ΑΣΥΜΒΑΤΟΤΗΤΑ

Σήμερα παρακολούθησα ένα παράξενο περιστατικό. Σε μια πλατεία, είχαν πάει δυο σκυλάκια για να ζευγαρώσουν. Μια κυρία με ένα θηλυκό κανίς, και ένας άντρας με ένα αρσενικό. Η κυρία ήταν γύρο στα σαράντα και αρκετά καλοντυμένη. Το πρόβλημα ήταν ότι ενώ η θηλυκιά καθόταν και αρσενικός προσπαθούσε, υπήρχε μια σημαντική διαφορά στο ύψος, η θηλυκιά ήταν αρκετά κοντύτερη και ο αρσενικός, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του, δεν τα κατάφερνε. Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες, η κυρία έχασε την υπομονή της και αποφάσισε να επέμβει. Πήρε την θηλυκιά και την έβαλε πάνω σε ένα πεζούλι, κάθισε και αυτή από δίπλα, την κρατούσε στην μασχάλη της και της σήκωνε την ουρά! Με το άλλο χέρι χάιδευε τον αρσενικό για να τον ενθαρίνει, αλλά αυτός μάλλον δεν ήθελε και τόσο πολύ να συμμετάσχει σε ένα όργιο που συμμετείχε και άλλο ζωικό είδος εκτός από το δικό του. Η κυρία απτόητη, άφησε τα χάδια και άρχισε να πιέζει το αρσενικό τραβώντας το από το λουρί. Κάπου εκεί ο κόσμος που είχε μαζευτεί άρχισε να γελάει και η κυρία κατάλαβε ότι είχε γίνει το επίκεντρο της προσοχής όλης της πλατείας μερικοί μάλιστα τραβούσαν και βίντεο με τα κινητά τους όλη την σκηνή. Προφανώς εκνευρίστηκε ακόμα περισσότερο οπότε σηκώθηκε, τράβηξε μια μεγαλόπρεπη κλοτσιά στο αρσενικό, πήρε την σκυλίτσα της στην μασχάλη και έφυγε με όλη την πλατεία να ξεσπάει σε τρανταχτά γέλια.
Αργότερα προβληματίστηκα αρκετά πάνω στο θέμα ζωοφιλία, τόσο από αυτό το γεγονός, όσο κα από το πρόβλημα μιας φίλης με τον γάτο της (της κάνει καταστροφές στο σπίτι). Νομίζω ότι τα ‘ζώα συντροφιάς’, για ορισμένους, είναι ένα ναρκωτικό. Γεμίζουν ένα κενό στην ζωή μας, και ενώ ξεκινάει σαν μια αθώα και κοινωνικά αποδεκτή δραστηριότητα, καταλήγουμε να εξαρτιόμαστε από αυτά, πολύ περισσότερο από ότι αυτά από εμάς. Τους προσδίδουμε ιδιότητες και χαρακτηριστικά ανθρώπινα, εντελώς ξένα προς την φύση τους, και αποκτούμε εμείς χαρακτηριστικά ζωώδη. Αλλάζει την συμπεριφορά μας απέναντι στους άλλους ανθρώπους και νομίζουμε ότι επικοινωνούμε με τα ζώα καλύτερα από ότι με τους ανθρώπους. Στην ουσία όμως αυτό που κάνουμε είναι μια ακραία μορφή σκληρότητας απέναντι στα ζώα καθώς τα μετατρέπουμε σε αξεσουάρ της δικής μας ανούσιας ζωής. Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μια υγιή και ισορροπημένη σχέση με τα ζώα τους, άλλα αυτοί είναι συνήθως άνθρωποι που έχουν ισορροπημένη ζωή γενικότερα. Αν η ζωή μου είναι ρημαδιό και ψάξω διέξοδο στα ζώα, μάλλον θα κάνω ρημαδιό και την ζωή των ζώων. Και σίγουρα, όπως διαπίστωσε και η φίλη με τον γάτο, πρέπει να εκπαιδευτώ ως ιδιοκτήτης ζώου, πριν προσπαθήσω να εκπαιδεύσω το ζώο, πριν καν το αποκτήσω. Είναι τεράστια η αίσθηση ευθύνης και ενοχής που αποκτάς απέναντι σε ένα ζώο, σχεδόν όσο και σε ένα παιδί.
Δεν είχα ποτέ ζώο, αν και έχω συμβιώσει τόσο με σκύλο, όσο και με γάτα. Αν κάποια στιγμή αποσυρθώ σε αγρόκτημα, θα ήθελα να είχα ένα σκύλο, αλλά για τα επόμενα τριάντα χρόνια μάλλον θα το αποφύγω.
ΥΓ Στην φωτογραφία είναι ανάποδα από το περιστατικό, ο μικρόσωμος (και μάλιστα πολύ) είναι ο αρσενικός. Τι τραβάνε κα αυτά τα ζωντανά με την ποικιλομορφία του είδους τους…
Advertisements

4 Σχόλια

  1. Χεχε, σε 30 χρόνια, ε? Μπας θες τον Κόρκυ να προπονηθείς λίγο??? Κουμπάρεεεεεεε, έναν Κόρκυ στο τέσσερα παρακαλώ!!!!
    ;-D

  2. Dear,
    Είναι κρίμα που χρησιμοποιείς το παράδειγμα μιας προφανώς βλαμμένης για να βγάλεις συμπεράσματα για τους ζωόφιλους. Οι λόγοι για τους οποίους κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν να έχουν ζώα είναι τόσο ποικίλοι όσο και οι λόγοι για τους οποίους πχ. οι άνθρωποι επιλέγουν να κάνουν παιδιά, να αγοράσουν αυτοκίνητο ή να πηγαίνουν ταξίδια και η συμπεριφορά τους σε κάθε περίπτωση φανερώνει τόσο τους λόγους όσο και τον χαρακτήρα τους. Κάποτε είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο (ή μήπως ήταν σε ταινία;) το παράπονο ότι ενώ για οτιδήποτε σχεδόν κάνει ένας άνθρωπος χρειάζεται άδεια, για το πιο σημαντικό από όλα, το να φέρει δηλαδή στον κόσμο ένα άλλο ανθρώπινο ον και να το μεγαλώσει δεν απαιτείται ούτε η σχετική εκπαίδευση ούτε η ανάλογη άδεια. Από όλους αυτούς τους ανθρώπους που κάνουν παιδιά πόσοι είναι αυτοί που το κάνουν από ανιδιοτελή αγάπη προς τα παιδιά γενικότερα; Πόσοι το κάνουν από υποχρέωση, πόσοι για να τονώσουν το εγώ τους, πόσοι επειδή νιώθουν τελειωμένοι στα 35 και ελπίζουν πως μέσα από ένα παιδί θα βρούνε νόημα, πόσοι το κάνουν για να σώσουν μια βαλτωμένη σχέση όπου έχει βαρεθεί ο ένας σύντροφος τον άλλο;
    Υπάρχει πολύς κόσμος που αγαπά ζώα και φυτά και ενίοτε υιοθετεί και κανένα αδέσποτο ή απλά τους κατεβάζει κανένα φαγητό ή κατεβαίνει να ποτίσει τα δέντρα στο δρόμο του και δεν ξέρω γιατί αυτό φαίνεται αστείο ή περίεργο ενώ το να καταστρέφει παντός είδους ζωντανό οργανισμό τριγύρω φαίνεται πιο αποδεκτό. Σίγουρα υπάρχουν και τρελοί, έχουμε και εμείς μία τέτοια στο πάρκο όπου βγάζουμε τα σκυλιά μας και γελάμε εξίσου, όπως υπάρχουν και γονείς που βιάζουν τα παιδιά τους, οδηγοί που σαλτάρουν στο τιμόνι κ.ο.κ.
    Τώρα, όσον αφορά το κενό που λες, τι από όλα αυτά που κάνουμε καθημερινά δεν αποτελεί αγωνιώδη προσπάθεια να καλύψουμε κενά; Άλλοι γεμίζουν το κενό με αλκοόλ, άλλοι με γκόμενους/ες της μιας βραδιάς, άλλοι το ρίχνουν στα ψώνια, άλλοι λιώνουν μπροστά στην τηλεόραση. Δεν νομίζω ότι κάποιος από αυτούς τους τρόπους είναι ιδιαίτερα υγιής ασχέτως αν, για παράδειγμα, το να γεμίζεις τον ελεύθερο χρόνο σου κάνοντας εξορμήσεις στην αγορά ή το να ξοδεύεις κανένα 6ωρο τη μέρα μπροστά στην τηλεόραση είναι κοινωνικά αποδεκτό. Το τι είναι κοινωνικά αποδεκτό άλλωστε σε κάθε στάδιο της ανθρώπινης ιστορίας έχει αποδειχθεί, από την ίδια την ιστορία, ότι σπανίως είναι το σωστό ή το λογικό.
    Anyway αυτά.

  3. Σοφία Αν ο Κόρκι πάει μαζί με το αγρόκτημα, θα το σκεφτώ… gate-crusher Μεγάλο σχόλιο, μεγάλη απάντηση. Πρώτα από όλα με ξέρεις αρκετά καλά για να μην χρειάζεται να σου πω ότι το post δεν αναφερόταν σε εσένα, αν και δείχνεις να το έχεις πάρει λίγο προσωπικά. Συμφωνώ με όλα όσα γράφεις. Δεν κρίνω κανέναν για το ναρκωτικό που επιλέγει να πάρει για να τα βγάλει πέρα στην ζωή του. Αν αυτός είναι ο τρόπος του, εμένα δεν μου πέφτει λόγος. Κρίνω όμως όλους όσους έχουν αναγάγει το ναρκωτικό τους σε θρησκεία που θεωρούν ότι όλοι πρέπει να ασπαστούν. Αυτούς που σου κουνάν το δάχτυλο γιατί δεν συμμερίζεσαι την άποψη τους. Αυτούς που δεν αγαπάν τα ζώα αλλά αυτό που παίρνουν από τα ζώα. Αυτούς που θεωρούν απάνθρωπο το θέαμα ενός πατημένου ζώου στην εθνική οδό, αλλά υπέροχο το θέαμα ενός μοσχαρίσιου φιλέτου στο πιάτο τους. Αυτούς που ενώ έχουν σκύλο δεν θα δίσταζαν να γεμίσουν το σπίτι τους δηλιτίριο για να ξεφορτωθούν ένα ποντίκι. Και μην νομίζεις ότι είναι η μειοψηφία αυτών που έχουν ζώο. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι στην πληοψηφία των περιπτώσεων, η ζωοφιλία είναι υποκριτική, γιατί είναι ανθρωποκεντρική. Σχεδόν πάντα υπάρχουν πιο σημαντικοί λόγοι από την αγάπη για τα ζώα. Ίσως η κυρία με την οποία γελάτε, ή κάποια άλλη που έχει μαζέψει 65 αδέσποτα, να υποκινείται αποκλειστικά από αίσθημα αγάπης προς τα ζώα, κάποιος όμως που έχει πάρει μία γάτα για να έχει κάτι ζεστό να αγκαλιάζει τα μοναχικά του βράδια, όχι. Αλλά ακόμη και η ίδια η κατοχή ζώου συντροφιάς είναι ανθρωποκεντρική πράξη. Δεν σέβεται την ίδια την ουσία της φύσης του ζώου, να είναι ελεύθερο. Επαναλαμβάνω ότι δεν κρίνω ως ηθικά μη αποδεκτή την πράξη της κατοχής ζώου, θεωρώ ότι ο άνθρωπος έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί τα ζώα με διάφορους τρόπους, ως τροφή, ως συντροφιά, ως εργαλεία στη δουλειά του κτλ. Φυσικά η αναίτια σκληρότητα απέναντι στα ζώα, είναι ανήθικη πράξη. Αλλά δεν θεωρώ ότι αυτός που έχει μια γάτα είναι ανώτερος ηθικά από τον κτηνοτρόφο που μεγαλώνει ζώα για να τα σφάξει. Είναι ακριβώς το ίδιο. Χρήση του ζώου. Ίσως όμως ο κτηνοτρόφος να είναι λίγο πιο τίμιος απέναντι στον εαυτό του.

  4. Den skeftika oti anaferesai se mena, re, aloimono, oute kai ta dika mou sxolia aforoun esena alla mia genikoteri antilipsi kai apla brika tin eukairia mia pou e8i3es to 8ema sto blog sou na pw kana duo pragmata opws egw ta niw8w. Anyway, mporoume na nty8oume egw xasapis ki esu probato stis giortes kai na bgoume na pioume sta bar pernwntas etsi kai to minima sumfiliwsis an8rwpwn-zwwn 🙂

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: