ΣΠΙΤΙ/ΘΑΝΑΤΟΣ

Βρήκα σπίτι. Μετά από καμιά δεκαριά επισκέψεις σε σπίτια που δεν μου άρεσαν και πάνω που είχα αρχίσει να απελπίζομαι και να σκέφτομαι ότι θα πρέπει να συμβιβαστώ με κάτι αρκετά κατώτερο από τις απαιτήσεις μου, βρήκα το τέλειο. Περίπου διπλάσιο σε μέγεθος από ότι είχα σαν στάνταρ, με τέλεια θέα και πρόσφατα ανακαινισμένο και βαμμένο. Και με λιγότερα χρήματα από όσα υπολόγιζα ότι θα δώσω. Πριν προλάβω όμως να χαρώ ήρθαν τρεις λέξεις σε ένα τηλεφώνημα για να μου δήξουν πόσα μικρά, ασήμαντα, ανούσια, και τιποτένια είναι όλα αυτά. «Ο Κωστής αυτοκτόνησε»
Ο Κωστής ήταν 23 χρονών. Τον είχα γνωρίσει πριν από 4- 5 χρόνια όταν είχαμε συνεργαστεί στο Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού. Η πρώτη εντύπωση που σου προκαλούσε όταν τον γνώριζες ήταν τρόμος. Ήταν τεράστιος, ψηλός και σωματώδης. Δεν χρειαζόταν όμως πάνω από ένα λεπτό για να καταλάβεις ότι μέσα στο στήθος αυτού του γίγαντα κρυβόταν η καρδιά ενός σπουργιτιού. Τον θυμάμαι ντυμένο Άγιο Βασίλη να φέρνει τα δώρα στα μικρότερα από τα παιδιά του Οδηγισμού. Στην αρχή τα φοβόταν, ντρεπόταν, αλλά μέσα σε λίγα λεπτά μπήκε στον ρόλο και τα έκλεισε στην τεράστια αγκαλιά του. Μετά από δυο χρόνια τον έχασα. Έμαθα ότι κατατάχτηκε στον στρατό ως επαγγελματίας οπλίτης και έφυγε από την Καβάλα. Και χθες το τηλεφώνημα. Δεν θέλω να γράψω για την κηδεία. Δεν έχω ξεπεράσει ακόμα όλο αυτό τον πόνο και την θλίψη που αντίκρισα και ένιωσα, την αίσθηση μοναξιάς και ματαιότητας απέναντι στο θάνατο. Δεν μπορώ.
Δεν ξέρω γιατί αυτοκτόνησε ο Κωστής. Δεν θέλω να ξέρω. Όλοι οι άνθρωποι που αυτοκτονούν το κάνουν για τον ίδιο ουσιαστικά λόγο. Γιατί τραβάνε ζόρια. Έξω, και –κυρίως- μέσα τους. Δεν θέλω να μάθω τα ζόρια που τραβούσε ο Κωστής. Να ασχοληθώ με τα ζόρια του μετά τον θάνατο του, την στιγμή που δεν ασχολήθικα όσο ήταν ζωντανός νομίζω πως είναι τουλάχιστον ντροπή.
Ο Οδηγισμός ήταν, και είναι, ένα καλό αποκούμπι για ανθρώπους που τραβάνε ζόρια. Και εγώ σε περίοδο που τραβούσα χοντρά ζόρια προτοασχολήθικα, και βοηθήθηκα ουσιασιαστικά για να τα ξεπεράσω. Όχι με ανάλυση και συζήτηση, αλλά απλά δίνοντας και παίρνοντας αγάπη. Αλλά είναι κυρίως, το ιδανικό αποκούμπι για παιδιά που έχουν προβλήματα γιατί είναι πιο ευαίσθητα από τα άλλα. Τα αόρατα παιδιά. Είναι αυτά που τα χλευάζουν, τα περιθωριοποιούν ακόμα και τα κακοποιούν στα σχολεία. Που οι συμμαθητές τους, αλλά συχνά και οι δάσκαλοι τους, δεν ανέχονται το γεγονός ότι είναι διαφορετικά, ότι δεν μετατρέπονται στο τυποποιημένο λουκάνικο που βγάζει αυτή η μηχανή του κιμά που ονομάζεται εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτά τα παιδιά βρίσκουν στον Οδηγισμό ένα ασφαλές καταφύγιο, ένα περιβάλλον που τους προσφέρει την δυνατότητα να ενταχθούν σε μια ομάδα, να αποκτήσουν φίλους, να αγαπηθούν. Γιατί ο Οδηγισμός δέχεται τον καθένα όπως και αν είναι και έχει μόνο ένα κριτήριο. Να είναι καλός άνθρωπος. Και για πρώτη φορά συνειδητοποιούν, αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, ότι το να είσαι διαφορετικός δεν είναι κουσούρι, είναι προτέρημα. Και μπορούν να ανθήσουν. Γιατί το πιο όμορφο λουλούδι δεν είναι το –άλλο ένα- γαρύφαλλο προορισμένο να λιώσει κάτω από το τακούνι της τραγουδίστριας στο σκυλάδικο. Το πιο όμορφο είναι αυτό που δεν έχεις ξαναδεί ποτέ σου. Αυτό το ντελικάτο, ευαίσθητο, μοναχικό λουλούδι που δεν θα είχε ανθήσει ποτέ αν δεν είχε βρεθεί κάποιος να το φροντίσει και να το προστατέψει. Και ας ζήσει μόνο μια μέρα.

Advertisements