Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΟΛΥΦΗΜΟΣ

Η σπηλιά του Κύκλωπα

Σαν το χαμπάριασε ο Πολύφημος
(ο μέγας Κύκλωπας, του Ποσειδώνα ο γιος)
πως μέσα στη σπηλιά του είχανε μπει κλεφτρόνια
(οι ταλαίπωροι οι σύντροφοι του Οδυσσέα)
και πως του πίνανε το γάλα απ’ τις κατσίκες,
γίνηκε έξαλλος από θυμό.
Μεμιάς άρπαξε δυο από δαύτους και τους έκαμε μια χαψιά,
κατόπιν με βράχο θεόρατο έφραξε την είσοδο της σπηλιάς·
«με το ξημέρωμα θα σας φάω όλους σας…» μούγκρισε
κι έπειτα, τύφλα στο μεθύσι όπως ήτανε, ξεράθηκε στον ύπνο.

Και ζούφωξαν σε μια γωνιά οι σύντροφοι
γεμάτοι τρόμο ανείπωτο…
Κι άρχισαν τη μοίρα τους να κλαίνε
και βλαστημούσαν μέσα τους που δεν ακολούθησαν
τον βασιλιά Δυσσέα στα βάθη της Ασίας:
τους είχε τάξει νέες πολιορκίες και σφαγές και πλιάτσικο ατέλειωτο
ο πολυμήχανος – μα κείνοι είχαν κουραστεί
και θέλανε να γυρίσουν στην πατρίδα…
Και τώρα να: αντί για το ζεστό κρεβάτι του παλιού σπιτιού τους,
θα κατέληγαν στο στομάχι του απαίσιου του Κύκλωπα…

Μα ξύπνησε ξεμέθυστος τ’ άλλο πρωί ο μονόφθαλμος ο γίγαντας
κι όπως τους είδε κολλημένους στη γωνιά τους
να σπαρταρούνε απ’ τον φόβο
τους μίλησε με λόγια σταράτα και λογικά –
α, τύχη ανέλπιστη:

«Καθίστε στη σπηλιά μου, μικρά ανθρωπάκια,
ανάψτε μου καντήλια, μάθετε από στήθους το Πιστεύω
ή κάποιον Ύμνο, τέλος πάντων –το ίδιο μου κάνει–,
σκαρώστε τραγούδια που νανουρίζουν τον ύπνο μου,
σκαρώστε παραμύθια που θα γλυκαίνουν τη μούγγα σας,
μετά θάνατον ζωές, τελικές κρίσεις και τα λοιπά…
Κάποτε κάποτε θα τρώω έναν δύο από εσάς –
έτσι για να μην ξεχνιόμαστε…
Κατά τα άλλα θα ‘χετε αποφάγια για να χορταίνετε την πείνα σας,
θα αυξάνεστε και θα πληθύνεστε – πώς να το πω,
θα ε π ι ζ ή σ ε τ ε μέσα στη ζέστα της σπηλιάς μου,
έστω, μέσα στη ζέστα της κοπριάς –
με τα λόγια θα παίζουμε;»

Τέτοια ο Πολύφημος·
κι οι σύντροφοι ακούνε τα λεγόμενά του
και σκύβουν το κεφάλι – πώς αλλιώς;
Και ευγνωμονούν την τύχη τους που άλλαξε
και γλύτωσαν προς το παρόν
(ναι, π ρ ο ς τ ο π α ρ ό ν – αυτό μας καίει τώρα·
στο μέλλον βλέπουμε…)

Έτσι περνάν τα χρόνια –
κι έτσι επιβιώνουν οι σύντροφοι
αυξάνονται, πληθύνονται, κατασπαράζονται,
όλα μες στη σπηλιά.
Το φως του ήλιου δεν το βλέπουν –
τι το θες και το φως του ήλιου…

Ώσπου μια νύχτα, κάποτε, κάτι νεαροί,
κάτι ανώριμα αμούστακα παιδαρέλια
που μόνο της σπηλιάς τη σκοτεινιά έχουν γνωρίσει
φλέγονται από τον πόθο να βγούνε έξω – να κάμουν τι οι ηλίθιοι;
Κι ενώ κοιμάται ο Πολύφημος,
βλέπουν μέγα κλαδί αγριελιάς και κάνουν σκέψεις:
πώς θα το πελεκήσουν με τα μαχαίρια τους,
πώς θα το πυρώσουν με τη φωτιά…

Όμως δεν θα κρατήσει για πολύ ο ενθουσιασμός –
ξάγρυπνος γέρος, από εκείνους τους πρώτους
που μπήκανε στη σπηλιά πριν από τόσα χρόνια,
με το λοξό μάτι της πείρας τούς κοιτάζει
και μαντεύει τις σκέψεις τους κι ευθύς τους προσγειώνει:

«Ξεχάστε τα ονείρατα και τις φαντασιώσεις, παλικάρια·
έξω υπάρχουν μαύρες θάλασσες, οργισμένοι Ποσειδώνες,
Κίρκες που κάνουν τους ανθρώπους γουρούνια,
Σειρήνες, Σκύλες, Χάρυβδες – χάλια μαύρα…
Κι ακόμη: και παγωνιά και ξηρασία
και πανούκλα που σωριάζει τα κορμιά στα πεζοδρόμια·
κοντολογίς, βέβαιος χαμός, τι να τα λέμε…

Γι’ αυτό σας λέω,
καλά είναι μέσα στη σπηλιά του Κύκλωπα·
αφήστε τα κλαδιά αγριελιάς στην άκρη
και δείτε όνειρα με ήλιο πλαγιάζοντας
στη ζέστα της κοπριάς.»

Από το «Ich bebe όταν οι αμαξάδες μαστιγώνουν τ’ άλογα» του Θανάση Τριαρίδη. Μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο on line, όπως και τα υπόλοιπα βιβλία του.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΦΡΟΥΡΟΙ

Στις δεκαετίες του 70 και του 80, ο μόνος τρόπος για να βρεθείς να εργάζεσαι ως αστυνομικός ήταν να σε τοποθετήσει εκεί κάποιος βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος. Όταν αποφασιζόταν ο αριθμός των ατόμων που θα προσληφθούν, μοιράζονταν με βάση τις εσωτερικές ισορροπίες του κόμματος και έτσι ο κάθε βουλευτής διόριζε έναν αριθμό (από 3 μέχρι και 20) από τους ανθρώπους του ή (συνηθέστερα) από τα παιδιά των ανθρώπων του. Το ίδιο που συνέβαινε και με τους υπόλοιπους δημοσίους υπαλλήλους, πλην των αξιωματικών του στρατού που έμπαιναν με πανελλήνιες και των εκπαιδευτικών που διοριζόταν με την επετηρίδα. Κάποια στιγμή τα πράγματα εκλογικεύτηκαν και οι αστυνομικοί άρχισαν να μπαίνουν μέσω πανελληνίων εξετάσεων. Έτσι μπήκαν στην αστυνομία ένας μεγάλος αριθμός νέων πιο ανοιχτόμυαλων αλλά και πιο αξιόλογων γενικά, καθώς λόγο της άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης που προσέφερε σε μια εποχή με έντονη αβεβαιότητα, προσέλκυσαν αρκετούς από τους ‘καλούς’ μαθητές και οι βάσεις εισαγωγής ήταν εξαιρετικά υψηλές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η εικόνα και η δράση της αστυνομίας τα τελευταία χρόνια να φαίνεται σιγά σιγά (ίσως πολύ σιγά) να αλλάζει. Αυτό όμως , σε συνδυασμό με την λειτουργία του ΑΣΕΠ, ξεβόλεψε δραστικά τους πολιτευτές των κομμάτων εξουσίας, οι οποίοι στήριζαν την εκλογή τους σε πελατειακές σχέσεις με τους ψηφοφόρους και όχι στην πραγματική πολιτική δράση τους υπέρ του τόπου τους και των πολιτών. Έτσι δημιούργησαν μια σειρά από παραθυράκια για να μπορούν να βολεύουν τουλάχιστον τους πιο δραστήριους από τους υποστηρικτές τους. Ένα τέτοιο είναι και οι ειδικοί φρουροί. Εισάγονται με ένα σύστημα μορίων, αλλά και με συνέντευξη και ψυχοσωματικά τεστ. Φυσικά η διαδικασία είναι απόλυτα διαβλητή. Σε πολύ μεγάλο ποσοστό, προέρχονται απευθείας από τα πολιτικά γραφεία βουλευτών και κομμάτων. Είναι μια κατάσταση που βολεύει τους πάντες. Τους βουλευτές που αγοράζουν ψήφους, το υπουργείο οικονομικών καθώς έχουν χαμηλότερους μισθούς και ασφαλιστικές καλύψεις, αλλά και τους αστυνομικούς καθώς τους ‘φορτώνουν’ τις χειρότερες δουλειές (πεζές περιπολίες) τις πιο επικίνδυνες (μπλόκα στον Μυλοπόταμο) τις πιο βαρετές (φύλαξη κτιρίων) και τις χειρότερες βάρδιες.
Κάποτε είχα βρεθεί τυχαία σε μια παρέα που την αποτελούσαν νέοι αστυνομικοί που υπηρετούσαν σε σχολή αστυνομίας και έτυχε εκείνη την περίοδο να εκπαιδεύουν ειδικούς φρουρούς. Άκουσα απίστευτες ιστορίες για το επίπεδο και το ποιόν αρκετών από τους εκπαιδευόμενους, αλλά το πιο χοντρό ήταν δυο συγκεκριμένες περιπτώσεις. Ο ένας ήταν κλεπτομανής (συνελήφθη να έχει κλέψει από τους συμμαθητές του ευτελή αντικείμενα όπως σαμπουάν, ρούχα, μπαταρίες και ένα mp3 και ο άλλος κατελήφθη από αμόκ με θρησκευτικό περιεχόμενο και επιτέθηκε σε συμμαθητές του. Όταν προσπάθησαν να προχωρήσουν τις διαδικασίες για να αποβληθούν οι δύο προφανέστατα ακατάλληλοι για αστυνομικοί, δέχτηκαν πιέσεις από πολιτικά πρόσωπα να θάψουν το θέμα και να μην το αναφέρουν, να αφήσουν δηλαδή δυο ψυχασθενείς να βγουν στους δρόμους κρατώντας όπλα. Τα παιδιά αρνήθηκαν να υποκύψουν (ίσως και με προσωπικό κόστος) και το προχώρησαν. Παραδέχονταν όμως ότι ένα ποσοστό αυτών που τελικά αποφοίτησαν, ήταν ακατάλληλοι για να δουλέψουν στην αστυνομία. Δεν μπορούσαν όμως να κάνουν τίποτα, γιατί είχαν γερές πλάτες και δεν έδωσαν κάποια τόσο μεγάλη αφορμή όσο ήταν μέσα στην σχολή (μόνο δυο μήνες) για να μπορέσουν να τους διώξουν. Στην ερώτηση μου ‘μα καλά δεν περνάνε από ψυχιάτρους και από ελέγχους πριν μπούνε στη σχολή;’ απλώς ξεκαρδίστηκαν στα γέλια. Ήταν σίγουρα βαθιά προβληματισμένοι με την κατάσταση, αλλά ένιωθαν (και ήταν ) ανήμποροι να κάνουν κάτι.
Η κατάσταση στον χώρο της αστυνομίας είναι στην ουσία παρόμοια με κάθε άλλο χώρο της κοινωνίας. Δεν είναι καν από τα χειρότερα κομμάτια. Για κάθε βήμα προς τα μπρός που επιτυγχάνεται(εισαγωγή με πανελλήνιες) γίνονται άλλα τρία προς τα πίσω (διάβρωση από κομματόσκυλα, αναξιοκρατία, ατιμωρησία). Τα ίδια που γίνονται και στην παιδία, στην υγεία, στην δημόσια διοίκηση, παντού. Η ουσιαστική διαφορά όμως είναι ότι στην αστυνομία κρατάνε όπλα και ενίοτε οι ανίκανοι ανάμεσα τους μπορεί να σκοτώσουν και κανένα παιδί.

ΑΥΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑ

Ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή. Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, και κυρίως η στάση του κόσμου απέναντι τους, δεν είναι αποτέλεσμα της δολοφονίας του νεαρού από τον αστυνομικό. Αυτή είναι η αφορμή, αλλά δεν είναι η αιτία. Αιτία δεν είναι καν η συσσωρευμένη οργή. Αιτία είναι το αδιέξοδο. Αιτία είναι η γενικευμένη αίσθηση (στην ουσία η συλλογική συνειδητοποίηση) ότι είμαστε μέσα στα σκατά και δεν βλέπουμε κάποιον τρόπο να βγούμε ή κάποιον άνθρωπο να μας βγάλει. Νιώθουμε (και συμπεριφερόμαστε) σαν άγρια ζώα που βρέθηκαν παγιδευμένα σε ένα κλουβί. Χτυπιόμαστε στα κάγκελα και δαγκώνουμε τα πόδια μας. Διοχετεύουμε την επιθετικότητά μας στον πιο προφανή στόχο (αστυνομία) γιατί δεν μπορούμε να αποδεχτούμε ότι αυτά τα σκατά είναι και δικά μας, βγήκαν και από τον δικό μας κώλο. Ας δούμε λίγο από πιο κοντά αυτά τα σκατά.

Βρισκόμαστε σε μια κοινωνία που παρουσιάζει όψη συνολικής σήψης.

Στην πολιτική, στην δημόσια διοίκηση, στην δικαιοσύνη, στην παιδία, στην υγεία, στην οικονομία, στην δημοσιογραφία, στην αγορά, στην εκκλησία, στην τοπική αυτοδιοίκηση, φυσικά στην αστυνομία, ακόμη και στις οικογένειες. Πραγματικά δυσκολεύομαι να βρω κάτι που να είναι ικανό να κερδίσει τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη μου. Τα μόνα που μπορώ να σκεφτώ είναι κάποιες κινήσεις πολιτών, κάποιες μη κυβερνητικές οργανώσεις, κάποιες οργανώσεις εθελοντών, κάποιες σταγόνες στον ωκεανό. Η pcychia (κύπρια ψυχίατρος που ζει στην Σουηδία, και μπορεί να έχει μια πιο ψύχραιμη ματιά) μιλάει για έναν λαό χωρίς ίχνος αυτοσεβασμού και έχει δίκιο. Και δεν πρόκειται για παθολογική και αδικαιολόγητη έλλειψη αυτοσεβασμού, αλλά για βαθιά συνειδητοποίηση ότι δεν έχει λόγο να σέβεται τον εαυτό του. Ο αυτοσεβασμός μας στηριζόταν σε ντοπέ μετάλλια, σε εθνικές μπούρδες περί κρυφών σχολειών και ομάδων Ε και σε μια πλαστή ευημερία με δανικά χρήματα. Μόλις το καταλάβαμε αυτό, όλα τελείωσαν. Καταφέραμε εντωμεταξύ να κάνουμε τον τόπο μας ένα μέρος που το σιχαινόμαστε.

Ποιος έχει την ευθύνη που έγινε ο τόπος μας έτσι;

Η εύκολη απάντηση είναι όσοι διαχειρίσθηκαν την εξουσία τις τελευταίες δεκαετίες, δηλαδή τα δυο κόμματα εξουσίας. Σαφώς και έχουν τεράστιο κομμάτι ευθύνης, αλλά το πράγμα πάει πιο βαθιά. Πάει στην έλλειψη «κοινωνικής συνείδησης» των ελλήνων, στην συνειδητοποίηση δηλαδή, ότι το κοινό συμφέρον είναι πάνω από το προσωπικό, ότι το προσωπικό όφελος δεν μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητο αλλά εμπεριέχεται στο κοινό. Τα κόμματα δεν είναι παρά τμήμα και αντανάκλαση της κοινωνίας. Έχουν ευθύνη γιατί αντί να γίνουν καθοδηγητές της, σύρθηκαν από τα πιο ταπεινά και χυδαία ένστικτα της, τα υιοθέτησαν και τα έκαναν κεντρική πολιτική πρακτική τους. Η διαφθορά και η αναξιοκρατία αντικατέστησαν θεμελιακούς μηχανισμούς της κοινωνίας, οι δημόσιοι υπάλληλοι θεωρούν ως ορθή στάση ζωής να μη κάνουν σωστά την δουλειά τους (ή ακόμη και να μην την κάνουν καθόλου αν μπορούν), οι απλοί άνθρωποι αποδέχτηκαν ως πρότυπο επιτυχημένου το λαμόγιο που έχει κλέψει και κυκλοφορεί με porce, ο οποιοσδήποτε προσπαθεί να κάνει ανιδιοτελώς κάτι καλό για το κοινωνικό σύνολο αντιμετωπίζεται στην καλύτερη περίπτωση ως τρελός και στην χειρότερη ως εχθρός (χαλάει την πιάτσα), ελάχιστοι τολμάνε να σηκώσουν το ανάστημα του και να αντισταθούν σε αυτόν τον ανορθολογισμό και κάπως έτσι χάθηκε το παιχνίδι και φτιάξαμε τον βόθρο μέσα στον οποίο ζούμε. Οι έφηβοι και οι αναρχικοί ως τα πιο ευαίσθητα κομμάτια της κοινωνίας (κοινωνικό βαρόμετρο νομίζω ότι τους είχε χαρακτηρίσει ο Χατζιδάκις ) είναι οι πρώτοι που το κατάλαβαν, όχι με το μυαλό τους (δεν είναι και το δυνατό σημείο τους), αλλά με το μεδούλι στα κόκαλα τους, και ξεσηκώθηκαν. Ως οι μόνοι αθώοι του αίματος (οι έφηβοι γιατί δεν πρόλαβαν και οι αναρχικοί γιατί νομίζουν ότι δεν συμμετέχουν) χτυπούν το καμπανάκι και μάλιστα δυνατά και επίμονα. Αν θα το ακούσει το κοινωνικό σύνολο, δεν ξέρω. Δεν ελπίζω πια.

Τις τελευταίες βδομάδες στα πλαίσια του ρόλου μου στον εθελοντικό οργανισμό που ανήκω, γύρισα μια μεγάλη περιοχή της Ελλάδας και συναντήθηκα με τους ανθρώπους του σε διάφορες περιοχές. Είδα δεκάδες καλούς, ευγενικούς, συνεργάσιμους, φιλότιμους, ανιδιοτελείς ανθρώπους που αφιερώνουν ένα μεγάλο μέρος από τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους με ουσιαστικό στόχο να κάνουν την κοινωνία λίγο καλύτερη. Σε αυτούς ελπίζω.

Update φυσικά ο Χατζιδάκις δεν είπε ποτέ για κοινωνικά βαρόμετρα. Η έκφραση ‘κοινωνικό θερμόμετρο’ για τους αναρχικούς ανήκει στον Νίκο Δήμου. Το αφήνω στο κείμενο όπως έχει γιατί μου αρέσει.

ΤΙ ΑΚΟΥΣΕ Ο ΓΙΑΠΩΝΕΖΟΣ

Το Smoke on the water των Deep Purple παιγμένο με παραδοσιακά Ιαπωνικά μουσικά όργανα και τραγουδισμένο με τον παραδοσιακό τρόπο. Την πρώτη φορά που το άκουσα, απλώς γέλασα (στην πραγματικότητα ξεκαρδίστηκα). Από την δεύτερη άρχισε να μου αρέσει και τώρα έχει γίνει το αγαπημένο μου. Έχω αρχίσει και ψάχνω και γενικά για παραδοσιακή Γιαπωνέζικη μουσική. Είναι εντελώς ξένη ως άκουσμα για τα αυτιά των δυτικών και χρειάζεται κάποιο χρόνο (και υπομονή) για εξοικείωση, αλλά το συγκεκριμένο βιντεάκι είναι μια καλή αρχή.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΟΥ

Έχει καμιά δεκαριά μέρες που επέστρεψα από τις διακοπές, αλλά έτρεχα σαν τον Βέγγο και δεν είχα καθόλου όρεξη να ασχοληθώ με το Blog. Επιστρέφοντας βρήκα ένα βουνό εκκρεμότητες να με περιμένουν και αγχώθηκα με αποτέλεσμα να ξαναρχίσω και το κάπνισμα μετά από δυο μήνες.

Στα του ταξιδιού τώρα. Ήταν με μια κουβέντα οι καλύτερες διακοπές που έχω κάνει στη ζωή μου και μια από τις καλύτερες εμπειρίες που έχω ζήσει. Είναι αδύνατον να γράψω αναλυτικά εδώ για το ταξίδι, τράβηξα 1800 φωτογραφίες, από αυτές επέλεξα γύρω στις 400 και μια αφήγηση του ταξιδιού σε φίλους την προηγούμενη βδομάδα, κράτησε 1,5 ώρα. Πολύ περιληπτικά λοιπόν:

Έφτασα Πέμπτη βράδυ στο LA όπου με περίμενε ο κολλητός και πήγαμε με το αυτοκίνητο του στην Santa Barbara. Εκεί πέρασα το Σαββατοκύριακο με βόλτες στην πόλη και την γύρο περιοχή. Η Santa Barbara είναι ένα πανέμορφο (και πανάκριβο) μέρος που κατοικείται από πλούσιους και Μεξικάνους που αποτελούν την εργατική τάξη σε όλη σχεδόν την Καλιφόρνια. Μοιάζει αρκετά με την Καβάλα, είναι στην ουσία ένα δήγμα του πως θα ήταν η Καβάλα, αν αντί για Έλληνες την διοικούσαν (και την κατοικούσαν) έξυπνοι άνθρωποι.

dscn11281

Την Δευτέρα ξεκίνησα την περιπλάνηση μου στην Άγρια Δύση, μόνος με νοικιασμένο αμάξι, μια Pontiac 4000 κυβικών. Όπως με κορόιδευε ο κολλητός «Ένας πόντιος με μια Pontiac στην Άγρια Δύση». Πρώτος σταθμός το Las Vegas, πάντα ήθελα να δω από κοντά αυτόν τον ναό της υπέρτατης ανθρώπινης αμετροέπειας και σε αυτό το πλαίσιο δεν με απογοήτευσε καθόλου. Ίσα ίσα που ήταν ανώτερο από όσο το είχα φανταστεί.

dscn14371

Το επόμενο πρωί έφυγα για το Grad Canyon που είναι ακριβώς το αντίθετο, το εντυπωσιακότερο δημιούργημα της φύσης και η σύγκριση ήταν απόλυτα υπέρ της φύσης. Διανυκτέρευσα εκεί και το είδα και με την ανατολή του ήλιου, μου δημιούργησε ένα από τα πιο έντονα συναισθήματα δέους που έχω ζήσει μέχρι τώρα.

dscn15491

Αμέσως μετά ξεκίνησα μια διήμερη περιπλάνηση στην Αμερικανική ενδοχώρα, αρχικά ακολουθώντας την ιστορική Route 66, και στην συνέχεια από επαρχιακούς δρόμους, μέσα από ερήμους, κάμπους, βουνά, χωριά και κωμοπόλεις ακούγοντας στο ράδιο country (έπιανα μόνο σταθμούς με country και σταθμούς της εκκλησίας) που δημιούργησε το τέλειο soundtrack για το roundtrip. Για αυτές τις δυο μέρες θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο, τόσο για όσα είδα και την εικόνα της «πραγματικής» Αμερικής, όσο και για την αίσθηση της περιπλάνησης, της «αλητείας», της περιπέτειας, την έλλειψη προκαθορισμένης κατεύθυνσης και την απελευθέρωση την παρόρμησης, κάτι που στην πραγματική μου ζωή μου έχει λείψει αφόρητα.

dscn16391

Επέστρεψα στην Santa Barbara την Πέμπτη το βράδυ, και Παρασκευή πρωί ξεκινήσαμε μαζί για ένα Σαββατοκύριακο στο San Francisco. Από όσες πόλεις είδα στις ΗΠΑ αυτή μου άρεσε περισσότερο. Έχει έναν διαφορετικό «αέρα», μια κουλτούρα που μου ταιριάζει. Ήταν ίσως η μοναδική φορά που είπα «εδώ θα μπορούσα να ζήσω». Δυστυχώς δεν την χάρηκα όσο θα ήθελα, καθώς χάλασε ο καιρός και η καταρρακτώδης βροχή το Σάββατο μας ανάγκασε να την γυρίσουμε με το αυτοκίνητο.

dscn17291

Την Κυριακή επιστροφή στην Santa Barbara από τον παραλιακό αυτοκινητόδρομο Νο 1, μια δύσκολη, αλλά πανέμορφη διαδρομή.

dscn1955

Την Δευτέρα ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής (που τελείωσε την Πέμπτη). Όσα ανάποδα δεν μου έτυχαν σε όλες τις διακοπές, μου συνέβησαν σε αυτή τη μέρα. Άρχισαν με ένα τρίωρο μποτιλιάρισμα στην εθνική οδό έξω από την Santa Barbara εξαιτίας ενός τρελού με όπλο πάνω σε μια γέφυρα πάνω από την εθνική οδό, συνεχίσθηκαν με ένα σκασμένο λάστιχο στο κέντρο του Los Angeles και με μια υπερβολική χρέωση όταν επέστρεψα το αμάξι στο αεροδρόμιο και τελείωσαν με μια ωριαία καθυστέρηση της πτήσης (που την περάσαμε παστωμένοι μέσα στο λεωφορείο που μας πήγαινε στο αεροπλάνο). Την τρίτη (ημέρα των εκλογών) το πρωί βρισκόμουν στην Νέα Υόρκη, όπου έπρεπε να περιμένω 9 ώρες για την πτήση για Αθήνα και τις πέρασα με μια ωραιότατη βολτίτσα στο Manhattan.

dscn20261

Τα στατιστικά του ταξιδιού τώρα. Περίπου 4000 χιλιόμετρα οδικώς στην Αμερική και άλλα 23000 αεροπορικώς. Νομίζω ότι το σύνολο αντιστοιχεί περίπου στον γύρο της γης στο γεωγραφικό πλάτος της Ελλάδας. Επισκέφτηκα τέσσερις από τις σημαντικότερες (Νέα Υόρκη, Los Angeles, San Francisco, Las Vegas) πόλεις των ΗΠΑ και καμιά δεκαριά μικρότερες. Το κόστος υπερέβη σημαντικά τον προϋπολογισμό, κυρίως λόγο της πολύ άσχημης ισοτιμίας εύρο- δολαρίου την ημέρα που άλλαξα τα χρήματα και της μεγάλης διαφοράς στο κόστος της ενοικίασης του αυτοκινήτου, καθώς δεν είχα υπολογίσει την ασφάλιση και κάποιες άλλες επιβαρύνσεις. Ακριβώς θα ξέρω όταν μου έρθει ο λογαριασμός της πιστωτικής, αλλά πραγματικά όσο και να μου βγει, χαλάλι. Ακόμα και διπλάσια να μου βγει από όσα υπολόγιζα, πάλι άξιζε και την τελευταία δεκάρα. Ήταν τα καλύτερα ξωδεμένα λεφτά της ζωής μου.
Για το τέλος, η αγαπημένη μου φωτογραφεία από το ταξίδι. Ειρηνικός ωκεανός.
dscn16671

STEAMPUNK

Ψάχνοντας για το τελευταίο μου κόλλημα με τον ρετροφουτουρισμό (σχετικό άρθρο έχω γράψει εδώ), βρήκα ένα συγγενές καλλιτεχνικό ρεύμα που ονομάζεται steampunk. Δεν υπάρχει ελληνική μετάφραση του όρου, η λέξη ατμοπάνκ που συνάντησα στη ελληνική βικιπαίδια είναι μάλλον ατυχής.

Η διαφορά με τον ρετροφουτουρισμό είναι ότι σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για ένα ζωντανό, σύγχρονο ρεύμα το οποίο μιμείται την αισθητική του παρελθόντος. Οι τεχνολογικές αναφορές είναι κυρίως στην εποχή του ατμού (δεύτερο μισό του 19ου αιώνα) αλλά μέσα από το πρίσμα της επιστημονικής φαντασίας, δηλαδή φουτουριστικά τεχνολογικά επιτεύγματα που δεν υπήρχαν εκείνη την εποχή. Ένα απλό παράδειγμα είναι ένα ατμοκίνητο ρομπότ. Αισθητικά παραπέμπει άμεσα στην βικτοριανή εποχή, και συχνά συναντάται με τον όρο Neo-Victoriania.

Στην ουσία πρόκειται για έναν καλλιτεχνικό αναχρονισμό. Μέλλον και παρελθόν συμπλέκονται, δημιουργώντας μια αναχρονιστική εικόνα.

Το ρεύμα αυτό παρουσιάζεται στην λογοτεχνία, ως υποείδος της επιστημονικής φαντασίας με καταβολές στο cyberpunk. Στην πραγματικότητα, εκτός από το δεύτερο συνθετικό στο όνομα του, ελάχιστες ομοιότητες έχει με το cyberpunk. Προέρχεται από το υποείδος της «Εναλλακτικής Ιστορίας», ένα υποείδος στο οποίο οι συγγραφείς αλλάζουν ένα σημαντικό στοιχείο της πραγματικής ιστορίας της ανθρωπότητας και δημιουργούν κόσμους όπως θα ήταν με βάση αυτή την αλλαγή. Κορυφαίο έργο «Εναλλακτικής Ιστορίας» είναι «Ο άνθρωπος στο απόρθητο κάστρο» του Philip K. Dick στο οποίο οι Γερμανοί έχουν νικήσει στον Β Παγκόσμιο πόλεμο. Σε αρκετές περιπτώσεις στο steampunk βρίσκουμε και αναφορές στην «Ηρωική φαντασία», ακόμη και στην «Space opera».

Βρήκα πολλούς συγγραφείς που ειδικεύονται σε αυτό το είδος, αλλά προσωπικά έχω διαβάσει μόνο το μυθιστόρημα «Φονικές μηχανές» του Philip Reeve, που δεν θα το σύστηνα ως αξιόλογο.

Εκεί που έχει μεγάλη παρουσία είναι στις παραστατικές τέχνες.

Στην ζωγραφική

Από εδώ

Από εδώ

Στην ‘γλυπτική’, υπάρχουν πληθώρα καλλιτεχνών που κατασκευάζουν «μηχανές» με steampunk αισθητική και αναφορές, ή ακόμη και ολόκληρες συνθέσεις

Από εδώ

Στο ντιζαιν χρηστικών αντικειμένων επίσης υπάρχει εντυπωσιακή παραγωγή, σε υπολογιστές

Μοτοσικλέτες

Καφετιέρες

Ακόμη και iPod

Στον κινηματογράφο, υπάρχουν αρκετές ταινίες με streempunk θέμα και αισθητική, ενδεικτικά

Το Sky Captain and the World of Tomorrow

Το Wild Wild West

Το The League of Extraordinary Gentlemen

Σχεδόν όλες οι ταινίες αυτές προέρχονται είτε άμεσα από κόμικς (αποτελούν δηλαδή μεταφορά στον οθόνη κάποιου γνωστού κόμικς) είτε δανείζονται από αυτά στοιχεία αισθητικής, καθώς τα κόμικς είναι το κατεξοχήν μέσο έκφρασης του steampunk. Μερικές περιπτώσεις τέτοιων κόμικς είναι το ομώνυμο

Αλλά και το έπος των μεταβαρόνων του Alejandro Jodorowsky που δημοσιεύτηκε και στο περιοδικό 9 της ελευθεροτυπίας έχει αναφορές στο steampunk.

Τέλος στα videogames παρουσιάζονται συχνά στοιχεία αισθητικής, αλλά και θέματα από την steampunk κουλτούρα. Το ιστορικό Myst, το πρώτο adventure που θυμάμαι να έπαιξα στα μέσα της δεκαετίας του 90, είναι στηριγμένο πάνω σε αυτή

Δεν ξέρω τα είναι αυτό που κάνει το steampunk τόσο γοητευτικό για κάποιους ανθρώπους, ενώ δεν λέει τίποτα σε άλλους. Προσωπικά για μένα, έχω την εντύπωση ότι «δουλεύει» επειδή παραπέμπει σε παιδικά μου διαβάσματα (Ιούλιο Βερν κτλ) και δίνει μορφή σε συγκεχυμένες εικόνες που δημιουργούσα τότε στο μυαλό μου. Υπάρχουν πάντως πολλοί άνθρωποι αφιερωμένοι σε αυτό το αισθητικό ρεύμα, πρόσφατα έγινε μάλιστα στην Νέα Υόρκη η πρώτη έκθεση steampunk

Πηγές

Αν ενδιαφέρεστε για περισσότερα μια καλή αρχή είναι το brassgoggles

Στο dark roasted blend θα βρείτε δυο πολύ καλές συλλογές

darkroastedblend1 και

darkroastedblend2

ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ

Είχα γράψει πριν από δυο μήνες ένα κείμενο για την Τήλο με αφορμή τους γάμους ομοφύλων, όπου έγραφα για μια παλιά και ξεχασμένη ιστορία για το καράβι της. Τις τελευταίες μέρες έσκασε ένα σκάνδαλο με πρωταγωνιστή τον τότε Υπουργό Ναυτιλίας Αριστοτέλη Παυλίδη, που δίνει άλλη διάσταση σε εκείνη την ιστορία.

Η υπόθεση, όπως την περιγράφει η Ελευθεροτυπία, έχει ως εξής.

Το 2005, βγήκαν κάποια χρήματα για την επιδότηση της άγονης γραμμής που συμπεριελάμβανε και την Τήλο. Φυσικά η ναυτιλιακή της Τήλου που εκτελούσε είδη τα δρομολόγια ενδιαφέρθηκε. Ο υπουργός όμως ήθελε να δώσει αυτά τα χρήματα σε συγκεκριμένο «γαλάζιο» εφοπλιστή, ο οποίος όμως δεν είχε καν πλοίο για να δρομολογήσει! Έτσι περίμενε επί τρείς μήνες μέχρι να αγοράσει ο εφοπλιστής ένα σαπάκι 33 χρονών, και να του δώσει την δουλειά. Η επιδότηση μόνο τον πρώτο χρόνο υπερκάλυπτε την αξία αγοράς του πλοίου! Ο δήμαρχος Τήλου, που διέθετε πολύ καλύτερο πλοίο, άμεσα δρομολογήσημο και με μικρότερο κόστος, φυσικά αντέδρασε. Έστειλε επιστολές όπου μπορούσε, ακόμη και στον ίδιο τον πρωθυπουργό, αλλά όλοι εκτός από τον εισαγγελέα Δωδεκανήσου, τον έγραψαν κανονικά! Ο εισαγγελέας προχώρησε την υπόθεση η οποία έφτασε τελικά στην βουλή, η οποία την αγνόησε εντελώς. Η κυβέρνηση για να εκδικηθεί τον δήμαρχο, έστειλε τον επιθεωρητή του υπουργείου Οικονομικών στην Τήλο με αποστολή να τον ‘σκίσει’. Βρήκε πάτημα στο γράμμα του νόμου που λέει ότι ο Δήμος δεν μπορεί να έχει στην κατοχή του μετοχές ιδιωτικής εταιρίας, και καταλόγισε τα χρήματα που δόθηκαν για την αγορά του πλοίου στον δήμαρχο, τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου και τους υπαλλήλους του δήμου προχωρώντας σε εντολές κατάσχεσης της περιουσίας τους! Την συνέχεια της ιστορίας στην Τήλο την περιγράφω στο παλιό post.

Τι συμπεράσματα βγάζω από αυτή την ιστορία;

Έχουμε μια κυβέρνηση που εφαρμόζει τακτικές μαζικών αντιποίνων που θυμίζουν Γ Ράιχ, εναντίων όποιου τολμήσει να σταθεί εμπόδιο στην διαδικασία πλιατσικολόγησης του δημόσιου χρήματος. Δεν διστάζει να οδηγήσει σε ερήμωση ένα νησί προκειμένου να βγάλουν οι δικοί της ακόμη περισσότερα χρήματα. Χρησιμοποιεί κάθε μέσο προκειμένου να συντρίψει οποιονδήποτε προσπαθεί να κάνει κάτι καλό για τον τόπο του.

Έχουμε μια αντιπολίτευση που δεν αντιδρά. Δεν στηρίζει ούτε καν τους δικούς της ανθρώπους (ο δήμαρχος Τήλου είναι μέλος του ΠΑΣΟΚ και εκλέγεται με την υποστήριξη του) όταν κάνουν κάτι καλό, ενώ δεν διστάζει να τους καλύψει στις λαμογιές τους. Το πέρασμα της υπόθεσης από την βουλή, χωρίς να υποστηριχτεί από κανέναν βρομάει από χιλιόμετρα, η θέση του ΠΑΣΟΚ ότι δεν το αντιλήφθηκαν είναι τουλάχιστον ύποπτη, με δεδομένο ότι είχαν ενημερωθεί για την υπόθεση από τον δήμαρχο και το ΠΑΣΟΚ Δωδεκανήσου. Είναι είτε συνένοχοι, είτε ανίκανοι.

Ξαναδιαβάζοντας αυτά που έγραψα βλέπω ότι το κείμενο είναι γεμάτα θαυμαστικά. Δεν μπορώ να μην είμαι οργισμένος με αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, δεν μπορώ να τα αποδεχτώ ως φυσιολογικά. Αρνούμαι να μπω στην λογική του «έτσι είναι αυτά», ο μόνος λόγος που είναι έτσι, είναι γιατί τα αποδεχόμαστε να είναι έτσι.

UPDATE

Μόλις είδα στις ειδήσεις ότι τελικά η έρευνα στα αρχεία της βουλής έδηξε ότι η υπόθεση ουδέποτε έφτασε εκεί και ότι κώλυσε στον Αριο Πάγο. Αυτά αλλάζει κάπως τα δεδομένα, αλλά η ουσία του post παραμένει. Το κράτος χρησιμοποιεί τους μηχανισμούς του για να εκδικηθεί όποιον το ενοχλεί, δεν νοιάζεται για το καλό του τόπου αλλά μόνο για το οικονομικό συμφέρον των ανθρώπων του και η αντιπολίτευση δεν έκανε τίποτα τότε για να υπερασπιστεί τον δήμαρχο και το νησί.