ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ

Τα δυο τελευταία βράδια είδα αρκετή τηλεόραση. Ήμουν όμως πολύ τυχερός γιατί κα τις δυο φορές κατάφερα να δω κάτι αξιόλογο, (ναι υπάρχουν αξιόλογες εκπομπές αν ψάξετε).
Η πρώτη ήταν μια συνέντευξη του Διονύση Σαββόπουλου στον Λευτέρη Παπαδόπουλο και η δεύτερη του Αρχιεπίσκοπου Αλβανίας Αναστάσιου στην Παναγιωταρέα. Και τα δύο αυτά πρόσωπα είναι ανάμεσα στα ελάχιστα δημόσια πρόσωπα που μου εμπνέουν σεβασμό.
Ο Σαββόπουλος γιατί, πέρα από την μεγάλη αγάπη που έχω σε πολλά από τα τραγούδια του, δείχνει ένας άνθρωπος που αισθάνεται, ότι σημαντικό συμβαίνει σε κάθε εποχή και συμμετέχει σε αυτό χωρίς όμως να εντάσσεται. Δεν ακολουθεί την μάζα αλλά βάζει το δικό του προσωπικό στυλ, διαθλά το σήμερα μέσα από το προσωπικό του πρίσμα. Αυτό αποτελεί για εμένα μια απόλυτη αξία, καθώς τρέφω μια φυσική απέχθεια στην ένταξη σε κάθε είδους κόμματα, θρησκείες, ιδεολογίες, γιατί πιστεύω ότι δεν σέβονται την διαφορετικότητα και την ιδιαιτερότητα του κάθε ανθρώπου χωριστά, αλλά αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους σαν μάζα, σαν πολτό. Δεν συμφωνώ πάντα με τις επιλογές του, αλλά σέβομαι απόλυτα ακόμα και αυτές στις οποίες διαφωνώ.
Η δεύτερη προσωπικότητα είναι ακόμη πιο δύσκολη περίπτωση. Πρόκειται για ιερέα μιας θρησκείας που δεν πιστεύω, και επικεφαλής ενός τμήματος της εκκλησίας, ενός μηχανισμού εξουσίας, που εκμεταλλεύεται τα κατώτερα χαρακτηριστικά των ανθρώπων (άγνοια, αγραματοσήνη, άγχος του θανάτου) για να εδραιώσει την εξουσία του πάνω τους. Όμως ο Αναστάσιος δείχνει να διαφέρει από τους άλλους. Η στάση του, ο λόγος του αλλά και η πορεία της ζωής του δείχνει να διέπεται από το μοναδικό κομμάτι της Χριστιανικής πίστης στο οποίο πιστεύω και εγώ. Την αγάπη. Είναι εντηποσιακά ακραία η αντίθεση με τον δικό μας προκαθήμενο, που κάθε του λέξη και κάθε του κίνηση ξεχειλίζει από μίσος για κάθε τι διαφορετικό και προς τον καθένα που τολμάει να αμφισβητήσει την εξουσία του.

Advertisements

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ

Σήμερα μας παίξανε στις ειδήσεις του ΑΝΤ1. Ή μάλλον παίξανε την πόλη μου. Η είδηση ήταν «10 ανήλικοι στο νοσοκομείο από ποτό μπόμπα». Η είδηση αυτή περιλαμβάνει 4 πληροφορίες.
1. Κάποιοι εισήχθησαν στο νοσοκομείο.
2. Αυτοί ήταν 10 άτομα
3. Ήταν ανήλικοι
4. Ο λόγος που τους οδήγησε στο νοσοκομείο ήταν η κατανάλωση νοθευμένου ποτού.
Η πραγματικότητα τώρα.
Τα άτομα που εισήχθησαν στο νοσοκομείο ήταν 4. Απλώς η παρέα που τους
συνόδευε ήταν καμιά δεκαριά.
Από τους 4 οι δυο ήταν 17 χρονών ο ένας 18 και η κοπέλα 20. Άρα οι ανήλικοι ήταν δυο.
Από πουθενά δεν προκύπτει ότι το ποτό που ήπιαν ήταν νοθευμένο. Δεν έγινε καμία χημική εξέταση, αλλά ούτε και τοξικολογική αιματολογική στους ασθενείς. Η γνωμάτευση των γιατρών ήταν οξεία μέθη. Το συμπέρασμα για μπόμπα το έβγαλε ένας δημοσιογράφος όταν κάποιος από τους νεαρούς του είπε ότι δεν ήπιε παρά μόνο ένα ποτό. Ο νεαρός φυσικά ακόμη και αν είχε πιει 6 ποτά και 12 σφηνάκια, δεν θα μπορούσε να το παραδεχτεί μπροστά στους γονείς του, αλλά αυτό δεν έπαιξε κανέναν ρόλο για τον δαιμόνιο ρεπόρτερ.
Καταλήγουμε λοιπόν ότι από τις τέσσερις πληροφορίες της είδησης οι τρεις είναι ψέματα. Αλλά ακόμη και η αληθείς είδηση, δεν είναι είδηση. Τέτοια περιστατικά συμβαίνουν σε κάθε νοσοκομείο της Ελλάδας τουλάχιστον ένα την βδομάδα. Και σε μένα έχει τύχει να μεταφέρω μεθυσμένους φίλους στο νοσοκομείο περισσότερο από μια φορά. Ο μοναδικός λόγος για τον οποίο παίχτηκε ή μάλλον δημιουργήθεικε αυτή η είδηση ήταν ότι λόγω της ημέρας, δεν είχαν αρκετές «φοβίστηκες» ειδήσεις να παίξουν και η συνταγή των ειδήσεων του ΑΝΤ1 θέλει γεναίες δόσεις φόβου για να πουλήσει.Να τους χαιρόμαστε λοιπόν τους λειτουργους της δημοσιογραφίας.

Τ.Γ. Η είδηση με τίτλο ‘Ποτά «μπόμπες» έστειλαν 10 στο νοσοκομείο’ δημοσιεύτηκε και στην σοβαρή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ στη σελίδα 10. Για να μη έχουμε ψευδαισθήσεις ότι υπάρχει διαφορά.

ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΑΣ

Καλή χρονιά λοιπόν και ευχαριστώ Σοφία για το πρώτο σχόλιο. Ελπίζω να πέρασες καλά (νομίζω ότι μπορώ να γράφω προσωπικά σε σένα προς το παρόν μια και μόνο εσύ με διαβάζεις). Εγώ πάντως πέρασα καταπληκτικά.
Σκεπτόμουν κάτι που συζητούσαμε σχετικά με την δουλειά μου και αν θα πρέπει να δώσω τα στοιχεία μου στο blog. Νομίζω τελικά πως δεν έχει σημασία. Έχω σκοπό να δώσω πολύ πιο ουσιαστικά στοιχεία από τον εαυτό μου εδώ και όπως έλεγε και στο Fight Club «δεν είστε η δουλειά σας». Η δουλειά δεν είναι παρά ο τρόπος με τον οποίο εξασφαλίζουμε τα μέσα για να ζούμε, εύκολά ή δύσκολα, ευχάριστα ή δυσάρεστα. Όσο για αυτούς που βγάζουν τα προς το ζην από κάτι που αγαπάνε να κάνουν έτσι και αλλιώς, ισχύει αυτό που έλεγε σε κάποια άλλη ταινία (δεν θυμάμαι σε ποια) ως συμβουλή ένας πατέρας στον γιό του «κάνε το χόμπι σου επάγγελμα και δεν θα χρειαστεί να δουλέψεις ούτε μια μέρα στην ζωή σου».
Τέλος πάντων εγώ δεν το κατάφερα αυτό και έτσι αύριο επιστρέφω στην δουλειά χωρίς να έχω ξεκουραστεί όσο θα ήθελα, και χωρίς να έχω προλάβει να κάνω όσα θα ήθελα. Μάλλον θα χτυπίσω καμιά άδεια…