ΡΕΤΡΟΦΟΥΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

Ρετροφουτουρισμός είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τον τρόπο που έβλεπαν οι καλλιτέχνες το μέλλον, στο παρελθόν. Με απλά λόγια, ένας καλλιτέχνης του 1890, οραματιζόταν, προέβλεπε, ή φοβόταν το μέλλον με έναν τρόπο που καθοριζόταν από την αισθητική, τις εμπειρίες, τα βιώματα, και τα ερεθίσματα που του έδινε η εποχή του, σήμερα όμως αυτός ο τρόπος μοιάζει περίεργος, διαψευσμένος ή και γραφικός. Το έργο του άλλωστε έπρεπε να αφορά το κοινό της εποχής του, να μπορεί να προσληφθεί και να γίνει κατανοητό από τους σύγχρονούς του.
Σκεφτείτε τον Ιούλιο Βερν και το ‘Από την γη στην σελήνη’. Οραματίζεται ένα ταξίδι στην σελήνη (πράγμα που πραγματοποιήθηκε) αλλά το φαντάζεται με ένα σκάφος που είναι βλήμα από κανόνι, μια και οι πύραυλοι δεν είχαν εφευρεθεί, αλλά ούτε καν τους είχε φανταστεί κανένας την εποχή που έγραφε. Φυσικά αυτό δεν μειώνει στο ελάχιστο την αξία του έργου του, αντίθετα το αναδεικνύει σε αυθεντική καλλιτεχνική έκφραση, καθώς αποδεικνύει ότι ο δημιουργός οραματίζεται το μέλλον, έχοντας πάντα το βλέμμα του στην εποχή του, προσλαμβάνοντας τα κορυφαία σημεία της για να φτιάξει την εικόνα του μέλλοντος.

Υπάρχει μια γενικευμένη άποψη ότι η Επιστημονική Φαντασία (και ειδικότερα το μελλοντολογικό κομμάτι της) αφορά το μέλλον και δεν είναι τίποτα παραπάνω από προβλέψεις. Στην πραγματικότητα αφορά, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης, την εποχή που δημιουργείται. Το 1984 του Όργουελ, δεν αφορά σχεδόν καθόλου το 1984 που ζήσαμε, αφορά όμως άμεσα το 1948 που γράφτηκε. Ένα ακόμη πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σειρά ταινιών Alien.

Στην πρώτη ταινία του Ridley Scott, γυρισμένη το 1979, μέσα στον ψυχρό πόλεμο, αλλά πριν η δύση αποκτήσει ουσιαστική εικόνα για το τι υπάρχει πίσω από το «σιδηρούν παραπέτασμα» κυριαρχεί ο φόβος του Ξένου, η εικόνα του Άλλου ως ένα φριχτό τέρας έτοιμου να σε κατασπαράξει και να σε ξεσκίσει για να κυριαρχήσει.

Στην δεύτερη του James Cameron το 1986 επί προεδρίας Ronald Reagan κυριαρχεί η εικόνα των «καλών» που οργανώνουν επιδρομή κομάντος για την σωτηρία ενός κόσμου από τους Κακούς, η επιθετικότητα αντιστρέφεται αλλά δικαιολογείται, ο ιμπεριαλισμός εξαγνίζεται μέσα από το πρίσμα της υπεράσπισης του ελεύθερου κόσμου.

Στην τρίτη του David Fincher το 1992, το ανατολικό μπλοκ έχει καταρρεύσει, ο δυτικός κόσμος έρχεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του, με την σκοτεινή πλευρά του και προσπαθεί μέσα από μεταφυσικές αναζητήσεις να βρει τον δρόμο του.

Η τέταρτη του Jean-Pierre Jeunet του 1997 δεν ταιριάζει με το παράδειγμα μας, νομίζω ότι αφορά αποκλειστικά την προσπάθεια των δημιουργών να βγάλουν ακόμη περισσότερα χρήματα από την ιδέα του Alien, ίσων να δηλώνει την απληστία της εποχής 🙂 .

Μια και το παράδειγμα αναφέρεται στην σχέση δυτικού κόσμου με τον κομμουνισμό, μερικές ρετροφουτουριστικές εικόνες από την Σοβιετική Ένωση της δεκαετίας του 50. Στην Σοβιετική Ένωση υπήρχε μια σημαντικότατη (και ανεξερεύνητη) παραγωγή Επιστημονικής Φαντασίας, συνδεδεμένης στενά με το πολιτικό και κοινωνικό πείραμα που λάμβανε χώρα εκεί.

ΙΔΙΟΓΡΑΦΩΣ

Καινούργιο μπλογκοπαιχνίδι. Λίγο δύσκολο για εμένα. Ο λόγος ιδιογράφως (αυτό γιατί μου το βγάζει λάθος το word; Όλοι έτσι το γράφουν.)

Με προσκάλεσε η Ευη

για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΣΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ

Πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε το καινούργιο βιβλίο του Χαριτόπουλου ‘Εγχειρίδιο βλακείας’. Δεν το έχω διαβάσει ακόμη, αλλά το περιμένω με ανυπομονησία. Έχω βρεθεί αντιμέτωπος με την βλακεία (των άλλων αλλά και την δικιά μου) πολλές φορές, αλλά η βλακεία δεν είναι πουθενά πιο εμφανής από ότι στον στρατό. Οι βλάκες στην κοινωνία έχουν μάθει τον τρόπο να κρύβουν την βλακεία τους, έχουν μάθει να λειτουργούν με τους κώδικες συμπεριφοράς και τα στερεότυπα και δεν τους καταλαβαίνεις εύκολα, τουλάχιστον μέχρι να κάνουν ή να πουν κάτι εντυπωσιακά ηλίθιο. Συνήθως βρίσκουν καταφύγιο στα πολιτικά κόμματα και αναθέτουν σε άλλους το δύσκολο για αυτούς έργο της σκέψης. Μέσα από αυτά συχνά βρίσκονται και σε θέσεις εξουσίας με ολέθρια αποτελέσματα. Στον στρατό τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εκεί υπάρχουν διαφορετικοί κώδικες, διαφορετικές σχέσεις εξουσίας, διαφορετικές συμπεριφορές. Στην προσπάθεια τους να προσαρμοστούν και να εξερευνήσουν τα όρια της ανεκτής συμπεριφοράς, πολύ συχνά κάνουν απίστευτα πράγματα. Άλλες φορές απίστευτα αστεία και άλλες εξαιρετικά επικίνδυνα. Κάποιες και τα δύο όπως στο βίντεο που ανακάλυψα στο youtube.

Η ΖΩΗ ΠΟΔΗΛΑΤΟ

Το post αυτό είναι αφιερωμένο στον Άργος, τον Όνειρο, τον Γιώργο και σε όλους τους υπολοίπους ποδηλάτες bloggers

Μερικές φορές η ζωή μοιάζει με μια ατελείωτη ανηφόρα

Και άλλες με μια απότομη κατηφόρα.

Κάποιες στιγμές, το φορτίο που κουβαλάς φαίνεται ασήκωτο.

Και άλλες επιλέγεις να βοηθήσεις κάποιον άλλο με το ασήκωτο φορτίο του.

Στην πορεία συναντάς ανθρώπους περίεργους …

Διαφορετικούς…

Ενδιαφέροντες…

Ίσως αποκτήσεις και παρέα για τον δρόμο

Αν και καλό θα είναι να είσαι σίγουρος ότι η παρέα σου έχει τον ίδιο προορισμό με σένα, ή έστω οποιαδήποτε προορισμό (έτσι Γιώργο; 😉 )

Σίγουρα θα φας τα μούτρα σου κάποια στιγμή…

και θα τα ξαναφάς …

και θα τα φας ακόμη χειρότερα.

Μπορεί και να κινδυνεύσεις σοβαρά

Όσο όμως εξακολουθείς να επιμένεις, έχεις πάντα την ελπίδα ότι θα έρθει εκείνη η στιγμή που θα σε ανταμείψει

Και ίσως συνειδητοποιήσεις ότι δεν είσαι μόνος.