Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Με την σύγχρονη ελληνική πεζογραφία δεν έχω πολύ καλές σχέσεις. Οι συγγραφείς που παρακολουθώ μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, και καμιά δεκαριά ακόμη που μου έχει αρέσει κάποιο βιβλίο τους. Το πρόβλημα που εντοπίζω είναι κυρίως στην έλλειψη έμπνευσης στις ιστορίες που γράφουν. Οι περισσότεροι γράφουν ιστορίες που θα μπορούσαν στην καλύτερη περίπτωση να είναι ενδιαφέρουσες ως συνοικιακά κουτσομπολιά, κοινότυπες ιστορίες της διπλανής πόρτας. Αυτές θα μπορούσαν να είναι ενδιαφέρουσες μόνο στα χέρια ενός τεχνίτη του λόγου υψηλού επιπέδου, που θα μπορούσε να τους δώσει την επιπλέον διάσταση που χρειάζονται για να γίνουν λογοτεχνία.

Τα τελευταία χρόνια έχω ανακαλύψει έναν νέο συγγραφέα που ξεφεύγει από αυτά τα δεδομένα. Ονομάζεται Λυο Καλοβρινάς. Και τα τρία μυθιστορήματά του που έχω διαβάσει, έχουν πρώτα από όλα ενδιαφέρουσες ιστορίες να αφηγηθούν. Είναι γνωστός κυρίως από το βιβλίο του «Πλαθολόγιο Λέξεων» στο οποίο δημιουργεί δικές του λέξεις και δίνει ξεκαρδιστικούς ορισμούς. Αρκετές από αυτές έχουν περάσει στην καθομιλουμένη και κοσμούν το slag.gr

Χθες τελείωσα το τελευταίο του μυθιστόρημα που λέγεται «Στα Πρόθυρα Γραμματικής Κλήσης». Το θέμα του είναι η γλώσσα και το εύρημα του είναι η κυριολεξία στην έκφραση «η γλώσσα είναι ζωντανή». Πρόκειται για το πιο έξυπνο μυθιστόρημα που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Τολμηρό ως προς τις θέσεις του, απόλυτα σημερινό ως προς την γλώσσα του, καταφέρνει να δομήσει μια ιστορία και δέκα κεντρικούς χαρακτήρες, χωρίς πλεονασμούς στον λόγο (το άλλο μεγάλο ελάττωμα των ελλήνων συγγραφέων) και χωρίς να υπάρχει ούτε μια παράγραφος που να σε κάνει να βαριέσαι. Καταφέρνει ακόμη να εντάξει στην ιστορία και τις λέξει ‘σημαίνον’ και ‘σημαινόμενο’, δυο λέξει που έχουν κατ’ εξακολούθηση βιαστεί από ανθρώπους που ήθελαν απλώς να επιδείξουν την μόρφωση τους, χωρίς να προκαλέσει την οργή ή το γέλιο μου ως αναγνώστη. Και αυτό είναι σπουδαίο επίτευγμα.

Αν θα έπρεπε να βρω κάποιο κουσούρι, θα έλεγα ότι δεν με εντυπωσίασε το τέλος του βιβλίου. Όχι ότι ήταν κακό, άλλα η ευρηματικότητα του συγγραφέα σε όλο το μυθιστόρημα με προδιέθετε για ένα εντυπωσιακό φινάλε, μια ακραία ανατροπή. Ίσως όμως να είναι καλύτερα έτσι, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να θεωρηθεί ως επίδειξη συγγραφικής ευφυΐας από τον συγγραφέα που πραγματικά δεν την έχει ανάγκη, καθώς αποδεικνύει την ευφυΐα του σε όλο το υπόλοιπο βιβλίο.

Advertisements

Ένα Σχόλιο

  1. Ωραία, και είχα δίλημμα τι δώρα να πάρω για τους φίλους!!!
    ;-D

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: