ΟΙ PINK FLOYD ΜΟΥ

Πέρασα ένα μεγάλο μέρος της εφηβείας μου ακούγοντας Pink Floyd. Είχα την δισκογραφία τους σε ενενηντάρες TDK (ένα LP σε κάθε πλευρά) από την ηλικία των δεκατεσσάρων, και ακόμα πρέπει να τις έχω σε κάποιο κιβώτιο, μετά από καμιά δεκαπενταριά μετακομίσεις. Έχω και τρία βιβλία για αυτούς, τόσα κυκλοφορούσαν τότε. Πέρασα περίπου ένα χρόνο από την ζωή μου ακούγοντας ένα LP τους, κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ. Ήξερα, και νομίζω ότι ακόμα θυμάμαι, όλους τους στίχους, από όλα τα τραγούδια τους. Νομίζω ότι είναι το πολιτισμικό προϊόν (γιατί είναι προϊόν) που επηρέασε περισσότερο από κάθε άλλο το ποιος είμαι. Σιγά σιγά τους ξεπέρασα, άρχισα να ακούω και άλλα πράγματα, ανακάλυψα τον τεράστιο πλούτο της μουσικής και μετά από το A Momentary Lapse of Reason και το live στην Αθήνα, τους εγκατέλειψα.
Έκανα δεκαπέντε χρόνια να τους ξανακούσω με δικιά μου επιλογή. Άκουγα, φυσικά, τυχαία κομμάτια τους, σε bar ή στο ράδιο και πάντα μου προκαλούσαν μια γλυκιά νοσταλγία ανάμικτη με μια ενοχή για το νεανικό μου κόλλημα, σαν να ντρεπόμουν για το γεγονός ότι υπήρξα κολλημένος, όχι στους Pink Floyd συγκεκριμένα, αλλά γενικά. Θεωρούσα ότι το να είσαι κολλημένος σε οτιδήποτε είναι σημάδι αδυναμίας χαρακτήρα, έλλειψης προσωπικότητας. Μου πήρε περισσότερα χρόνια για να ξεπεράσω αυτό το κόλλημα, για να συνειδητοποιήσω ότι αν κάτι αξίζει στην ζωή είναι τα κολλήματα μας. Σε συγκροτήματα, σε ιδεολογίες, σε ανθρώπους. Και είναι ένας καλός τρόπος να κάνεις αξιολόγηση στο παρελθόν σου, εξετάζοντας τα κολλήματα που έχεις περάσει. Αν είχα περάσει την ζωή μου κοιλημένος στον Νταλάρα, στον Παναθηναϊκό και την Νέα Δημοκρατία, τότε θα έλεγα ότι μάλλον την χαράμισα. Αντίθετα, για τους Pink Floyd είμαι περήφανος. Νομίζω ότι με έκαναν καλύτερο άνθρωπο.
Το περίεργο με την σχέση μου με τους Pink Floyd είναι ότι είναι τόσο προσωπική και βιωματική, καθώς διαμορφώθηκε σε πολύ ιδιαίτερη για μένα περίοδο, που έχω αναπτύξει εντελώς δικούς μου κώδικες προσέγγισης και ερμηνείας. Συγκεκριμένοι στίχοι τους σημαίνουν για μένα πράγματα που δεν ισχύουν για κανέναν άλλο από τους ‘fan’ τους και νομίζω ότι και οι ίδιοι οι Pink Floyd θα εκπλήσσονταν ιδιαιτέρα αν τα μάθαιναν. Έχω την υποψία ότι την ίδια προσωπική προσέγγιση έχουν και οι υπόλοιποι που τους αρέσουν οι Pink Floyd. Για παράδειγμα η φράση Comfortably Numb. Πάντα την μετέφραζα ‘Άνετα ανάπηρος’ και την χρησιμοποιούσα για να περιγράψω τόσο καταστάσεις γλυκιάς ενδοσκόπησης, όσο και καταστάσεις αποχαύνωσης και αυτισμού.
Advertisements

2 Σχόλια

  1. Οκ!Τώρα κατάλαβα και το νόημα του comment σου..;)
    Καλώς σε βρίσκω!

  2. Ακόμα έχω τις κασέτες που γράφαμε!!!
    ;-D

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: