ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΟΣ

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι από το προηγούμενο post (αλήθεια, ποιο είναι το αντίστοιχο στην ψηφιακή εποχή; Να σταθεροποιηθούν τα pixel; Να καταγραφούν τα bits;) και απέκτησα ζωάκι. Χθες το βράδυ ενώ έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ για τους Ramones, ένα μικρό ποντικάκι πέρασε κάτω από την πόρτα της κουζίνας και έτρεξε να κρυφτεί κάτω από τους καναπέδες. Ομολογώ ότι τρόμαξα στην αρχή, όταν πιάνεις μια ξαφνική κίνηση με την περιφερειακή σου όραση κάπου που δεν το περιμένεις ξαφνιάζεσαι και τρομάζεις. Το ποντικάκι πρέπει να μπήκε το προηγούμενο βράδυ που είχα αφήσει ανοιχτή την μπαλκονόπορτα της κουζίνας για να ξεμυρίσει από μια πολύ απηχημένη προσπάθεια μου να μαγειρέψω. Πως ανέβηκε στο μπαλκόνι δεν μπορώ να είμαι σίγουρος, υποθέτω από την υδρορροή.
Αφού ξεπέρασα το αρχικό σοκ, μου ήρθε ένα deza vu. Όλο το σκηνικό το είχα ξαναζήσει πριν από περίπου είκοσι χρόνια. Πρέπει να ήταν το πρώτο καλοκαίρι που έμεινα μόνος μου στην Καβάλα, μετά την Δευτέρα Λυκείου. Ήταν ακριβώς η ίδια φάση. Βράδυ στον καναπέ και ένα μικρό ποντικάκι να φέρνει βόλτες στο χαλί μπροστά μου. Τότε το είχα διασκεδάσει αρκετά. Δεν έκανα καμία απότομη κίνηση, και μετά από καναδυό βράδια, το ποντίκι συνήθισε την παρουσία μου και δεν έφευγε. Άρχισα να του δίνω φαί και καθόμουν και το χάζεμα να τρώει. Του είχα βγάλει και όνομα, Ψιψίνα (από τότε φαινόταν η απέχθεια μου για τα στερεότυπα). Μετά από μερικές μέρες, το έβγαλα στο μπαλκόνι για να μην λερώνει το σπίτι, αλλά συνέχισα να το ταΐζω. Περίπου μια βδομάδα μετά η Ψιψίνα εξαφανίστηκε. Δεν ξέρω αν απλώς έφυγε με τον ίδιο τρόπο που είχε ανέβει, ή αν το έφαγε καμιά γάτα. Πάντως ότι και από τα δυο και αν συνέβη, ένιωθα ότι εγώ είχα φερθεί όσο σωστότερα γινόταν. Δεν το είχα σκοτώσει, δεν του είχα στερήσει την ελευθερία του, διασκέδασα μαζί του αλλά το σεβάστηκα ως ένα ζωντανό πλάσμα που διασταυρώθηκαν οι ζωές μας. Ακόμη και αν το έφαγε γάτα, ήταν κομμάτι της φύσης του.
Τώρα όμως η αντίδραση μου ήταν εντελώς διαφορετική. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν να το ξεφορτωθώ. Σκεφτόμουν αν είναι καλύτερα να χρησιμοποιήσω ποντικοφάρμακο ή φάκα. Ή μήπως να δανειστώ τον ζημιάρη, αλλά με αποδεδειγμένο ταλέντο κυνηγού, γάτο της φίλης μου. Προφανώς δεν είμαι πια ο ίδιος άνθρωπος, δεν διαθέτω την ίδια ευαισθησία ούτε την ίδια περιέργεια για το θαύμα της ζωής με εκείνον τον έφηβο που άκουγε φανατικά Ramones. Σκέφτηκα ότι θα ήταν ενδιαφέρον να προσπαθήσω να κάνω το ίδιο που είχα κάνει τότε, μόνο και μόνο για να νιώσω αυτόν τον έφηβο λίγο πιο κοντά μου, ότι δεν έχει πεθάνει εντελώς, ότι ένα κομμάτι του ζει ακόμα μέσα μου. Σκέφτηκα ακόμη και όνομα για να το φωνάζω. Αυτή τη φορά θα το πω Αζόρ. Βρήκα χίλιες δικαιολογίες για να μην το κάνω. Ότι δεν έχω τον χρόνο, ότι είναι ανθυγιεινό για εμένα, αλλά κυρίως για τα ανίψια μου που είναι μικρά και είναι όλη την ώρα πάνω στο χαλί όταν έρχονται. Στην ουσία όμως δεν με ενδιαφέρει αρκετά για να το κάνω.
Αύριο θα ψάξω στην αγορά για φάκα που να μπορεί να το πιάσει χωρίς να το σκοτώσει. Αν δεν μπορέσω όμως να βρω, λυπάμαι αλλά το ποντικάκι θα έχει άσχημο τέλος.

Advertisements

3 Σχόλια

  1. ..Το ιδιο θα σκεφτοσουν αν στη θεση του ποντικου ηταν μια κατσαριδα;
    Μηπως η μεροληπτικη σου συμπεριφορα οφειλεται στο γεγονος οτι σου θυμησε τα ανεμελα καλοκαιρινα βραδια της εφηβειας σου;
    Εγω, επειδη ετυχε να γνωρισω τον ψιψινα Νο1, συμφωνω μαζι σου.Το δικηγορο του διαβολου τον εκανα για να δοκιμασω τα comments μιας και ειναι η παρθενικη μου ενφανιση σε blog.
    Anyway, καλη τυχη με την αναιμακτη καταδιωξη του «συγκατοικου»

  2. Μην ανησυχείς, φάκες υπάρχουν τέτοιες, είναι σαν κλουβάκια που απλά κλείνουν. Κι εγώ δεν τα σκοτώνω τα ζωντανά αλλά αν παραβούν μερικά είδη τον αυστηρό κανόνα «πόρτα του σπιτιού μου», παίρνω το δρεπάνι μου και θερίζω (το αθλητικό παπούτσι συγκεκριμένα). Έτσι θρηνήσαμε το καλοκαίρι τα φιδάκια Νο 1, 2 και 3, καθώς και 2 σκορπιούς!!
    ;-D

  3. Ιιιιιιιιιικ!
    ;ppp
    Καλησπέρα!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: