ΑΣΥΜΒΑΤΟΤΗΤΑ

Σήμερα παρακολούθησα ένα παράξενο περιστατικό. Σε μια πλατεία, είχαν πάει δυο σκυλάκια για να ζευγαρώσουν. Μια κυρία με ένα θηλυκό κανίς, και ένας άντρας με ένα αρσενικό. Η κυρία ήταν γύρο στα σαράντα και αρκετά καλοντυμένη. Το πρόβλημα ήταν ότι ενώ η θηλυκιά καθόταν και αρσενικός προσπαθούσε, υπήρχε μια σημαντική διαφορά στο ύψος, η θηλυκιά ήταν αρκετά κοντύτερη και ο αρσενικός, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του, δεν τα κατάφερνε. Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες, η κυρία έχασε την υπομονή της και αποφάσισε να επέμβει. Πήρε την θηλυκιά και την έβαλε πάνω σε ένα πεζούλι, κάθισε και αυτή από δίπλα, την κρατούσε στην μασχάλη της και της σήκωνε την ουρά! Με το άλλο χέρι χάιδευε τον αρσενικό για να τον ενθαρίνει, αλλά αυτός μάλλον δεν ήθελε και τόσο πολύ να συμμετάσχει σε ένα όργιο που συμμετείχε και άλλο ζωικό είδος εκτός από το δικό του. Η κυρία απτόητη, άφησε τα χάδια και άρχισε να πιέζει το αρσενικό τραβώντας το από το λουρί. Κάπου εκεί ο κόσμος που είχε μαζευτεί άρχισε να γελάει και η κυρία κατάλαβε ότι είχε γίνει το επίκεντρο της προσοχής όλης της πλατείας μερικοί μάλιστα τραβούσαν και βίντεο με τα κινητά τους όλη την σκηνή. Προφανώς εκνευρίστηκε ακόμα περισσότερο οπότε σηκώθηκε, τράβηξε μια μεγαλόπρεπη κλοτσιά στο αρσενικό, πήρε την σκυλίτσα της στην μασχάλη και έφυγε με όλη την πλατεία να ξεσπάει σε τρανταχτά γέλια.
Αργότερα προβληματίστηκα αρκετά πάνω στο θέμα ζωοφιλία, τόσο από αυτό το γεγονός, όσο κα από το πρόβλημα μιας φίλης με τον γάτο της (της κάνει καταστροφές στο σπίτι). Νομίζω ότι τα ‘ζώα συντροφιάς’, για ορισμένους, είναι ένα ναρκωτικό. Γεμίζουν ένα κενό στην ζωή μας, και ενώ ξεκινάει σαν μια αθώα και κοινωνικά αποδεκτή δραστηριότητα, καταλήγουμε να εξαρτιόμαστε από αυτά, πολύ περισσότερο από ότι αυτά από εμάς. Τους προσδίδουμε ιδιότητες και χαρακτηριστικά ανθρώπινα, εντελώς ξένα προς την φύση τους, και αποκτούμε εμείς χαρακτηριστικά ζωώδη. Αλλάζει την συμπεριφορά μας απέναντι στους άλλους ανθρώπους και νομίζουμε ότι επικοινωνούμε με τα ζώα καλύτερα από ότι με τους ανθρώπους. Στην ουσία όμως αυτό που κάνουμε είναι μια ακραία μορφή σκληρότητας απέναντι στα ζώα καθώς τα μετατρέπουμε σε αξεσουάρ της δικής μας ανούσιας ζωής. Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μια υγιή και ισορροπημένη σχέση με τα ζώα τους, άλλα αυτοί είναι συνήθως άνθρωποι που έχουν ισορροπημένη ζωή γενικότερα. Αν η ζωή μου είναι ρημαδιό και ψάξω διέξοδο στα ζώα, μάλλον θα κάνω ρημαδιό και την ζωή των ζώων. Και σίγουρα, όπως διαπίστωσε και η φίλη με τον γάτο, πρέπει να εκπαιδευτώ ως ιδιοκτήτης ζώου, πριν προσπαθήσω να εκπαιδεύσω το ζώο, πριν καν το αποκτήσω. Είναι τεράστια η αίσθηση ευθύνης και ενοχής που αποκτάς απέναντι σε ένα ζώο, σχεδόν όσο και σε ένα παιδί.
Δεν είχα ποτέ ζώο, αν και έχω συμβιώσει τόσο με σκύλο, όσο και με γάτα. Αν κάποια στιγμή αποσυρθώ σε αγρόκτημα, θα ήθελα να είχα ένα σκύλο, αλλά για τα επόμενα τριάντα χρόνια μάλλον θα το αποφύγω.
ΥΓ Στην φωτογραφία είναι ανάποδα από το περιστατικό, ο μικρόσωμος (και μάλιστα πολύ) είναι ο αρσενικός. Τι τραβάνε κα αυτά τα ζωντανά με την ποικιλομορφία του είδους τους…
Advertisements