ΠΛΟΥΤΟΣ

Είδα μια εξαιρετική ταινία χθες το βράδυ. Το ‘Breakfast on Pluto’. Πρόκειται για μια σαφώς υποτιμημένη ταινία νομίζω λόγω του δύσκολου θέματος της. Οι άνθρωποι με δυσανεξία φύλου (νομίζω ότι αυτός είναι ο όρος στα ελληνικά), δεν είναι εύκολο να γίνουν αποδεκτοί από το κοινό ως κεντρικοί ήρωες ταινίας, γιατί η εικόνα τους έρχεται σε σύγκρουση με το πλέον κυρίαρχο στερεότυπο του ανθρώπινου πολιτισμού, αυτό των δυο φύλων, του αρσενικού και του θηλυκού, του άνδρα και της γυναίκας.
Τα στερεότυπα είναι ο εύκολος, (και μερικές φόρες απαραίτητος) τρόπος για να προσεγκίσουμε τον κόσμο, να τον κωδικοποιήσουμε και να τον κατανοήσουμε. Ο τρόπος που λειτουργούν τα στερεότυπα είναι απλός. Δημιουργούμε ομάδες από ανόμοια μεταξύ τους πράγματα (ή άτομα) που τυχαίνει να έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό το οποίο ορίζουμε εμείς , αυθαίρετα, ως κυρίαρχο. Αυτό μας βοηθάει στο να μην χρειάζεται να σκεφτόμαστε και να κρίνουμε για κάθε μέλος της ομάδας χωριστά, αλλά να προσδίδουμε τα χαρακτηρίσθηκα του συνόλου στο άτομο. Γύφτοι. Αλβανοί. Ομοφυλόφιλοι. Ομάδες που στερεοτυπικά τους προσδώσαμε κοινά χαρακτηριστικά. Στην πράξη βέβαια με αυτόν τον τρόπο βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι, τον Τσαρούχη με τον Ψυνάκη και τον Χατζηδάκη με τον Εθνικό Σταρ Ανδρέα Ευαγγελόπουλο.
Τέλος πάντων για να επανέλθω στο θέμα μου, η ταινία αποδηκνείει ότι ακόμη και τα πλέον θεμελιώδη στερεότυπα, είναι ανεπαρκή για να περιγράψουν τον ‘μεγάλο και ατέλειωτο κόσμο’. Ο λάθος τρόπος να δει κανείς την ταινία είναι αντιμετωπίζοντας τον πρωταγωνιστή ως άντρα. Ο πιο λάθος τρόπος είναι να τον αντιμετωπίσει ως γυναίκα. Ο ακόμη πιο λάθος σαν ομοφυλόφιλο. Ο σωστός είναι σαν μοναδικότητα. Υπήρξαν τα τελευταία χρόνια αρκετές ταινίες με παρόμοια θεματολογία, αλλά νομίζω ότι συγγενεύει περισσότερο με το Hedwig and the Angry Inchκαι το Velvet Goldmine παρά με το Transamerica και το Mala Educasion γιατί δεν είναι αυστηρά ρεαλιστική ταινία αλλά σε μερικές περιπτώσεις αποκτά μια ποιητική χροιά. Η σκηνοθεσία είναι καταπληκτική, το σενάριο, η φωτογραφία, οι ερμηνείες, το soundtrack όλα τέλεια. Νομίζω ότι έχει μπει μέσα στις τρεις τέσσερεις κορυφαίες μου ταινίες της τελευταίας διετίας.

Advertisements

Ένα Σχόλιο

  1. Φαίνεται πολύ καλή (όχι, που θα έλεγα εγώ κακή κουβέντα για κάτι Ιρλανδέζικο…) και πιο πολύ μου κινεί το ενδιαφέρον να πάρω το βιβλίο. Να διαβάσεις και το Middlesex του Jeffrey Eugenides πιστεύω θα σου αρέσει!!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: