ΣΠΙΤΙ/ΘΑΝΑΤΟΣ

Βρήκα σπίτι. Μετά από καμιά δεκαριά επισκέψεις σε σπίτια που δεν μου άρεσαν και πάνω που είχα αρχίσει να απελπίζομαι και να σκέφτομαι ότι θα πρέπει να συμβιβαστώ με κάτι αρκετά κατώτερο από τις απαιτήσεις μου, βρήκα το τέλειο. Περίπου διπλάσιο σε μέγεθος από ότι είχα σαν στάνταρ, με τέλεια θέα και πρόσφατα ανακαινισμένο και βαμμένο. Και με λιγότερα χρήματα από όσα υπολόγιζα ότι θα δώσω. Πριν προλάβω όμως να χαρώ ήρθαν τρεις λέξεις σε ένα τηλεφώνημα για να μου δήξουν πόσα μικρά, ασήμαντα, ανούσια, και τιποτένια είναι όλα αυτά. «Ο Κωστής αυτοκτόνησε»
Ο Κωστής ήταν 23 χρονών. Τον είχα γνωρίσει πριν από 4- 5 χρόνια όταν είχαμε συνεργαστεί στο Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού. Η πρώτη εντύπωση που σου προκαλούσε όταν τον γνώριζες ήταν τρόμος. Ήταν τεράστιος, ψηλός και σωματώδης. Δεν χρειαζόταν όμως πάνω από ένα λεπτό για να καταλάβεις ότι μέσα στο στήθος αυτού του γίγαντα κρυβόταν η καρδιά ενός σπουργιτιού. Τον θυμάμαι ντυμένο Άγιο Βασίλη να φέρνει τα δώρα στα μικρότερα από τα παιδιά του Οδηγισμού. Στην αρχή τα φοβόταν, ντρεπόταν, αλλά μέσα σε λίγα λεπτά μπήκε στον ρόλο και τα έκλεισε στην τεράστια αγκαλιά του. Μετά από δυο χρόνια τον έχασα. Έμαθα ότι κατατάχτηκε στον στρατό ως επαγγελματίας οπλίτης και έφυγε από την Καβάλα. Και χθες το τηλεφώνημα. Δεν θέλω να γράψω για την κηδεία. Δεν έχω ξεπεράσει ακόμα όλο αυτό τον πόνο και την θλίψη που αντίκρισα και ένιωσα, την αίσθηση μοναξιάς και ματαιότητας απέναντι στο θάνατο. Δεν μπορώ.
Δεν ξέρω γιατί αυτοκτόνησε ο Κωστής. Δεν θέλω να ξέρω. Όλοι οι άνθρωποι που αυτοκτονούν το κάνουν για τον ίδιο ουσιαστικά λόγο. Γιατί τραβάνε ζόρια. Έξω, και –κυρίως- μέσα τους. Δεν θέλω να μάθω τα ζόρια που τραβούσε ο Κωστής. Να ασχοληθώ με τα ζόρια του μετά τον θάνατο του, την στιγμή που δεν ασχολήθικα όσο ήταν ζωντανός νομίζω πως είναι τουλάχιστον ντροπή.
Ο Οδηγισμός ήταν, και είναι, ένα καλό αποκούμπι για ανθρώπους που τραβάνε ζόρια. Και εγώ σε περίοδο που τραβούσα χοντρά ζόρια προτοασχολήθικα, και βοηθήθηκα ουσιασιαστικά για να τα ξεπεράσω. Όχι με ανάλυση και συζήτηση, αλλά απλά δίνοντας και παίρνοντας αγάπη. Αλλά είναι κυρίως, το ιδανικό αποκούμπι για παιδιά που έχουν προβλήματα γιατί είναι πιο ευαίσθητα από τα άλλα. Τα αόρατα παιδιά. Είναι αυτά που τα χλευάζουν, τα περιθωριοποιούν ακόμα και τα κακοποιούν στα σχολεία. Που οι συμμαθητές τους, αλλά συχνά και οι δάσκαλοι τους, δεν ανέχονται το γεγονός ότι είναι διαφορετικά, ότι δεν μετατρέπονται στο τυποποιημένο λουκάνικο που βγάζει αυτή η μηχανή του κιμά που ονομάζεται εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτά τα παιδιά βρίσκουν στον Οδηγισμό ένα ασφαλές καταφύγιο, ένα περιβάλλον που τους προσφέρει την δυνατότητα να ενταχθούν σε μια ομάδα, να αποκτήσουν φίλους, να αγαπηθούν. Γιατί ο Οδηγισμός δέχεται τον καθένα όπως και αν είναι και έχει μόνο ένα κριτήριο. Να είναι καλός άνθρωπος. Και για πρώτη φορά συνειδητοποιούν, αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, ότι το να είσαι διαφορετικός δεν είναι κουσούρι, είναι προτέρημα. Και μπορούν να ανθήσουν. Γιατί το πιο όμορφο λουλούδι δεν είναι το –άλλο ένα- γαρύφαλλο προορισμένο να λιώσει κάτω από το τακούνι της τραγουδίστριας στο σκυλάδικο. Το πιο όμορφο είναι αυτό που δεν έχεις ξαναδεί ποτέ σου. Αυτό το ντελικάτο, ευαίσθητο, μοναχικό λουλούδι που δεν θα είχε ανθήσει ποτέ αν δεν είχε βρεθεί κάποιος να το φροντίσει και να το προστατέψει. Και ας ζήσει μόνο μια μέρα.

Advertisements

7 Σχόλια

  1. «Γίνε το λουλούδι που ξεφυτρώνει απ’ το τσιμέντο…»
    Σπείρα (diymusic.org)

  2. Το γεγονός ότι θα πεθάνουμε είναι η μόνη πραγματική βεβαιότητα που έχουμε στη ζωή μας ασχέτως αν θέλουμε μονίμως να την αγνοούμε. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι ο τρόπος και ο χρόνος του θανάτου μας και ίσως το να επιλέξει κάποιος να ορίσει ο ίδιος αυτό το τέλος να μην είναι αυτό καθεαυτό τραγικό όσο το γεγονός ότι για να πάρει κανείς αυτήν την απόφαση σημαίνει ότι η ζωή του είναι τόσο τραγική που δεν την αντέχει. Εμένα τουλάχιστον αυτό είναι που μου προκαλεί θλίψη και όχι το γεγονός του θανάτου που είναι κοινό για όλους και αναπόφευκτο…

  3. Βασικά ποιός είσαι;Είμαι ένας κολλητός του Καλοκάρδη που δυστυχώς μας άφησε πολύ νωρίς.Δεν έχω συνέλθει ακόμη και ούτε πρόκειται.Ο Κωστής ήταν στήριγμα,ήταν αδελφός,ήταν και γαϊδούρι.Πως γίνεται να μας άφησε με αυτό το τεράστιο κενό μέσα στην καρδιά μας χωρίς να μας σκεφτεί;
    Ποιός είσαι;

  4. ΣοφιαΔεν το βρήκα. Στείλε μου το ακριβές ling, με ενδιαφέρει.gate-crusher Πριν από τέσσερεις μέρες θα συμφωνούσα απόλυτα μαζί σου. Όταν έχω δει όμως όλη αυτή τη απελπισία των ανθρώπων του στη κηδεία, δεν μπορώgeorgeΠρώτα από όλα, συλλυπητήρια για τον χαμό του φίλου σου. Ελπίζω να κατάλαβες από το κείμενο ότι με τον Κωστή δεν ήμασταν φίλοι, ούτε κάναμε παρέα. Η σχέση μας ήταν στα πλαίσια της συνεργασίας μας στον Οδηγισμό. Όμως υπήρχε ένας δεσμός, στην ουσία οικογενειακός, μέσα σε αυτό που αποκαλούμε Οδηγική οικογένεια (αν δεν είσαι οδηγός μάλλον δεν έχεις ιδέα για τι μιλάω, αλλά δεν έχει σημασία). Τον γνώριζα λίγο και προσπάθησα στο post να μεταφέρω την εντύπωση που μου είχε αφήσει ο δεκαοχτάχρονος Κωστής. Στην ουσία όμως δεν είναι ένα post για τον Κωστή. Δεν θεωρώ ότι δικαιούμαι να γράψω για αυτόν. Ήταν ένα post για μένα, όπως και όλα τα υπόλοιπα στο blog. Για το πώς βλέπω αυτά που γίνονται γύρω μου, τι νιώθω, τι σκέφτομαι, ποιος είμαι. Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα το διάβαζε κάποιος κοντινός του άνθρωπος, αλλιώς δεν θα το είχα γράψει ποτέ, όχι γιατί θεωρώ ότι θίγω με οποιοδήποτε τρόπο την μνήμη του, αλλά γιατί δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να προκαλέσω, ή να επιβαρύνω την θλίψη τους. Την διεύθυνση του blog την έχουν μόνο καμιά δεκαριά φίλοι μου και καναδυό blogers, δεν το έχω δηλώσει σε καμιά μηχανή αναζήτησης, ούτε σε κανένα από τα sites που κάνουν ling σε blog. Θέλω να σου ζητήσω συγνώμη αν σε στεναχώρισα με οποιαδήποτε τρόπο. Το post θα κατέβει, και ο μόνος λόγος που δεν το κάνω αμέσως, είναι γιατί ήθελα να σου απαντήσω. Θέλω όμως να μου πεις πως βρήκες το post. Όσο για το ποιος είμαι, έχω αποφασίσει να μην δημοσιοποιήσω την ταυτότητα μου στο blog, αν σε ενδιαφέρει πραγματικά (αν και δεν μπορώ να φανταστώ τον λόγο) στείλε μου email και θα σου απαντήσω.

  5. Ευχαριστώ που απάντησες.Όχι σε καμμιά περίπτωση δεν θέλω να κατέβει.Τα λές σωστά.Ο Κωστής ήταν όπως τον περιέγραψες και ο άδικος χαμός του μας πονάει πολύ.Τον αγαπούσε τον οδηγισμό αν και τον κορϊδεύαμε αρκετά γι’αυτό.Όταν είχε ντυθεί Άγιος Βασίλης είχαμε ρίξει τρελά γέλια με την παρέα.Ήταν η καλύτερη επιλογή… Αλλά όπως είπες αυτό είναι ένα blog δικό σου και καθαρά για εσένα οπότε δεν θα συζητήσω άλλο για τον Κωστή.Συγνώμη αν σε τάραξα με το σχόλιο μου αλλά όπως καταλαβαίνεις πάνω στην απόγνωση πολλά λέει κανείς.

  6. georgeΝομίζω ότι αντέδρασα υπερβολικά όταν είδα το πρώτο σου σχόλιο, αλλά πραγματικά η βασική μου έγνοια ήταν να μην πληγώσω ή στεναχωρώ κάποιον από τους ανθρώπους που πενθούν. Νιώθω απόλυτα αμήχανος απέναντι στο πένθος των ανθρώπων. Πιστεύω ότι δεν μπορώ να πω κάτι που θα τους βοηθήσει. Στην ουσία πιστεύω ότι κανείς δεν μπορεί να τους βοηθήσει, ο θρήνος είναι απόλυτα μοναχική υπόθεση. Θυμάμαι όταν βρισκόμουν σε ανάλογη κατάσταση και ερχόταν διάφοροι και με συλυπόταν, ήθελα να τους χτυπήσω, ένιωθα ότι με κορόιδευαν, ότι είχαν βάλει την κασέτα «Κηδεία» και έλεγαν τα προβλεπόμενα. Μετά κατάλαβα πως όλοι αυτοί τα εννοούσαν, τα ένιωθαν αυτά που έλεγαν αλλά για μένα ήταν κούφια λόγια. Το post θα μείνει, κυρίως για τον διάλογο μας που νομίζω ότι είναι με διαφορά το πιο αληθινό και όμορφο πράγμα σε αυτό blog που ζητούμενο έχει αυτό ακριβώς. Την αλήθεια μου.ΥΓ δεν μου απάντησες, από πού το βρήκες

  7. Σε καταλαβαίνω στο θέμα των συλλυπητηρίων σε καταλαβαίνω.Όταν μας έλεγαν ένα σωρό αηδίες οι εντελώς άγνωστοί του,μας τρέλαινε.Στο τραπέζι του νεκροταφείου,μαζί με μας,τους κολλητούς του,καθόταν 2 κυρίες που ούτε καν τον είχαν δεί ποτέ και συζητούσαν περί ανέμων και υδάτων και είχαν και άποψη για το γιατί αυτοκτόνησε…Το blog σου το βρήκα στο google ψάχνωντας ότι έχει γραφτεί για τον Κωστή.Είχα κάνει πολλούς συνδυασμούς και σε κάποιο το πέτυχα τυχαία,καθώς δεν πίστευα ότι κάποιος που θα τον ήξερε θα είχε γράψει στο net την ώρα που εφημερίδες και Γ.Ε.Σ. αποσοιωπούσαν το γεγονός.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: