεπίδες από ανθρακονήματα, και σε αυτές χρωστάει το παρατσούκλι του. Συμμετείχε στους παραολυμπιακούς άγονες της Αθήνας το 2004 σε ηλικία 18 ετών, όπου έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στα 200 μέτρα με 21,97 αγωνιζόμενος στην κατηγορία αθλητών με ένα πόδι, και πήρε το χρυσό μετάλλιο. Οι επιδόσεις του ήταν τόσο καλές που άρχισε να τρέχει και σε κανονικούς αγώνες με αρτιμελείς αθλητές. Στο βίντεο μπορείτε να τον δείτε στο Roma Golden League 2007 στα 400 μέτρα. Απίστευτο θέαμα.

Ενώ λοιπών ετοιμαζότανε να τρέξει στους κανονικούς Ολυμπιακούς το καλοκαίρι στο Πεκίνο, στις 14 Ιανουαρίου η IAAF (παγκόσμια ομοσπονδία στίβου) αποφάσισε να τον αποκλείσει, με το σκεπτικό ότι οι λεπίδες από ανθρακονήματα του προσδίδουν ‘unfair advantage’ έναντι των αρτιμελών αθλητών. Η έρευνα έδηξε ότι οι λεπίδες είναι πολύ πιο ελαφρές από τα κανονικά πόδια, έχουν ελαστικότητα που επιστρέφει σημαντικό μέρος από την ενέργεια που δίνει ο αθλητής, και μεγαλύτερο μήκος που του δίνει μεγαλύτερο δρασκελισμό. Ο ίδιος απάντησε ότι οι λεπίδες έχουν σημαντικά μειονεκτήματα (μεγαλύτερη αντίσταση στον αέρα, δυσκολία στην εκκίνηση, μικρότερη πρόσφυση στο έδαφος και διάφορα άλλα) που αντισταθμίζουν τα πλεονεκτήματα. Η απόφαση πάντως δεν άλλαξε, η συμμετοχή του «the fastest man on no legs» σε αγώνες με αρτιμελείς θα ήταν άδικη για τους ‘fastest men with legs’. Και μάλλον δίκαια. Όλη αυτή η ιστορία νομίζω ότι ξεπερνάει την επιστημονική φαντασία.
Νομίζω ότι η απόφαση, αν και ξενίζει, είναι σωστή. Αν υπάρχει και η παραμικρή πιθανότητα οι λεπίδες να αυξάνουν τις επιδόσεις των αθλητών, πρέπει να απαγορευτούν. Όχι γιατί τα αποτελέσματα δεν θα είναι δίκαια, έτσι και αλλιώς δεν είναι δίκαια με τις ντόπες που παίρνουν όλοι οι μεγάλοι αθλητές, και προσωπικά σκασίλα μου για τις επιδόσεις και τα μετάλλια τους. Αλλά γιατί όλοι οι αθλητές-πρεζόνια-εθνικοί ήρωες θα πάνε να κόψουν τα πόδια τους για να βάλουν λεπίδες και να συνεχίσουν να νικάνε.

ΚΑΛΑΝΤΑ

Ατάκες από κάλαντα που άκουσα σήμερα από τσιγκανόπουλα (political correct όρος).

Αρχιμηνιά κι αντιχρονιά

Ντύσου αρχόντισσα κυρία

Ψιλή μου δέντρο Λιβαδειά

Εκκλησιά εκκλησιά στο Άγιο Όρος

Στην αρχή είπα να τους διορθώσω, αλλά μετά σκέφτηκα ότι δεν πρέπει να στερήσω και από άλλους το γέλιο που πρόσφεραν σε μένα.
Καλή χρονιά σε όλους

ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΙΣΜΟΣ

O Boris Artzybasheff ήταν σκιτσογράφος. Γεννήθηκε στην Ρωσία το 1899 αλλά κατέληξε στην Αμερική μετά την Οκτωμβριανή επανάσταση. Δούλεψε σε διάφορα περιοδικά από την δεκαετία του 20 μέχρι την δεκαετία του 50. Πέθανε το 1965. θεωρείται ο κορυφαίος σκιτσογράφος στην τεχνοτροπία του ανθρωπομορφισμού. Έδινε ανθρώπινες μορφές σε ζώα και άψυχα αντικείμενα. Πολύ γνωστή είναι η δουλειά του με τίτλο Machinalia όπου ζωγράφισε βιομηχανικά μηχανήματα με ανθρώπινη μορφή.

Υδραυλική πρέσα

Χυτήριο χάλυβα

Κέντρο ελέγχου
Περισσότερα από την συλλογή Machinalia

Η πιο εντυπωσιακή δουλειά του, ήταν η συλλογή με τίτλο Neurotica όπου εικονογραφεί ανθρωπομορφικά αφηρημένες έννοιες όπως οι ψυχικές διαταραχές.

Μανιοκατάθλιψη

Αναποφασιστικότητα

Άγχος

Καταπιεσμένη επιθετικότητα

Σχιζοφρένεια
Περισσότερα από την συλλογή Neurotica