ΕΘΕΛΟΥΣΙΑ ΕΞΟΔΟΣ

Στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα, εμφανίσθηκε στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας ένας συγγραφέας που δημιούργησε αίσθηση. Το όνομα του ήταν James Tiptree. Εκτός από την πρωτοποριακή γραφή και την ιδιαίτερη θεματολογία που ανέπτυσσε στα γραπτά του, το ενδιαφέρον του κοινού της επιστημονικής φαντασίας τράβηξε και το γεγονός ότι δεν ήξερε κανένας ποιος κρυβόταν πίσω από το ψευδώνυμο αυτό. Διάφορες θεωρίες αναπτύχθηκαν για την ταυτότητα του, ότι ήταν η δεύτερη ταυτότητα κάποιου γνωστού συγγραφέα, στρατηγός του Αμερικανικού στρατού, μέχρι και το όνομα του αντιπροέδρου των ΗΠΑ είχε αναφερθεί. Φαντασθείτε την έκπληξη όλων όταν αποκαλύφθηκε ότι ο James Tiptree, ήταν μια γριούλα 65 χρονών με το όνομα Alice Bradley Sheldon. Η έκπληξη έγινε ακόμη μεγαλύτερη όταν έγινε γνωστή η απίστευτη ιστορία της ζωής της.

Γεννήθηκε το 1915 και καθώς οι γονείς της ήταν εξερευνητές -συγγραφείς ταξιδιωτικών βιβλίων, πέρασε τα παιδικά της χρόνια στην Αφρική σε εξερευνητικές αποστολές. Επέστρεψε στην Αμερική στην εφηβεία της, αλλά αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα προσαρμογής. Τότε έκανε και την πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας. Στα δεκαοκτώ παντρεύτηκε τον πρώτο άντρα που την φλέρταρε, αλλά ο τύπος αποδείχτηκε μεγάλο ρεμάλι. Μένει έγκυος, αλλά χάνει το παιδί και μένει στείρα. Τον παρατάει και αποφασίζει να σπουδάσει ζωγραφική. Γίνεται αρκετά καλή ζωγράφος, έργα της εκτίθωνται σε σημαντικές γκαλερί, αλλά εντελώς ξαφνικά αποφασίζει να εγκαταλείψει την ζωγραφική. Δεν ξαναέπιασε πινέλο μέχρι το τέλος της ζωής της. Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κατατάσσεται στον στρατό και είναι από τις πρώτες γυναίκες που υπηρετεί στην αντικατασκοπία. Εκεί γνωρίζει και τον δεύτερο άντρα της, τον Huntington D Sheldon, ανώτερο αξιωματικό της αντικατασκοπίας. Μετά τον πόλεμο ξεκινάν μαζί μια επιχείρηση, αλλά στην αρχή της δεκαετίας του 50 καλούνται από την κυβέρνηση να οργανώσουν μαζί με άλλους την υπηρεσία πληροφοριών των ΗΠΑ, την γνωστή μας CIA. Μετά από μερικά χρόνια, όταν πλέον η CIA αρχίζει να έχει την γνωστή της δράση του Ψυχρού Πολέμου, αντιδρά και αποφασίζει να φύγει. Η παραίτηση όμως, με τον άντρα της διευθυντικό στέλεχος, δεν είναι εύκολη υπόθεση, έτσι εξαφανίζεται και χρησιμοποιεί την εκπαίδευση της για αν αλλάξει ταυτότητα. Ο άντρας της και η υπηρεσία την ψάχνουν γιατί νομίζουν ότι αυτομόλησε στον εχθρό. Γράφεται με πλαστά στοιχεία στο πανεπιστήμιο στα πενήντα της και παίρνει διδακτορικό στην κλινική ψυχολογία. Τότε αρχίζει να γράφει επιστημονική φαντασία, φυσικά με ψευδώνυμο. Αργότερα ο σύζυγος της που έχει πλέον βγει στην σύνταξη την ανακαλύπτει, και ζουν μαζί. Γνωρίζει τεράστια επιτυχία και αναγνώριση ως συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας. Αλλά η υγεία του άντρα της επιδεινώνεται. Χάνει την όραση του και παθαίνει εγκεφαλικό. Το 1987 όταν η ίδια είναι 72 και ο άντρας της 84, μην μπορώντας να τον βλέπει να υποφέρει, τον σκοτώνει και αυτοκτονεί.

Άφησε σημαντικό έργο πίσω της, αν και η καριέρα της κράτησε 15 μόνο χρόνια. Κάποιος χαρακτήρισε το έργο της ‘ουσιαστικό βήμα στην διαδικασία ωρίμανσης της λογοτεχνίας Επιστημονικής Φαντασίας’, στο πέρασμα δηλαδή από τις περιπέτειες με διαστημόπλοια και εξωγήινους, στις ιστορίες που αντιμετωπίζουν ουσιαστικά ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η θεματολογία της επικεντρώνεται στον ρόλο και την φύση του φύλου (η ίδια ήταν αμφισεξουαλική) και κάθε χρόνο δίνεται βραβείο εις μνήμη της για το κορυφαίο έργο Ε.Φ. με αυτή την θεματολογία.

Θυμήθηκα αυτή την ιστορία σήμερα όταν διάβασα ότι ο Αντρέ Γκορζ, Γάλλος φιλόσοφος και από τους θεμελιωτές της Πολιτικής Οικολογίας είχε ακριβώς το ίδιο τέλος. Πριν από μερικές μέρες και ένα ζευγάρι ηλικιωμένων στην Αθήνα πέθαναν με τον ίδιο τρόπο.

Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες σχετικά με την συναίνεση και των δυο, για καμία από τις τρεις περιπτώσεις. Ξέρω όμως ότι στην περίπτωση της Tiptree η απόφαση να αφαιρέσει και την δικιά της ζωή δεν οφείλεται στα προβλήματα υγείας που είχε η ίδια. Θα μπορούσε ίσως να ζήσει άλλα δέκα χρόνια. Σε κάποια συνέντευξη της είχε δηλώσει ότι δεν την ενδιαφέρει να ζήσει ούτε μια μέρα μετά τον άντρα της. Και προφανώς δεν σκόπευε να αντιμετωπίσει το δικαστήριο.

Χθες ήταν τα γενέθλια μου και σκέψεις για τον χρόνο, τα γηρατειά και τον θάνατο πέρασαν από το μυαλό μου. Ξέρω ότι κατά πάσα πιθανότητα θα περάσει περίπου μισός αιώνας πριν να αντιμετωπίσω ανάλογα διλήμματα, αλλά όπως το βλέπω αυτή τη στιγμή, θα μου άρεσε μια τέτοια έξοδος, γεμάτη αγάπη και αξιοπρέπεια.

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Θεέ μου, τι απίστευτο βιογραφικό!! Είναι απίστευτο το τι μπορεί να προλάβει να κάνει κανείς σε μία μόνο ζωή…
    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ!!! Πιο περιπετειώδη και πολύ πολύ ταξιδιάρικα!!!:-)

  2. Το πιο απίστευτο είναι ότι ακόμα δεν έχουν κάνει ταινία την ζωή της. Τι λες, γράφουμε ένα σενάριο;

  3. Ακόμα πιο απίστευτο είναι το ότι δεν σου έχω ευχηθεί ακόμα Χρόνια Πολλά (είμαι συνέχεια στο πέρα δώθε, και αλλεργική στο τηλέφωνο). Τα γηρατειά είναι προς το παρόν για τους άλλους, και ο θάνατος ελπίζω, οπότε, εσύ ασχολήσου με την ζωή!!!! (Τούρτα είχε?)
    ;-D

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: