ΤΟ ΠΙΟ ΩΡΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΛΙΜΑΝΙ

Μόλις επέστρεψα από ταξίδι. Στην πραγματικότητα ακόμη ταξιδεύω πάνω στη σπασμένη πολυθρόνα σαν τον Παυλίδη.

Το ωραιότερο ταξίδι που ‘χω κάνει
ήταν επάνω στη σπασμένη πολυθρόνα
που άφησαν πίσω όταν φύγαν οι τσιγγάνοι
σε μια αλάνα μέσ’ στη μέση του χειμώνα

Έβλεπα έτσι από μπροστά μου να περνάνε
κάτι σπασμένοι ουρανοί με χελιδόνια
Κάτι κλαδιά να εξαπλώνονται σαν χρόνια
μέσ’ στην ομίχλη, το καραβάνι

Το ωραιότερο τραγούδι που ‘χω ακούσει
το είπε ένας καπετάνιος πριν πεθάνει:
«το πιο ωραίο
το πιο ωραίο
το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι»

Έτσι ταξίδεψα μακριά στην Ισπανία
ένα απόγευμα, που είχε λιακάδα
Όλη η Μεσόγειος μια παραλία
Μία κυρία περπατάει στη Γρανάδα

Τα μαλλιά της είναι άσπρα, το μαντήλι
είναι λευκό, μα η ματιά της είναι μαύρη
Από μικρό παιδί το γιο της είχε στείλει
στο μέρος που μουγκρίζουνε οι ταύροι

Παραπατάει ο ταυρομάχος στην αρένα
αλλά και ο ταύρος τώρα πια παραπατάει
Μπρος στα ρουθούνια του λιβάδια ανθισμένα
το πλήθος όρθιο, χειροκροτάει

Μέσ’ στην αρένα που μαζεύτηκαν τα πλήθη
να ξαναδούν απ’ την αρχή το ίδιο τέλος
ένα κορίτσι ακονίζει με το νύχι
πίσω απ’ την πλάτη μας του έρωτα το βέλος

Ο ταυρομάχος παίρνει φόρα και χτυπάει
όλοι νομίζουν ότι ζουν σε παραμύθι
Αυτή ακίνητη στα μάτια τον κοιτάει
τη χαιρετάει, θα τον πετύχει

Το ομορφότερο κορίτσι της Γρανάδας
θα εξημερώσει αυτή τη νύχτα άλλο ένα κτήνος
Ποιάς Ισπανίας ουρανός και ποιάς Ελλάδας;
Σε πολυθρόνα σαν κι αυτή τώρα ίσως κάθεται και ‘κείνος

Και βλέπει από μπροστά του να περνάει
το καραβάνι που ξεκίνησε και πάλι
Αυτό το βέλος απ’ την καρδιά του
ποτέ κανείς δε θα μπορέσει να το βγάλει

Το ωραιότερο ταξίδι που ‘χω κάνει
ήταν επάνω στη σπασμένη πολυθρόνα
που άφησαν πίσω όταν φύγαν οι τσιγγάνοι
σε μια αλάνα μέσ’ στη μέση
……μέσ’ στη μέση του χειμώνα
ΥΓ Η φωτογραφία είναι από το δίκτυο. Δεν ξέρω αν είναι αληθινή, αλλά μπορώ να ταξιδεύω εκεί από τη σπασμένη πολυθρόνα μου έτσι και αλλιώς…
Advertisements

ΟΙ PINK FLOYD ΜΟΥ

Πέρασα ένα μεγάλο μέρος της εφηβείας μου ακούγοντας Pink Floyd. Είχα την δισκογραφία τους σε ενενηντάρες TDK (ένα LP σε κάθε πλευρά) από την ηλικία των δεκατεσσάρων, και ακόμα πρέπει να τις έχω σε κάποιο κιβώτιο, μετά από καμιά δεκαπενταριά μετακομίσεις. Έχω και τρία βιβλία για αυτούς, τόσα κυκλοφορούσαν τότε. Πέρασα περίπου ένα χρόνο από την ζωή μου ακούγοντας ένα LP τους, κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ. Ήξερα, και νομίζω ότι ακόμα θυμάμαι, όλους τους στίχους, από όλα τα τραγούδια τους. Νομίζω ότι είναι το πολιτισμικό προϊόν (γιατί είναι προϊόν) που επηρέασε περισσότερο από κάθε άλλο το ποιος είμαι. Σιγά σιγά τους ξεπέρασα, άρχισα να ακούω και άλλα πράγματα, ανακάλυψα τον τεράστιο πλούτο της μουσικής και μετά από το A Momentary Lapse of Reason και το live στην Αθήνα, τους εγκατέλειψα.
Έκανα δεκαπέντε χρόνια να τους ξανακούσω με δικιά μου επιλογή. Άκουγα, φυσικά, τυχαία κομμάτια τους, σε bar ή στο ράδιο και πάντα μου προκαλούσαν μια γλυκιά νοσταλγία ανάμικτη με μια ενοχή για το νεανικό μου κόλλημα, σαν να ντρεπόμουν για το γεγονός ότι υπήρξα κολλημένος, όχι στους Pink Floyd συγκεκριμένα, αλλά γενικά. Θεωρούσα ότι το να είσαι κολλημένος σε οτιδήποτε είναι σημάδι αδυναμίας χαρακτήρα, έλλειψης προσωπικότητας. Μου πήρε περισσότερα χρόνια για να ξεπεράσω αυτό το κόλλημα, για να συνειδητοποιήσω ότι αν κάτι αξίζει στην ζωή είναι τα κολλήματα μας. Σε συγκροτήματα, σε ιδεολογίες, σε ανθρώπους. Και είναι ένας καλός τρόπος να κάνεις αξιολόγηση στο παρελθόν σου, εξετάζοντας τα κολλήματα που έχεις περάσει. Αν είχα περάσει την ζωή μου κοιλημένος στον Νταλάρα, στον Παναθηναϊκό και την Νέα Δημοκρατία, τότε θα έλεγα ότι μάλλον την χαράμισα. Αντίθετα, για τους Pink Floyd είμαι περήφανος. Νομίζω ότι με έκαναν καλύτερο άνθρωπο.
Το περίεργο με την σχέση μου με τους Pink Floyd είναι ότι είναι τόσο προσωπική και βιωματική, καθώς διαμορφώθηκε σε πολύ ιδιαίτερη για μένα περίοδο, που έχω αναπτύξει εντελώς δικούς μου κώδικες προσέγγισης και ερμηνείας. Συγκεκριμένοι στίχοι τους σημαίνουν για μένα πράγματα που δεν ισχύουν για κανέναν άλλο από τους ‘fan’ τους και νομίζω ότι και οι ίδιοι οι Pink Floyd θα εκπλήσσονταν ιδιαιτέρα αν τα μάθαιναν. Έχω την υποψία ότι την ίδια προσωπική προσέγγιση έχουν και οι υπόλοιποι που τους αρέσουν οι Pink Floyd. Για παράδειγμα η φράση Comfortably Numb. Πάντα την μετέφραζα ‘Άνετα ανάπηρος’ και την χρησιμοποιούσα για να περιγράψω τόσο καταστάσεις γλυκιάς ενδοσκόπησης, όσο και καταστάσεις αποχαύνωσης και αυτισμού.

Η ΤΕΧΝΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Μερικές πόλεις σε ξαφνιάζουνε…

Άλλες σε μπερδεύουνε…

Κάποιες σε φοβίζουνε…

Και άλλες σε τρομάζουνε…

Μερικές σε αιχμαλωτίζουνε…

Και άλλες σε προστατεύουνε…

Άλλες τις ερωτεύεσαι…

Και άλλες τις ζηλεύεις…

Κάποιες σου δείχνουν τον δρόμο…

Και άλλες σου δείχνουν τον τρόπο…

Κάποιες σε προβληματίζουν,

και άλλες σε κάνουν να βαρεθείς μέχρι θανάτου με τους Κολοκοτρώνηδες και τους Κανάρηδες.

ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΜΑΝΤΙ

Μόλις είδα την φωτογραφία σε αυτό το ποστ στο blog ‘Μαραμπού ή Κορμοράνος’, θυμήθηκα αυτήν την φωτογραφία που έβγαλα πριν από μερικούς μήνες στην Τουρκία. Τουλάχιστον τις συνταγές χαιρόμαστε να τις μοιραζόμαστε με τους γείτονες. Και δεν υπάρχει πιο ανόητη συζήτηση από αυτή αν ο μπακλαβάς είναι Ελληνικό ή Τουρκικό γλυκό.

ΣΕ ΚΑΛΟ ΔΡΟΜΟ

that ‘s my boy

ΚΑΤ’ ΕΦΑΠΤΟΜΕΝΗ

Σήμερα αντιμετώπισα έναν από τους πιο παράξενους πελάτες στην δουλειά μου. Ήταν ένας παππούς κοντά στα 80, ο οποίος άρχισε να μιλάει και στην μέση της πρώτης πρότασης, πιάστηκε από μια λέξη, άνοιξε μια παρένθεση για να μου πει κάτι άλλο, στη μέση αυτού του αλλού ξαναπιάστηκε από μια λέξη για να μου πει κάτι άλλο και σε κάθε πρόταση που ξεκινούσε γινόταν το ίδιο, μια ατελείωτη σειρά από ανοιχτές παρενθέσεις. Μετά από κανά πεντάλεπτο και από καμία πενηνταριά μισές φράσεις για καμιά πενηνταριά διαφορετικά θέματα (ιστορίες από τον πόλεμο, προβλήματα υγείας, πολιτικά, οικογενειακά, τηλεοπτικά, και ότι άλλο μπορείτε να φαντασθείτε) είχα πλέον αρχίσει να σκέπτομαι ότι θα πρέπει να βρω έναν τρόπο να τον διακόψω ευγενικά. Ξαφνικά σώπασε για δύο δευτερόλεπτα και με ρώτησε ‘Τι έλεγα;’ Είχε κλείσει μια παρένθεση, είχε ολοκληρώσει μια πρόταση και μου ζητούσε, αλήθεια τι ακριβώς; Να του θυμίσω την αμέσως προηγούμενη και να αρχίσει να τις κλείνει μια μια πηγαίνοντας προς τα πίσω ή την αρχική του φράση για να μάθω επιτέλους τι ήθελε; Όλο το σκηνικό ήταν σαν σκετσάκι των Monty Pythons και φυσικά δεν μπόρεσα να μην γελάσω. Ξέρω ότι ο άνθρωπος δεν ήταν καλά και πως δεν έχω δικαίωμα να γελάω με το πρόβλημα του άλλου, όμως ήταν πέρα από τις δυνάμεις μου. Τουλάχιστον ελπίζω το γέλιο μου να ήταν του τύπου «γελάω με την γκάφα ενός μικρού παιδιού ή την χαριτωμένη κοτσάνα μιας όμορφης γυναίκας».
Αργότερα έμαθα ότι ο συγκεκριμένος τρόπος ομιλίας ονομάζεται στην ιατρική ‘κατ’ εφαπτομένη’. Μου φάνηκε πολύ περίεργο. Η ιατρική δανείστηκε έναν όρο από τα μαθηματικά και τον χρησιμοποιεί με μεταφορική έννοια. Δυο σκληρές θετικές επιστήμες με μια γέφυρα ποίησης ανάμεσα τους

ΠΛΟΥΤΟΣ

Είδα μια εξαιρετική ταινία χθες το βράδυ. Το ‘Breakfast on Pluto’. Πρόκειται για μια σαφώς υποτιμημένη ταινία νομίζω λόγω του δύσκολου θέματος της. Οι άνθρωποι με δυσανεξία φύλου (νομίζω ότι αυτός είναι ο όρος στα ελληνικά), δεν είναι εύκολο να γίνουν αποδεκτοί από το κοινό ως κεντρικοί ήρωες ταινίας, γιατί η εικόνα τους έρχεται σε σύγκρουση με το πλέον κυρίαρχο στερεότυπο του ανθρώπινου πολιτισμού, αυτό των δυο φύλων, του αρσενικού και του θηλυκού, του άνδρα και της γυναίκας.
Τα στερεότυπα είναι ο εύκολος, (και μερικές φόρες απαραίτητος) τρόπος για να προσεγκίσουμε τον κόσμο, να τον κωδικοποιήσουμε και να τον κατανοήσουμε. Ο τρόπος που λειτουργούν τα στερεότυπα είναι απλός. Δημιουργούμε ομάδες από ανόμοια μεταξύ τους πράγματα (ή άτομα) που τυχαίνει να έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό το οποίο ορίζουμε εμείς , αυθαίρετα, ως κυρίαρχο. Αυτό μας βοηθάει στο να μην χρειάζεται να σκεφτόμαστε και να κρίνουμε για κάθε μέλος της ομάδας χωριστά, αλλά να προσδίδουμε τα χαρακτηρίσθηκα του συνόλου στο άτομο. Γύφτοι. Αλβανοί. Ομοφυλόφιλοι. Ομάδες που στερεοτυπικά τους προσδώσαμε κοινά χαρακτηριστικά. Στην πράξη βέβαια με αυτόν τον τρόπο βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι, τον Τσαρούχη με τον Ψυνάκη και τον Χατζηδάκη με τον Εθνικό Σταρ Ανδρέα Ευαγγελόπουλο.
Τέλος πάντων για να επανέλθω στο θέμα μου, η ταινία αποδηκνείει ότι ακόμη και τα πλέον θεμελιώδη στερεότυπα, είναι ανεπαρκή για να περιγράψουν τον ‘μεγάλο και ατέλειωτο κόσμο’. Ο λάθος τρόπος να δει κανείς την ταινία είναι αντιμετωπίζοντας τον πρωταγωνιστή ως άντρα. Ο πιο λάθος τρόπος είναι να τον αντιμετωπίσει ως γυναίκα. Ο ακόμη πιο λάθος σαν ομοφυλόφιλο. Ο σωστός είναι σαν μοναδικότητα. Υπήρξαν τα τελευταία χρόνια αρκετές ταινίες με παρόμοια θεματολογία, αλλά νομίζω ότι συγγενεύει περισσότερο με το Hedwig and the Angry Inchκαι το Velvet Goldmine παρά με το Transamerica και το Mala Educasion γιατί δεν είναι αυστηρά ρεαλιστική ταινία αλλά σε μερικές περιπτώσεις αποκτά μια ποιητική χροιά. Η σκηνοθεσία είναι καταπληκτική, το σενάριο, η φωτογραφία, οι ερμηνείες, το soundtrack όλα τέλεια. Νομίζω ότι έχει μπει μέσα στις τρεις τέσσερεις κορυφαίες μου ταινίες της τελευταίας διετίας.