ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΊΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Κάθε Τρίτη πηγαίνω για δουλειά στη Θάσο. Πηγαίνω το πρωί και επιστρέφω το βράδυ κατά τις 11 και μισή. Είναι μια δύσκολη και κουραστική μέρα, αλλά είναι και μια ευκαιρία για αλλαγή από την ρουτίνα. Το μεσημέρι έχω ένα τρίωρο διάλυμα από την δουλεία, και αποφάσισα να πάω για μια βουτιά στη θάλασσα. Καθώς είχα το αυτοκίνητο μαζί μου αποφάσισα να πάω στην αγαπημένη μου παραλία, τον Παράδεισο. Για όποιον δεν ξέρει τι θα πει Παράδεισος στην Θάσο να πω απλώς ότι είναι σίγουρα μια από τις δέκα καλύτερες παραλίες στην Ελλάδα. Ενώ ήμουν αραγμένος στην παραλία, δίπλα μου ήρθε και κάθισε ένα ζευγάρι από την Σουηδία. Πρέπει να ήταν η πρώτη μέρα των διακοπών τους γιατί δεν είχαν πάρει ακόμα το χαρακτηριστικό «αστακί» χρώμα που παίρνουν οι βορειοευρωπαίοι την δεύτερη μέρα. Δεν καταλάβαινα τι έλεγαν μεταξύ τους, αλλά ήταν φανερό ότι ήταν ενθουσιασμένοι. Έδειχναν ο ένας στον άλλο την παραλία, γελούσαν, αγκαλιαζόντουσαν. Πρέπει να ένιωθαν ότι βρίσκονταν όντως στον Παράδεισο.
Καθώς τους έβλεπα δίπλα μου να κάνουν σαν μικρά παιδιά από την χαρά τους, σκέφτηκα ότι αυτοί οι άνθρωποι ξεκίνησαν από την άλλη άκρη της Ευρώπης, ταξίδεψαν χιλιάδες χιλιόμετρα, πρήρωσαν ένα σωρό λεφτά για να κάνουν αυτό που εγώ κάνω στο μεσημεριανό διάλυμα της δουλειάς μου. Και να τους αρέσει κιόλας σε τέτοιο βαθμό ώστε να υπερβούν την παραδοσιακή τους τάση να μην δείχνουν τα συναισθήματα τους δημόσια και να χοροπηδάν σαν να κέρδισαν το λόττο.
Υπάρχουν πολλά πράγματα στον τόπο που ζω που με πληγώνουν, αλλά εκείνη τη στιγμή ένιωσα απόλυτα δηκαιωμένος για την επιλογή μου να ζήσω εδώ.

ΔΙΑΘΕΣΗ

Ένα χαρούμενο, υπέροχα χαζούλικο βιντεάκι που μου έφτιαξε την διάθεση σήμερα

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Στο blog του, ο Νίκος Δήμου ζήτησε να φτιάξουν οι αναγνώστες του μια λίστα με τα 10 αγαπημένα τραγούδια τους. Εγώ το πήγα λίγο πιο πέρα.

Στο High fidelity του Nick Horby, ο πρωταγωνιστής φτιάχνει συνεχώς λίστες με μουσική. Σε κάποια φάση ταξινομεί τους δίσκους του με αυτοβιογραφική σειρά. Συνδυάζοντας αυτά τα δύο λέω να φτιάξω μια αυτοβιογραφική λίστα με τα αγαπημένα μου τραγούδια.
1. Tο πρώτο και μεγαλύτερο κόλλημα στη ζωή μου ήταν οι Pink Floyd. Δυο χρόνια μονοκαλιέργιας. Σχετικό ποστ εδώ. Είναι πολύ δύσκολο να επιλέξω ένα τραγούδι, θα πω απλώς το Time γιατί η εισαγωγή του ήταν η αιτία για τον πρώτο μεγάλο καυγά με τους γονείς μου όταν προσπάθησα να τους πείσω να μου αγοράσουν ντραμς.
Εδώ σε μια εξαιρετική εκτέλεση από τους Dream Theater.

2. Oι Jethro Tull κατάφεραν κάτι που νόμιζα αδύνατο. Να μου δείξουν ότι υπάρχει και άλλη σπουδαία μουσική εκτός από τους Pink Floyd. Αγαπημένο το Thick us a brick
3. H πρώτη μεγάλη ερωτική απογοήτευση. Μια σκοτεινή περίοδος της εφηβείας μου. Joy Division- New dawn fades
4. H περίοδος οργισμένο νιάτο. Σταματάω να χτενίζω τα μαλλιά μου με χωρίστρα στα αριστερά και τα αφήνω να μακρύνουν. Ramones- beat on the brat
5. Πρώτη προσπάθεια ένταξης στην κοινωνία (αποτυχημένη). Κουρεύομαι και δίνω εξετάσεις στην Στρατιωτική Ιατρική. Την τελευταία μέρα των τεστ δεν πάω και κόβομαι. REM- Loosing my religion
6. Κατεβαίνω στην Αθήνα για σπουδές. Ανακαλύπτω ότι υπάρχουν άνθρωποι που τραγουδούν στα ελληνικά μουσική που με αφορά. Τρύπες-Tαξιδιάρα ψυχή (μόνο στοίχοι)
7. Δεύτερη μεγάλη ανακάλυψη. Υπάρχει και άλλη μουσική που με αφορά και δεν είναι rock. Περιοδικό 01. Ένας θαυμάσιος καινούργιος κόσμος ανοίγεται μπροστά μου. Στέρεο Νόβα- Tο παζλ στον αέρα (στοίχοι μονο)
8. Το πρώτο MP3 που κατεβάζω. Με modem στα 14400 και αναλογική τηλεφωνική γραμμή, χρόνος κατεβάσματος 9 ώρες και 32 λεπτά. Άξιζε κάθε δευτερόλεπτο αναμονής. Μυστικό τοπίο(μόνο στοίχοι) του Σαββόπουλου σε εκτέλεση της Πρωτοψάλτη
9. Κρίση των 30 σε συνδυασμό με μεγάλη ερωτική απογοήτευση. Έξι μήνες χάλια. Διάφανα Κρίνα –Μπλε χειμώνας(στοίχοι μονο.
10. Το αγαπημένο μου τα τελευταία 5-6 χρόνια. Ωριμότητα; Ισορροπία; Σταθερότητα; Ο χρόνος θα δείξει. Τρύπες – Δρόμος.

Σε αυτό δεν βρήκα ούτε τους στοίχους. Τους γράφω εδώ.

Δρόμος.

Δεν κοπάζει, δεν σβήνει
Στην καρδιά μου η φωτιά
Που με τρώει και με ρίχνει
Από την Εδέμ στο πουθενά
Οι αιώνες ρωτάνε, ακόμη πόσο θα αντέξω
Να τρικλίζω εκεί έξω
Ξυπόλητος, μόνος

Και εγώ ψιθυρίζω,
Δικιά μου η χαρά,
Δικό μου το αίμα,
Δικός μου και ο τρόμος

Δεν είμαι μόνος, δεν είμαι ο μόνος
Όλα είναι δρόμος, όλα είναι ο δρόμος

Η φωτιά, η γιορτή, η απώλεια, ο πόνος
Ο κάθε μικρός θάνατος
Και ο μεγάλος, ο ατέλειωτος κόσμος
Όλα είναι δρόμος