ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΜΟΥ

Ήλπιζα ότι θα την γλίτωνα, αλλά ήρθε η πρόσκληση από την Σοφία και πρέπει να παίξω και εγώ το παιχνίδι των πέντε εκμυστηρεύσεων. Πάμε λοιπόν.

1. Έχω ζήσει σε εφτά πόλεις και τρία χωριά τουλάχιστον για δυο μήνες. Καθώς κανένα από αυτά τα μέρη δεν είναι ο τόπος που ‘είμαι γραμμένος’ σύμφωνα με τον νόμο, είχα πάντα πρόβλημα όταν με ρωτούσαν από πού είμαι.

2. Έχω ταξιδέψει σε πέντε χώρες εκτός Ελλάδος. Νομίζω ότι το νούμερο αυτό είναι πολύ μικρό και έχω στόχο ζωής να το κάνω τουλάχιστον πενήντα.

3. Το πιο παράξενο κόλλημα που είχα στη ζωή μου, (από αυτά που μπορώ να παραδεχτώ δημόσια), ήταν πριν από πέντε – έξι χρόνια, οι πορνογραφικές φωτογραφίες από τα τέλη του δέκατου ενάτου και αρχές του εικοστού αιώνα. Είχα κάνει μια αξιόλογη συλλογή, (πρέπει να την έχω ακόμα σε κάποιο CD), και είχα αγοράσει και σχετικά βιβλία. Μου πέρασε όσο ξαφνικά μου είχε έρθει, μετά από μερικούς μήνες.

4. Πήγαινα στο κατηχητικό μέχρι τα δώδεκα. Από τότε δεν μπαίνω σε εκκλησιά ούτε για γάμους και βαπτίσεις.

5. Μπορώ να παίζω πασιέντζα στον υπολογιστή για τρεις ώρες συνέχεια, (το έχω κάνει). Είναι για μένα ο καλύτερος τρόπος πνευματικής ξεκούρασης. Ίσως να πρέπει να αρχίσω το πλέξιμο, να μου μείνει και κανένα πουλόβερ.

Δυστυχώς δεν μπορώ να περάσω την σκυτάλη σε άλλο bloger καθώς δεν νομίζω να έχει μείνει κανένας που να μην έγραψε, τουλάχιστον κανένας που να ενδιαφέρεται να γράψει. Είναι λίγο μίζερο να είσαι στην βάση της πυραμίδας και να ξέρεις ότι δεν υπάρχει κανένας πιο κάτω, αλλά στην συγκεκριμένη πυραμίδα δεν με πειράζει καθόλου.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ



ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΟΣ

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι από το προηγούμενο post (αλήθεια, ποιο είναι το αντίστοιχο στην ψηφιακή εποχή; Να σταθεροποιηθούν τα pixel; Να καταγραφούν τα bits;) και απέκτησα ζωάκι. Χθες το βράδυ ενώ έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ για τους Ramones, ένα μικρό ποντικάκι πέρασε κάτω από την πόρτα της κουζίνας και έτρεξε να κρυφτεί κάτω από τους καναπέδες. Ομολογώ ότι τρόμαξα στην αρχή, όταν πιάνεις μια ξαφνική κίνηση με την περιφερειακή σου όραση κάπου που δεν το περιμένεις ξαφνιάζεσαι και τρομάζεις. Το ποντικάκι πρέπει να μπήκε το προηγούμενο βράδυ που είχα αφήσει ανοιχτή την μπαλκονόπορτα της κουζίνας για να ξεμυρίσει από μια πολύ απηχημένη προσπάθεια μου να μαγειρέψω. Πως ανέβηκε στο μπαλκόνι δεν μπορώ να είμαι σίγουρος, υποθέτω από την υδρορροή.
Αφού ξεπέρασα το αρχικό σοκ, μου ήρθε ένα deza vu. Όλο το σκηνικό το είχα ξαναζήσει πριν από περίπου είκοσι χρόνια. Πρέπει να ήταν το πρώτο καλοκαίρι που έμεινα μόνος μου στην Καβάλα, μετά την Δευτέρα Λυκείου. Ήταν ακριβώς η ίδια φάση. Βράδυ στον καναπέ και ένα μικρό ποντικάκι να φέρνει βόλτες στο χαλί μπροστά μου. Τότε το είχα διασκεδάσει αρκετά. Δεν έκανα καμία απότομη κίνηση, και μετά από καναδυό βράδια, το ποντίκι συνήθισε την παρουσία μου και δεν έφευγε. Άρχισα να του δίνω φαί και καθόμουν και το χάζεμα να τρώει. Του είχα βγάλει και όνομα, Ψιψίνα (από τότε φαινόταν η απέχθεια μου για τα στερεότυπα). Μετά από μερικές μέρες, το έβγαλα στο μπαλκόνι για να μην λερώνει το σπίτι, αλλά συνέχισα να το ταΐζω. Περίπου μια βδομάδα μετά η Ψιψίνα εξαφανίστηκε. Δεν ξέρω αν απλώς έφυγε με τον ίδιο τρόπο που είχε ανέβει, ή αν το έφαγε καμιά γάτα. Πάντως ότι και από τα δυο και αν συνέβη, ένιωθα ότι εγώ είχα φερθεί όσο σωστότερα γινόταν. Δεν το είχα σκοτώσει, δεν του είχα στερήσει την ελευθερία του, διασκέδασα μαζί του αλλά το σεβάστηκα ως ένα ζωντανό πλάσμα που διασταυρώθηκαν οι ζωές μας. Ακόμη και αν το έφαγε γάτα, ήταν κομμάτι της φύσης του.
Τώρα όμως η αντίδραση μου ήταν εντελώς διαφορετική. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν να το ξεφορτωθώ. Σκεφτόμουν αν είναι καλύτερα να χρησιμοποιήσω ποντικοφάρμακο ή φάκα. Ή μήπως να δανειστώ τον ζημιάρη, αλλά με αποδεδειγμένο ταλέντο κυνηγού, γάτο της φίλης μου. Προφανώς δεν είμαι πια ο ίδιος άνθρωπος, δεν διαθέτω την ίδια ευαισθησία ούτε την ίδια περιέργεια για το θαύμα της ζωής με εκείνον τον έφηβο που άκουγε φανατικά Ramones. Σκέφτηκα ότι θα ήταν ενδιαφέρον να προσπαθήσω να κάνω το ίδιο που είχα κάνει τότε, μόνο και μόνο για να νιώσω αυτόν τον έφηβο λίγο πιο κοντά μου, ότι δεν έχει πεθάνει εντελώς, ότι ένα κομμάτι του ζει ακόμα μέσα μου. Σκέφτηκα ακόμη και όνομα για να το φωνάζω. Αυτή τη φορά θα το πω Αζόρ. Βρήκα χίλιες δικαιολογίες για να μην το κάνω. Ότι δεν έχω τον χρόνο, ότι είναι ανθυγιεινό για εμένα, αλλά κυρίως για τα ανίψια μου που είναι μικρά και είναι όλη την ώρα πάνω στο χαλί όταν έρχονται. Στην ουσία όμως δεν με ενδιαφέρει αρκετά για να το κάνω.
Αύριο θα ψάξω στην αγορά για φάκα που να μπορεί να το πιάσει χωρίς να το σκοτώσει. Αν δεν μπορέσω όμως να βρω, λυπάμαι αλλά το ποντικάκι θα έχει άσχημο τέλος.

ΑΣΥΜΒΑΤΟΤΗΤΑ

Σήμερα παρακολούθησα ένα παράξενο περιστατικό. Σε μια πλατεία, είχαν πάει δυο σκυλάκια για να ζευγαρώσουν. Μια κυρία με ένα θηλυκό κανίς, και ένας άντρας με ένα αρσενικό. Η κυρία ήταν γύρο στα σαράντα και αρκετά καλοντυμένη. Το πρόβλημα ήταν ότι ενώ η θηλυκιά καθόταν και αρσενικός προσπαθούσε, υπήρχε μια σημαντική διαφορά στο ύψος, η θηλυκιά ήταν αρκετά κοντύτερη και ο αρσενικός, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του, δεν τα κατάφερνε. Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες, η κυρία έχασε την υπομονή της και αποφάσισε να επέμβει. Πήρε την θηλυκιά και την έβαλε πάνω σε ένα πεζούλι, κάθισε και αυτή από δίπλα, την κρατούσε στην μασχάλη της και της σήκωνε την ουρά! Με το άλλο χέρι χάιδευε τον αρσενικό για να τον ενθαρίνει, αλλά αυτός μάλλον δεν ήθελε και τόσο πολύ να συμμετάσχει σε ένα όργιο που συμμετείχε και άλλο ζωικό είδος εκτός από το δικό του. Η κυρία απτόητη, άφησε τα χάδια και άρχισε να πιέζει το αρσενικό τραβώντας το από το λουρί. Κάπου εκεί ο κόσμος που είχε μαζευτεί άρχισε να γελάει και η κυρία κατάλαβε ότι είχε γίνει το επίκεντρο της προσοχής όλης της πλατείας μερικοί μάλιστα τραβούσαν και βίντεο με τα κινητά τους όλη την σκηνή. Προφανώς εκνευρίστηκε ακόμα περισσότερο οπότε σηκώθηκε, τράβηξε μια μεγαλόπρεπη κλοτσιά στο αρσενικό, πήρε την σκυλίτσα της στην μασχάλη και έφυγε με όλη την πλατεία να ξεσπάει σε τρανταχτά γέλια.
Αργότερα προβληματίστηκα αρκετά πάνω στο θέμα ζωοφιλία, τόσο από αυτό το γεγονός, όσο κα από το πρόβλημα μιας φίλης με τον γάτο της (της κάνει καταστροφές στο σπίτι). Νομίζω ότι τα ‘ζώα συντροφιάς’, για ορισμένους, είναι ένα ναρκωτικό. Γεμίζουν ένα κενό στην ζωή μας, και ενώ ξεκινάει σαν μια αθώα και κοινωνικά αποδεκτή δραστηριότητα, καταλήγουμε να εξαρτιόμαστε από αυτά, πολύ περισσότερο από ότι αυτά από εμάς. Τους προσδίδουμε ιδιότητες και χαρακτηριστικά ανθρώπινα, εντελώς ξένα προς την φύση τους, και αποκτούμε εμείς χαρακτηριστικά ζωώδη. Αλλάζει την συμπεριφορά μας απέναντι στους άλλους ανθρώπους και νομίζουμε ότι επικοινωνούμε με τα ζώα καλύτερα από ότι με τους ανθρώπους. Στην ουσία όμως αυτό που κάνουμε είναι μια ακραία μορφή σκληρότητας απέναντι στα ζώα καθώς τα μετατρέπουμε σε αξεσουάρ της δικής μας ανούσιας ζωής. Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μια υγιή και ισορροπημένη σχέση με τα ζώα τους, άλλα αυτοί είναι συνήθως άνθρωποι που έχουν ισορροπημένη ζωή γενικότερα. Αν η ζωή μου είναι ρημαδιό και ψάξω διέξοδο στα ζώα, μάλλον θα κάνω ρημαδιό και την ζωή των ζώων. Και σίγουρα, όπως διαπίστωσε και η φίλη με τον γάτο, πρέπει να εκπαιδευτώ ως ιδιοκτήτης ζώου, πριν προσπαθήσω να εκπαιδεύσω το ζώο, πριν καν το αποκτήσω. Είναι τεράστια η αίσθηση ευθύνης και ενοχής που αποκτάς απέναντι σε ένα ζώο, σχεδόν όσο και σε ένα παιδί.
Δεν είχα ποτέ ζώο, αν και έχω συμβιώσει τόσο με σκύλο, όσο και με γάτα. Αν κάποια στιγμή αποσυρθώ σε αγρόκτημα, θα ήθελα να είχα ένα σκύλο, αλλά για τα επόμενα τριάντα χρόνια μάλλον θα το αποφύγω.
ΥΓ Στην φωτογραφία είναι ανάποδα από το περιστατικό, ο μικρόσωμος (και μάλιστα πολύ) είναι ο αρσενικός. Τι τραβάνε κα αυτά τα ζωντανά με την ποικιλομορφία του είδους τους…