ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΦΡΟΥΡΟΙ

Στις δεκαετίες του 70 και του 80, ο μόνος τρόπος για να βρεθείς να εργάζεσαι ως αστυνομικός ήταν να σε τοποθετήσει εκεί κάποιος βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος. Όταν αποφασιζόταν ο αριθμός των ατόμων που θα προσληφθούν, μοιράζονταν με βάση τις εσωτερικές ισορροπίες του κόμματος και έτσι ο κάθε βουλευτής διόριζε έναν αριθμό (από 3 μέχρι και 20) από τους ανθρώπους του ή (συνηθέστερα) από τα παιδιά των ανθρώπων του. Το ίδιο που συνέβαινε και με τους υπόλοιπους δημοσίους υπαλλήλους, πλην των αξιωματικών του στρατού που έμπαιναν με πανελλήνιες και των εκπαιδευτικών που διοριζόταν με την επετηρίδα. Κάποια στιγμή τα πράγματα εκλογικεύτηκαν και οι αστυνομικοί άρχισαν να μπαίνουν μέσω πανελληνίων εξετάσεων. Έτσι μπήκαν στην αστυνομία ένας μεγάλος αριθμός νέων πιο ανοιχτόμυαλων αλλά και πιο αξιόλογων γενικά, καθώς λόγο της άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης που προσέφερε σε μια εποχή με έντονη αβεβαιότητα, προσέλκυσαν αρκετούς από τους ‘καλούς’ μαθητές και οι βάσεις εισαγωγής ήταν εξαιρετικά υψηλές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η εικόνα και η δράση της αστυνομίας τα τελευταία χρόνια να φαίνεται σιγά σιγά (ίσως πολύ σιγά) να αλλάζει. Αυτό όμως , σε συνδυασμό με την λειτουργία του ΑΣΕΠ, ξεβόλεψε δραστικά τους πολιτευτές των κομμάτων εξουσίας, οι οποίοι στήριζαν την εκλογή τους σε πελατειακές σχέσεις με τους ψηφοφόρους και όχι στην πραγματική πολιτική δράση τους υπέρ του τόπου τους και των πολιτών. Έτσι δημιούργησαν μια σειρά από παραθυράκια για να μπορούν να βολεύουν τουλάχιστον τους πιο δραστήριους από τους υποστηρικτές τους. Ένα τέτοιο είναι και οι ειδικοί φρουροί. Εισάγονται με ένα σύστημα μορίων, αλλά και με συνέντευξη και ψυχοσωματικά τεστ. Φυσικά η διαδικασία είναι απόλυτα διαβλητή. Σε πολύ μεγάλο ποσοστό, προέρχονται απευθείας από τα πολιτικά γραφεία βουλευτών και κομμάτων. Είναι μια κατάσταση που βολεύει τους πάντες. Τους βουλευτές που αγοράζουν ψήφους, το υπουργείο οικονομικών καθώς έχουν χαμηλότερους μισθούς και ασφαλιστικές καλύψεις, αλλά και τους αστυνομικούς καθώς τους ‘φορτώνουν’ τις χειρότερες δουλειές (πεζές περιπολίες) τις πιο επικίνδυνες (μπλόκα στον Μυλοπόταμο) τις πιο βαρετές (φύλαξη κτιρίων) και τις χειρότερες βάρδιες.
Κάποτε είχα βρεθεί τυχαία σε μια παρέα που την αποτελούσαν νέοι αστυνομικοί που υπηρετούσαν σε σχολή αστυνομίας και έτυχε εκείνη την περίοδο να εκπαιδεύουν ειδικούς φρουρούς. Άκουσα απίστευτες ιστορίες για το επίπεδο και το ποιόν αρκετών από τους εκπαιδευόμενους, αλλά το πιο χοντρό ήταν δυο συγκεκριμένες περιπτώσεις. Ο ένας ήταν κλεπτομανής (συνελήφθη να έχει κλέψει από τους συμμαθητές του ευτελή αντικείμενα όπως σαμπουάν, ρούχα, μπαταρίες και ένα mp3 και ο άλλος κατελήφθη από αμόκ με θρησκευτικό περιεχόμενο και επιτέθηκε σε συμμαθητές του. Όταν προσπάθησαν να προχωρήσουν τις διαδικασίες για να αποβληθούν οι δύο προφανέστατα ακατάλληλοι για αστυνομικοί, δέχτηκαν πιέσεις από πολιτικά πρόσωπα να θάψουν το θέμα και να μην το αναφέρουν, να αφήσουν δηλαδή δυο ψυχασθενείς να βγουν στους δρόμους κρατώντας όπλα. Τα παιδιά αρνήθηκαν να υποκύψουν (ίσως και με προσωπικό κόστος) και το προχώρησαν. Παραδέχονταν όμως ότι ένα ποσοστό αυτών που τελικά αποφοίτησαν, ήταν ακατάλληλοι για να δουλέψουν στην αστυνομία. Δεν μπορούσαν όμως να κάνουν τίποτα, γιατί είχαν γερές πλάτες και δεν έδωσαν κάποια τόσο μεγάλη αφορμή όσο ήταν μέσα στην σχολή (μόνο δυο μήνες) για να μπορέσουν να τους διώξουν. Στην ερώτηση μου ‘μα καλά δεν περνάνε από ψυχιάτρους και από ελέγχους πριν μπούνε στη σχολή;’ απλώς ξεκαρδίστηκαν στα γέλια. Ήταν σίγουρα βαθιά προβληματισμένοι με την κατάσταση, αλλά ένιωθαν (και ήταν ) ανήμποροι να κάνουν κάτι.
Η κατάσταση στον χώρο της αστυνομίας είναι στην ουσία παρόμοια με κάθε άλλο χώρο της κοινωνίας. Δεν είναι καν από τα χειρότερα κομμάτια. Για κάθε βήμα προς τα μπρός που επιτυγχάνεται(εισαγωγή με πανελλήνιες) γίνονται άλλα τρία προς τα πίσω (διάβρωση από κομματόσκυλα, αναξιοκρατία, ατιμωρησία). Τα ίδια που γίνονται και στην παιδία, στην υγεία, στην δημόσια διοίκηση, παντού. Η ουσιαστική διαφορά όμως είναι ότι στην αστυνομία κρατάνε όπλα και ενίοτε οι ανίκανοι ανάμεσα τους μπορεί να σκοτώσουν και κανένα παιδί.

Advertisements