ΚΑΛΑΝΤΑ

Ατάκες από κάλαντα που άκουσα σήμερα από τσιγκανόπουλα (political correct όρος).

Αρχιμηνιά κι αντιχρονιά

Ντύσου αρχόντισσα κυρία

Ψιλή μου δέντρο Λιβαδειά

Εκκλησιά εκκλησιά στο Άγιο Όρος

Στην αρχή είπα να τους διορθώσω, αλλά μετά σκέφτηκα ότι δεν πρέπει να στερήσω και από άλλους το γέλιο που πρόσφεραν σε μένα.
Καλή χρονιά σε όλους

ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΙΣΜΟΣ

O Boris Artzybasheff ήταν σκιτσογράφος. Γεννήθηκε στην Ρωσία το 1899 αλλά κατέληξε στην Αμερική μετά την Οκτωμβριανή επανάσταση. Δούλεψε σε διάφορα περιοδικά από την δεκαετία του 20 μέχρι την δεκαετία του 50. Πέθανε το 1965. θεωρείται ο κορυφαίος σκιτσογράφος στην τεχνοτροπία του ανθρωπομορφισμού. Έδινε ανθρώπινες μορφές σε ζώα και άψυχα αντικείμενα. Πολύ γνωστή είναι η δουλειά του με τίτλο Machinalia όπου ζωγράφισε βιομηχανικά μηχανήματα με ανθρώπινη μορφή.

Υδραυλική πρέσα

Χυτήριο χάλυβα

Κέντρο ελέγχου
Περισσότερα από την συλλογή Machinalia

Η πιο εντυπωσιακή δουλειά του, ήταν η συλλογή με τίτλο Neurotica όπου εικονογραφεί ανθρωπομορφικά αφηρημένες έννοιες όπως οι ψυχικές διαταραχές.

Μανιοκατάθλιψη

Αναποφασιστικότητα

Άγχος

Καταπιεσμένη επιθετικότητα

Σχιζοφρένεια
Περισσότερα από την συλλογή Neurotica

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

Το βίντεο είναι παλιό, αλλά απίστευτα αστείο. Είναι από Βουλγάρικο talent show. Αν πάτε στη Βουλγαρία θα ακούσετε περισσότερα ελληνικά τραγούδια, παρά βουλγάρικα. Μην περιμένετε πάντως Χατζιδάκιδες και Θεοδωράκιδες, από Πέγκυ Ζήνα και πέρα και αρκετά από αυτά διασκευασμένα στα βουλγάρικα. Τελικά όμως ο «Ελληνικός πολιτισμός» μπαίνει έστω και από το παράθυρο στις γειτονικές χώρες. Ότι δεν κατάφεραν οι Κύριλλος και Μεθόδιος, ο Ρήγας Φεραίος και ο Άνθιμος Θεσσαλονίκης, το κατάφεραν ο Βασίλης Καράς, η Έλη Κοκκίνου και ο Αντύπας.

Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΓΕΡΩΝ

Μια από τις πιο έντονες αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία είναι ένα τραγουδάκι από τους τίτλους τέλους μιας εκπομπής κινουμένων σχεδίων. Αν θυμάμαι καλά λεγόταν «Παλιά Γιαπωνέζικα παραμύθια». Το βρήκα στο youtube και το άκουσα για πρώτη φορά μετά από 25 περίπου χρόνια. Όσο και αν μου την σπάει όταν βλέπω τους άλλους να νοσταλγούν δημοσίως κομμάτια της παιδικότητας τους, θα το βάλω στο blog μου, ως μια παραδοχή ότι και εγώ μεγαλώνω, και γίνομαι σιγά σιγά σαν αυτούς που μου την σπάνε.