ΑΥΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑ

Ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή. Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, και κυρίως η στάση του κόσμου απέναντι τους, δεν είναι αποτέλεσμα της δολοφονίας του νεαρού από τον αστυνομικό. Αυτή είναι η αφορμή, αλλά δεν είναι η αιτία. Αιτία δεν είναι καν η συσσωρευμένη οργή. Αιτία είναι το αδιέξοδο. Αιτία είναι η γενικευμένη αίσθηση (στην ουσία η συλλογική συνειδητοποίηση) ότι είμαστε μέσα στα σκατά και δεν βλέπουμε κάποιον τρόπο να βγούμε ή κάποιον άνθρωπο να μας βγάλει. Νιώθουμε (και συμπεριφερόμαστε) σαν άγρια ζώα που βρέθηκαν παγιδευμένα σε ένα κλουβί. Χτυπιόμαστε στα κάγκελα και δαγκώνουμε τα πόδια μας. Διοχετεύουμε την επιθετικότητά μας στον πιο προφανή στόχο (αστυνομία) γιατί δεν μπορούμε να αποδεχτούμε ότι αυτά τα σκατά είναι και δικά μας, βγήκαν και από τον δικό μας κώλο. Ας δούμε λίγο από πιο κοντά αυτά τα σκατά.

Βρισκόμαστε σε μια κοινωνία που παρουσιάζει όψη συνολικής σήψης.

Στην πολιτική, στην δημόσια διοίκηση, στην δικαιοσύνη, στην παιδία, στην υγεία, στην οικονομία, στην δημοσιογραφία, στην αγορά, στην εκκλησία, στην τοπική αυτοδιοίκηση, φυσικά στην αστυνομία, ακόμη και στις οικογένειες. Πραγματικά δυσκολεύομαι να βρω κάτι που να είναι ικανό να κερδίσει τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη μου. Τα μόνα που μπορώ να σκεφτώ είναι κάποιες κινήσεις πολιτών, κάποιες μη κυβερνητικές οργανώσεις, κάποιες οργανώσεις εθελοντών, κάποιες σταγόνες στον ωκεανό. Η pcychia (κύπρια ψυχίατρος που ζει στην Σουηδία, και μπορεί να έχει μια πιο ψύχραιμη ματιά) μιλάει για έναν λαό χωρίς ίχνος αυτοσεβασμού και έχει δίκιο. Και δεν πρόκειται για παθολογική και αδικαιολόγητη έλλειψη αυτοσεβασμού, αλλά για βαθιά συνειδητοποίηση ότι δεν έχει λόγο να σέβεται τον εαυτό του. Ο αυτοσεβασμός μας στηριζόταν σε ντοπέ μετάλλια, σε εθνικές μπούρδες περί κρυφών σχολειών και ομάδων Ε και σε μια πλαστή ευημερία με δανικά χρήματα. Μόλις το καταλάβαμε αυτό, όλα τελείωσαν. Καταφέραμε εντωμεταξύ να κάνουμε τον τόπο μας ένα μέρος που το σιχαινόμαστε.

Ποιος έχει την ευθύνη που έγινε ο τόπος μας έτσι;

Η εύκολη απάντηση είναι όσοι διαχειρίσθηκαν την εξουσία τις τελευταίες δεκαετίες, δηλαδή τα δυο κόμματα εξουσίας. Σαφώς και έχουν τεράστιο κομμάτι ευθύνης, αλλά το πράγμα πάει πιο βαθιά. Πάει στην έλλειψη «κοινωνικής συνείδησης» των ελλήνων, στην συνειδητοποίηση δηλαδή, ότι το κοινό συμφέρον είναι πάνω από το προσωπικό, ότι το προσωπικό όφελος δεν μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητο αλλά εμπεριέχεται στο κοινό. Τα κόμματα δεν είναι παρά τμήμα και αντανάκλαση της κοινωνίας. Έχουν ευθύνη γιατί αντί να γίνουν καθοδηγητές της, σύρθηκαν από τα πιο ταπεινά και χυδαία ένστικτα της, τα υιοθέτησαν και τα έκαναν κεντρική πολιτική πρακτική τους. Η διαφθορά και η αναξιοκρατία αντικατέστησαν θεμελιακούς μηχανισμούς της κοινωνίας, οι δημόσιοι υπάλληλοι θεωρούν ως ορθή στάση ζωής να μη κάνουν σωστά την δουλειά τους (ή ακόμη και να μην την κάνουν καθόλου αν μπορούν), οι απλοί άνθρωποι αποδέχτηκαν ως πρότυπο επιτυχημένου το λαμόγιο που έχει κλέψει και κυκλοφορεί με porce, ο οποιοσδήποτε προσπαθεί να κάνει ανιδιοτελώς κάτι καλό για το κοινωνικό σύνολο αντιμετωπίζεται στην καλύτερη περίπτωση ως τρελός και στην χειρότερη ως εχθρός (χαλάει την πιάτσα), ελάχιστοι τολμάνε να σηκώσουν το ανάστημα του και να αντισταθούν σε αυτόν τον ανορθολογισμό και κάπως έτσι χάθηκε το παιχνίδι και φτιάξαμε τον βόθρο μέσα στον οποίο ζούμε. Οι έφηβοι και οι αναρχικοί ως τα πιο ευαίσθητα κομμάτια της κοινωνίας (κοινωνικό βαρόμετρο νομίζω ότι τους είχε χαρακτηρίσει ο Χατζιδάκις ) είναι οι πρώτοι που το κατάλαβαν, όχι με το μυαλό τους (δεν είναι και το δυνατό σημείο τους), αλλά με το μεδούλι στα κόκαλα τους, και ξεσηκώθηκαν. Ως οι μόνοι αθώοι του αίματος (οι έφηβοι γιατί δεν πρόλαβαν και οι αναρχικοί γιατί νομίζουν ότι δεν συμμετέχουν) χτυπούν το καμπανάκι και μάλιστα δυνατά και επίμονα. Αν θα το ακούσει το κοινωνικό σύνολο, δεν ξέρω. Δεν ελπίζω πια.

Τις τελευταίες βδομάδες στα πλαίσια του ρόλου μου στον εθελοντικό οργανισμό που ανήκω, γύρισα μια μεγάλη περιοχή της Ελλάδας και συναντήθηκα με τους ανθρώπους του σε διάφορες περιοχές. Είδα δεκάδες καλούς, ευγενικούς, συνεργάσιμους, φιλότιμους, ανιδιοτελείς ανθρώπους που αφιερώνουν ένα μεγάλο μέρος από τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους με ουσιαστικό στόχο να κάνουν την κοινωνία λίγο καλύτερη. Σε αυτούς ελπίζω.

Update φυσικά ο Χατζιδάκις δεν είπε ποτέ για κοινωνικά βαρόμετρα. Η έκφραση ‘κοινωνικό θερμόμετρο’ για τους αναρχικούς ανήκει στον Νίκο Δήμου. Το αφήνω στο κείμενο όπως έχει γιατί μου αρέσει.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: