ΓΕΩΡΓΙΑ

Πέτυχα τυχαία αυτή την εικόνα στο net, και αυτόματα σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να αναφέρεται στον πόλεμο στη Γεωργία, αν και έχει ζωγραφιστεί πολύ πριν.

Στην Γεωργία βρέθηκα τυχαία πριν από 2 χρόνια περίπου. Είχα πάει ταξίδι στον Πόντο και από την Τραπεζούντα σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε να περάσουμε με το αυτοκίνητο στο Βατούμι που είναι μόλις 10 χιλιόμετρα από τα σύνορα. Πήγαμε αυθημερόν, καταφέραμε να φτάσουμε κατά τις δυο το μεσημέρι μετά από απίστευτη ταλαιπωρία στα σύνορα και επιστρέψαμε κατά τις 11 το βράδυ. Έχω πάει και σε άλλες χώρες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «τριτοκοσμικές» αλλά η Γεωργία (όσο την είδα) τις ξεπερνάει. Στα σύνορα με την Τουρκία η εικόνα ήταν τραγική. Υπερφορτωμένα, άθλια αυτοκίνητα Γεωργιανών περίμεναν με τις ώρες για να περάσουν από τον τελωνιακό έλεγχο, όπου από τους περίπου 10 υπαλλήλους μόνο ο ένας (ο πιο πιτσιρικάς) εργαζόταν. Κάτι σαν το Ελληνικό δημόσιο, αλλά στο πιο ξεδιάντροπο, καθώς εκεί κανένας από τους ταλαίπωρους πολίτες δεν τολμούσε να διαμαρτυρηθεί, ούτε και οι υπάλληλοι προσπαθούσαν να κρυφτούν. Φυσικά κανένας δεν μιλούσε Αγγλικά ή Γερμανικά, μας δώσανε να συμπληρώσουμε ένα έντυπο στα γεωργιανά και τελικά καταφέραμε να συνεννοηθούμε μόνο όταν εμφανίστηκε από την ουρά ένας νεαρός που είχε δουλέψει δυο χρόνια στην Κατερίνη και μιλούσε λίγα ελληνικά. Είδαμε διάφορα περίεργα τις 3 ώρες που περιμέναμε στο τελωνείο. Ένας «πλούσιος» Τούρκος πέρασε δωροδοκώντας τον πιτσιρικά τελωνιακό με κάτι που μας φάνηκε σαν πακέτο με γαριδάκια, μια κοπέλα στις τουαλέτες ανανέωνε κάθε λίγο την κολλητική ταινία με την οποία είχε κολλήσει στην κοιλιά της ένα δέμα, ένας άντρας κουβαλούσε στην πλάτη του μια ολόκληρη τραπεζαρία (τραπέζι και τέσσερεις καρέκλες) και διάφορα άλλα όμορφα.

Στο Βατούμι η εικόνα ήταν η κλασική της ανατολικής Ευρώπης. Στα περίχωρα παράγκες με λαμαρίνες για στέγη, άνθρωποι φτωχοί με κάρα και τραγιάσκες, εικόνα εγκατάλειψης του δημόσιου χώρου, κατεστραμμένοι δρόμοι, βρομιά και απόλυτη αναρχία στην κυκλοφορία των λίγων αυτοκινήτων. Στο κέντρο ένα πανέμορφο πάρκο, μια περιποιημένη παραλία, κτήρια αναπαλαιωμένα, άνθρωποι καλοντυμένοι, πετύχαμε μάλιστα στο πολιτιστικό κέντρο της πόλης μια εκδήλωση με έναν Ιταλό ζωγράφο.

Αντιμετωπίσαμε σοβαρό πρόβλημα να αλλάξουμε χρήματα. Είχαμε ευρώ και τουρκικές λίρες, αλλά δεχόταν να αλλάξουν μόνο δολάρια. Μπήκαμε σε ένα κτήριο που έγραφε κάτι σε Bank, αλλά ένας αστυνομικός που βρισκόταν μέσα (που ήταν και ο μοναδικός που είδαμε όσο μείναμε) μας είπε ότι ήταν κάτι σαν την κεντρική τράπεζα του κράτους και δεν κάνει συναλλαγές με πολίτες. Τελικά βρήκαμε ένα ψιλικατζίδικο που μας άλλαξε πενήντα ευρώ, τα οποία αποδείχτηκαν αρκετά για να φάμε τέσσερα άτομα σε ένα κυριλέ εστιατόριο, να φουλάρουμε βενζίνη το αμάξι και να κρατήσουμε ο καθένας από ένα χαρτονόμισμα για αναμνηστικό.

Όσο τρώγαμε, ακριβώς μπροστά στο εστιατόριο ήταν ένα αρχαίο Landa παραφορτωμένο με κούτες με σοκολάτες και γκοφρέτες και ο οδηγός του προσπαθούσε να φύγει, αλλά το αμάξι δεν συνεργαζόταν. Έπαθε τουλάχιστον τρεις διαφορετικές βλάβες, στην αρχή είχε λάστιχο που το άλλαξε, μετά δεν έπαιρνε μπροστά από μπαταρία και το έβαλε με καλώδια και τέλος δεν έπαιρνε ταχύτητα στο κιβώτιο. Δεν ξέρω αν τα κατάφερε να το φτιάξει, όταν φύγαμε προσπαθούσε ακόμα, αλλά έβλεπες στο πρόσωπο του την απελπισία που τον είχε κυριεύσει. Όσο τον παρακολουθούσαμε το διασκεδάζαμε και γελούσαμε, αλλά μετά σκέφτηκα ότι πιθανότατα αυτό το αμάξι που έπρεπε να είχε αποσυρθεί πριν από είκοσι χρόνια, να ήταν το σημαντικότερο (αν όχι το μόνο) περιουσιακό στοιχείο αυτού του ανθρώπου και το εργαλείο με το οποίο έβγαζε το ψωμί της οικογένειας του. Παρακολουθούσαμε στην ουσία την εξέλιξη ενός προσωπικού δράματος, του αγώνα για επιβίωση ενός ανθρώπου σε ένα εχθρικό περιβάλλον, την προσπάθεια του να κρατηθεί από ένα σάπιο μηχάνημα για να κερδίσει την ζωή του. Όπως ακριβώς και η χώρα του.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: