ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ 3

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ 2

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΣΟΥΖΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΥ

Χθες διάβασα στο blog ‘arxedia MEDIA’ την ιστορία ενός blog. Αντιγράφω το post του Chaca-Khan .

H Σούζη Γραμματικού άνοιξε το blog της «Θα σε Χέσω!» στις 7 Νοεμβρίου του 2005. Ξεκίνησε να αφηγείται την -προφανώς σε μεγάλο βαθμό- αυτοβιογραφική «ιστορία μιας Σούζυς κι ενός Λάζαρου που διαβάζεται από το τέλος» σε συνέχειες. Επρόκειτω για ένα καταπληκτικό project, το μόνο «ημερολογιακού τύπου» blog που παρακολουθούσα. Για την ακρίβεια απολάμβανα. Ήταν σαν να διαβάζω ένα βιβλίο τη στιγμή που γράφεται. Κεφάλαιο-κεφάλαιο. Κι αυτό γιατί η Σούζη αφηγούνταν με έναν απολαυστικά υπέροχο τρόπο και με σεναριακά μελετημένο σασπένς έναν ανθρώπινο και σε εντελώς πραγματικά πλαίσια τοποθετημένο έρωτα ανομολόγητου πάθους που βέβαια ως τέτοιος είχε παράλληλα και κάτι το θεϊκό αλλά και φλέρταρε διαρκώς με την παθολογεία. Γνώριμες καταστάσεις δηλαδή αλλά ειλικρινά : εξαιρετική γραφή!
Δεν έγινε ποτέ το big-bang της μπλογκόσφαιρας (κι εκείνη την εποχή τα μεγέθη ήταν σαφώς πιο χειροπιαστά) ούτε εκδόθηκε σε βιβλίο όπως θα μπορούσε κανείς να περιμένει. Λόγω της γραφής της όμως, της συνέπειας που τηρούσε αλλά και της ίδιας της ιστορίας, απέκτησε κάποιους -όχι πάρα πολλούς- αλλά πιστούς αναγνώστες.

Το Blog ουσιαστικά σταμάτησε τον Νοέμβριο του 2006, και τώρα, τον Νοέμβριο του 2007 υπήρξε ένα ακόμη post που έκλινε τις εκκρεμότητες. Χθες το διάβασα όλο με χρονολογική σειρά. Απίστευτο. Θυμίζει λίγο ‘γυναικεία’ λογοτεχνία (πολύ καλογραμμένη όμως), αλλά το φινάλε με άφησε με ανοιχτό το στόμα. Σήμερα το ξαναδιάβασα μαζί με τα σχόλια. Εντυπωσιάσθηκα ακόμα περισσότερο. Δεν έχω ξαναδεί τίποτα τέτοιο. Διαβάζω συστηματικά blogs εδώ και δυο χρόνια, σχεδόν έχω αντικαταστήσει τα βιβλία (διάβαζα περίπου 50 τον χρόνο, τα τελευταία δυο χρόνια διάβασα καμιά εικοσαριά συνολικά) και νόμιζα ότι τίποτα δεν μπορεί να με εκπλήξει πια. Δεν μπορώ να γράψω περισσότερα χωρίς να κάνω αποκαλύψεις, αλλά αξίζει πραγματικά τις δυο ώρες που θα σας πάρει να το διαβάσετε. Φυσικά μην ακολουθήσετε τα links στο πρώτο post πριν το διαβάσετε όλο.

ΟΙ ΥΠΟΓΕΙΕΣ ΠΟΛΕΙΣ, ΟΙ ΝΕΚΡΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΕΣ ΠΟΛΕΙΣ

Επέστρεψα ζωντανός (σχεδόν). Αφού μου πήρε ένα δεκαήμερο για να σταθώ στα πόδια μου, αποφάσισα ότι πρέπει επιτέλους να γράψω κάτι για το ταξίδι.

Ας αρχίσω από τα άσχημα.
Μια γαστρεντερίτιδα στη Δαμασκό την όγδοη μέρα του ταξιδιού, με έκλεισε για δυο μέρες στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Έχασα την Παλμίρα και είδα ελάχιστα την Δαμασκό. Το χειρότερο όμως ήταν ότι κατέστρεψε την διάθεση μου για το υπόλοιπο ταξίδι. Η επιστροφή επισπεύσθηκε και υπήρχε μια διάχυτη κακοκεφιά και γκρίνια στην παρέα. Την δωδέκατη μέρα αποφάσισα να κάνω μια υπερπροσπάθεια και κατάφερα να κάνω την διαδρομή δυο ημερών σε μια. 1200 χιλιόμετρα και 13 ώρες οδήγησης σε μια μέρα και ήμασταν σπίτι.
Το δεύτερο άσχημο ήταν οι συνθήκες οδήγησης στη Συρία. Χάλια. Πολύ χάλια. Απόλυτη αναρχία, καμία ένια προτεραιότητας, σφήνες, αλλαγές λωρίδας, απίστευτα οχήματα να κυκλοφορούν στους δρόμους, υπερφορτωμένα φορτηγά του 1960 να πηγαίνουν με 120 χιλιόμετρα στην εθνική, αόρατα σαμαράκια (η κατάληξη -άκια είναι ευφημισμός) που αν τα περνούσες με περισσότερα από 10 χιλιόμετρα θα παραλάμβανες το αμάξι σου σε τεύχη από την άλλη μεριά, και ένα συνεχές βουητό από κόρνες. Έπρεπε να οδηγώ συνέχεια στο 100% και συγχρόνως να ψάχνω για τις ελάχιστες και μικροσκοπικές πινακίδες με λατινικά γράμματα για να βρω την κατεύθυνση που έπρεπε να πάω. Ένα τέταρτο οδήγησης ήταν αρκετό για να με κάνει ράκος για την υπόλοιπη μέρα.

Τα καλά τώρα.
Επέστρεψα χωρίς ούτε μια καινούργια γρατσουνιά στο αυτοκίνητο (Θαύμα! Θαύμα!)

Επισκέφτηκα την Καππαδοκία, ένα μοναδικό σε ομορφιά μέρος.

Κατέβηκα στις υπόγειες πόλεις.
Έκανα βόλτα με αερόστατο.

Ανακάλυψα την Αντιόχεια (όχι και τόσος γνωστός προορισμός), μια Αραβική πόλη μέσα στην Τουρκία με ένα αρχαιολογικό μουσείο με την καλύτερη συλλογή ψηφιδωτών στον κόσμο.

Έμεινα στις δυο πόλεις (Χαλέπι και Δαμασκό) που διεκδικούν τον τίτλο της αρχαιότερης συνεχώς κατοικημένης πόλης στον κόσμο.
Πήγα σε μια χώρα (την Συρία) της Μέσης Ανατολής, με αυθεντικό Αραβικό χαρακτήρα και χρώμα (και μυρωδιά). Εξαιρετικά ενδιαφέρον ήταν η συνύπαρξη (αρμονική από όσο μπόρεσα να διαπιστώσω) Μουσουλμάνων με Χριστιανούς.
Είδα μερικούς από τους εντυπωσιακότερους αρχαιολογικούς χώρους στον κόσμο. Οι νεκρές πόλεις, ο Άγιος Σημαιών, η Άμπλα, και η Παλμίρα που έχασα, σου κόβουν πραγματικά την ανάσα.

Ανέβηκα στα δυο ομορφότερα κάστρα που έχω δει. Το citadel (ακρόπολη;) στο Χαλέπι

και το Krack de Chevaliers.

Θα ακολουθήσουν (ελπίζω) μερικά ακόμη post, με αναλυτικές περιγραφές και φωτογραφίες μόλις βρω χρόνο και όρεξη.