ΚΟΜΜΑΤΙΑ

Είμαι χάλια. Σε δυο μέρες μετακομίζω, πακετάρω και ετοιμάζω τα πράγματα μου. Έχω ένα φριχτό κρυολόγημα, πονάει η μέση μου και έχω αγχωθεί για να προλάβω. Μόνο τα βιβλία μου είναι 25 κούτες, και άλλες 10 τα cd και DVD. Το γεγονός ότι τα όλα μου τα ρούχα χώρεσαν σε δυο μαύρες σακούλες σκουπιδιών, περισσότερο με προβλημάτισε παρά με ανακούφισε. Προέκυψαν και προβλήματα με τα υδραυλικά του καινούριου σπιτιού, που πρέπει να τα φροντίσω αύριο μετά την δουλειά, και όλα αυτά ενώ είμαι σε μια κατάσταση που σε φυσιολογικές συνθήκες δεν θα σηκωνόμουν από το κρεβάτι. Έχω να νιώσω τόσο πιεσμένος από τον στρατό, πριν από δέκα χρόνια.
Το τελευταίο διάστημα αντιμετώπισα μια σειρά από σοβαρά προβλήματα, οικονομικά, επαγγελματικά, οικογενειακά, προσωπικά και στα περισσότερα από αυτά η έκβαση ήταν θετική, δηλαδή η κατάσταση στην οποία βρίσκομαι σε όλους αυτούς τους τομείς, είναι πολύ καλύτερη από αυτή που βρισκόμουν πριν παρουσιαστούν. Πιστεύω ότι το ίδιο θα συμβεί και με το σπίτι, απλώς όλα αυτά μαζεμένα το ένα πίσω από το άλλο με έχουν εξουθενώσει. Μόλις κανόνισα ένα ταξιδάκι για το επόμενο Σαββατοκύριακο στην Θεσσαλονίκη και το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ (και μια επίσκεψη στο ΙΚΕΑ την Δευτέρα).
Δεν ξέρω πότε θα μπορέσω να ξανασχοληθώ με το blog. Από τον ΟΤΕ μου είπαν ότι θα μου βάλουν τηλέφωνο μετά από 15 με 20 ημέρες και άλλο τόσο θέλει και η ADSL. Θα προσπαθήσω να διατηρήσω επαφή μέσω του υπολογιστή της δουλειάς.

ΣΠΙΤΙ/ΘΑΝΑΤΟΣ

Βρήκα σπίτι. Μετά από καμιά δεκαριά επισκέψεις σε σπίτια που δεν μου άρεσαν και πάνω που είχα αρχίσει να απελπίζομαι και να σκέφτομαι ότι θα πρέπει να συμβιβαστώ με κάτι αρκετά κατώτερο από τις απαιτήσεις μου, βρήκα το τέλειο. Περίπου διπλάσιο σε μέγεθος από ότι είχα σαν στάνταρ, με τέλεια θέα και πρόσφατα ανακαινισμένο και βαμμένο. Και με λιγότερα χρήματα από όσα υπολόγιζα ότι θα δώσω. Πριν προλάβω όμως να χαρώ ήρθαν τρεις λέξεις σε ένα τηλεφώνημα για να μου δήξουν πόσα μικρά, ασήμαντα, ανούσια, και τιποτένια είναι όλα αυτά. «Ο Κωστής αυτοκτόνησε»
Ο Κωστής ήταν 23 χρονών. Τον είχα γνωρίσει πριν από 4- 5 χρόνια όταν είχαμε συνεργαστεί στο Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού. Η πρώτη εντύπωση που σου προκαλούσε όταν τον γνώριζες ήταν τρόμος. Ήταν τεράστιος, ψηλός και σωματώδης. Δεν χρειαζόταν όμως πάνω από ένα λεπτό για να καταλάβεις ότι μέσα στο στήθος αυτού του γίγαντα κρυβόταν η καρδιά ενός σπουργιτιού. Τον θυμάμαι ντυμένο Άγιο Βασίλη να φέρνει τα δώρα στα μικρότερα από τα παιδιά του Οδηγισμού. Στην αρχή τα φοβόταν, ντρεπόταν, αλλά μέσα σε λίγα λεπτά μπήκε στον ρόλο και τα έκλεισε στην τεράστια αγκαλιά του. Μετά από δυο χρόνια τον έχασα. Έμαθα ότι κατατάχτηκε στον στρατό ως επαγγελματίας οπλίτης και έφυγε από την Καβάλα. Και χθες το τηλεφώνημα. Δεν θέλω να γράψω για την κηδεία. Δεν έχω ξεπεράσει ακόμα όλο αυτό τον πόνο και την θλίψη που αντίκρισα και ένιωσα, την αίσθηση μοναξιάς και ματαιότητας απέναντι στο θάνατο. Δεν μπορώ.
Δεν ξέρω γιατί αυτοκτόνησε ο Κωστής. Δεν θέλω να ξέρω. Όλοι οι άνθρωποι που αυτοκτονούν το κάνουν για τον ίδιο ουσιαστικά λόγο. Γιατί τραβάνε ζόρια. Έξω, και –κυρίως- μέσα τους. Δεν θέλω να μάθω τα ζόρια που τραβούσε ο Κωστής. Να ασχοληθώ με τα ζόρια του μετά τον θάνατο του, την στιγμή που δεν ασχολήθικα όσο ήταν ζωντανός νομίζω πως είναι τουλάχιστον ντροπή.
Ο Οδηγισμός ήταν, και είναι, ένα καλό αποκούμπι για ανθρώπους που τραβάνε ζόρια. Και εγώ σε περίοδο που τραβούσα χοντρά ζόρια προτοασχολήθικα, και βοηθήθηκα ουσιασιαστικά για να τα ξεπεράσω. Όχι με ανάλυση και συζήτηση, αλλά απλά δίνοντας και παίρνοντας αγάπη. Αλλά είναι κυρίως, το ιδανικό αποκούμπι για παιδιά που έχουν προβλήματα γιατί είναι πιο ευαίσθητα από τα άλλα. Τα αόρατα παιδιά. Είναι αυτά που τα χλευάζουν, τα περιθωριοποιούν ακόμα και τα κακοποιούν στα σχολεία. Που οι συμμαθητές τους, αλλά συχνά και οι δάσκαλοι τους, δεν ανέχονται το γεγονός ότι είναι διαφορετικά, ότι δεν μετατρέπονται στο τυποποιημένο λουκάνικο που βγάζει αυτή η μηχανή του κιμά που ονομάζεται εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτά τα παιδιά βρίσκουν στον Οδηγισμό ένα ασφαλές καταφύγιο, ένα περιβάλλον που τους προσφέρει την δυνατότητα να ενταχθούν σε μια ομάδα, να αποκτήσουν φίλους, να αγαπηθούν. Γιατί ο Οδηγισμός δέχεται τον καθένα όπως και αν είναι και έχει μόνο ένα κριτήριο. Να είναι καλός άνθρωπος. Και για πρώτη φορά συνειδητοποιούν, αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, ότι το να είσαι διαφορετικός δεν είναι κουσούρι, είναι προτέρημα. Και μπορούν να ανθήσουν. Γιατί το πιο όμορφο λουλούδι δεν είναι το –άλλο ένα- γαρύφαλλο προορισμένο να λιώσει κάτω από το τακούνι της τραγουδίστριας στο σκυλάδικο. Το πιο όμορφο είναι αυτό που δεν έχεις ξαναδεί ποτέ σου. Αυτό το ντελικάτο, ευαίσθητο, μοναχικό λουλούδι που δεν θα είχε ανθήσει ποτέ αν δεν είχε βρεθεί κάποιος να το φροντίσει και να το προστατέψει. Και ας ζήσει μόνο μια μέρα.

ΨΑΧΝΩ ΣΠΙΤΙ

Εχθές έμαθα ότι πρέπει μέσα στον μήνα να εγκαταλείψω το σπίτι που μένω. Άλλη μια μετακόμιση θα προστεθεί στις πάρα πολλές που έχω ίδει κάνει. Αυτό μπορεί να ακούγεται σαν διαφήμιση για στεγαστικό δάνειο, αλλά είμαι ευτυχισμένος που δεν έχω κάνει μια τέτοια σαχλαμάρα ακόμη στη ζωή μου. Προτιμώ να αλλάζω σπίτι όποτε θέλω ή όποτε πρέπει, παρά να είμαι φυλακισμένος σε ένα σπίτι που ανήκει σε μια τράπεζα και να πληρώνω δόση διπλάσια από το νοίκι που θα έδινα κανονικά για να μπορώ να πω ότι, αν δεν αντιμετωπίσω κάποιο πρόβλημα τα επόμενα τριάντα χρόνια, στα 65 μου θα έχω δικό μου σπίτι.
Πάντως έχω πολύ σοβαρά κριτήρια με τα οποία θα διαλέξω το σπίτι μου.

Θέλω ένα σπίτι φαρδύ

Και πλατύ

Χτισμένο σε στέρεες βάσεις

καλοφτιαγμένο

Θέλω μια γωνίτσα να κουρνιάσω

Και να ισορροπήσω

Ένα μέρος να αράξω

ένα ζεστό σπίτι

Που να νιώθω ασφάλεια

Φοβάμαι όμως μήπως δεν ταιριάζω με τους υπόλοιπους

και με κοροϊδεύουν…